অনুভব্য (উদ্ধৃতি)

“অনুভব্য„

✍️শুকমণি নাথ।

★সকলোৱে নিজৰ মনটোক দাৰ্শনিক কৰি ল‌ওক। চাব, তেতিয়া আপুনি নভবাকৈয়ে গোটেই সমাজ পৰিবৰ্তন হৈ গৈছে।

★জ্ঞানী সকলে এটাই কামনা কৰে, সকলো লোকেই সুখী থাকক। সকলো লোক সুখী হৈ থাকিলে অন্ততঃ আনক দুখ দিবৰ বা সমালোচনা কৰিবৰ সময় নাপাব।

★যদি তুমি সাধাৰণ, পাৰিলে অলপ সমাজৰ পৰা আতঁৰি থাকিব লাগে। সমাজে গতানুগতিক ভাৱে চলি থকা তোমাৰ সুচল জীৱনত ব্যাঘাত আনিব পাৰে।

★দেশৰ প্ৰত্যেক জন নাগৰিকৰ প্ৰথম কৰ্তব্য হ'ল, ভাল ব্যক্তিজন নিৰ্বাচন কৰা; দলক নহয়। কিয়নো ভাল ব্যক্তি সমষ্টিৰে গঠন হোৱা যিকোনো দলৰ চৰকাৰে ভাল হ'ব, দেশৰ কল্যাণকামী হ'ব।

★বিশ্বাসে মনক বুজনি দিয়ে।‌ কিন্তু বিশ্বাসে আন একো নিদিয়ে। বিশ্বাসে মাথোঁ চৰম পৰ্যায় সন্মুখীন নোহোৱালৈকে মনক বুজনি হে দিব পাৰে। এইটো সত্য‌ই, বিশ্বাসে আন একো দিব নোৱাৰে। যি দিয়ে সকলো কোনো এক কাৰণেহে দিয়ে। কাৰণ, কিবা এটা পাবলৈ বা দিবলৈ এটা কাৰণ লাগিবই। সেয়া কাৰণ হয়তো স্বাৰ্থৰ বাবে দিয়া বা কৰা বা পোৱা অথবা লোৱা। নিস্বাৰ্থ যদিও নিজে আনন্দ লোৱাৰ কাৰণ বা কাৰোবাৰ প্ৰয়োজনত দিয়াৰ কাৰণ। কোনোবা আপোনজন হোৱাৰ কাৰণ অথবা প্ৰেম অনুভূতিৰ কাৰণ। এই বিশ্বাস শব্দটোৱে বহুতকে সোৰোপা, অকৰ্মণ্য, অনিচ্ছাসত্বেও জীৱনান্ত কৰি পেলাইছে। আমি গভীৰ ভাবে কথাটো ভাবি চোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে। চাওঁক, যদি বিশ্বাস শব্দটো সৃষ্টি কৰি ইয়াৰ দ্বাৰা যি অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিছে, এই শব্দটোৰ অৰ্থক নামানি মাত্ৰ কাৰণ বিচাৰি সকলো কৰি গ'ল হেঁতেন, তেনেহলে মানৱ জাতিৰ কিমান বিকাশ হ’লহেতেন। ধৰি ল‌ওক, আমাক যদি কিবা এটা লগাৰ বা কৰাৰ অথবা দিয়াৰ কাৰণ আছে তেনেহলে এনেকোৱা হ'ব লাগিছিল কথাটো, যদি প্ৰয়োজন বা উচিত তেনেহলে সামৰ্থ্য অনুসাৰে লগাটো মই লমেই বা কৰিবলগীয়াটো কৰিমেই অথবা দিব লগাটো দিমেই বুলি প্ৰচেষ্টা কৰা। কোনোবা বহুত ভাল বা কাৰোবাক বহুত ভালপায় বা আপোনাকো ভাল পায়, সেয়েহে বিশ্বাস ৰাখিছে প্ৰতাৰণা নকৰে বুলি। কোনো প্ৰেমিক বা প্ৰেমিকাই আপোনাক বহুত বিশ্বাস কৰে বা আপুনিও বিশ্বাস কৰে, সেই বাবেই আপোনাক এৰি দিয়া নাই বা আপুনিও এৰি দিয়া নাই। আচলতে সেয়া কেতিয়াও সত্য হ'ব নোৱাৰে। আপুনি বা আপোনাক এৰি দিয়াৰ কোনো‌ কাৰণ বা ইচ্ছা নথকাৰ বাবে বা কোনো বাধ্যবাধকতা থকাৰ বাবে অথবা কোনো আবেগ-প্ৰবণতা কাৰণৰ বাবেহে এৰি দিয়া নাই। কাৰণ, সৃষ্টিৰ সকলোবোৰ পৰিস্থিতি আৰু কোনো কাৰণৰ বাবেহে চলি আছে। পৰিস্থিতি আৰু কাৰণৰ বাবে কাৰ কেতিয়া কি হয় কোনেও ক'ব নোৱাৰে। গতিকে বিশ্বাস নকৰি সতৰ্ক কৰা বা সতৰ্ক হোৱা অথবা নিজৰ আয়ত্তত ৰাখিবলৈ বা আনিবলৈ চেষ্টা অব্যাহত ৰখা উচিত। বিশ্বাস শব্দটো নোহোৱা হ'লে সকলোৱে বাস্তৱতাকলৈহে চলিল হয়। বাস্তৱতা ভংগ কৰা মানেই দণ্ড লোৱাক স্বীকাৰ কৰা। যদিহে এনে হ'ল হয় তেতিয়াহলে ভাবি চাওঁকচোন, পুনৰাবৃত্তি নোহোৱা আমাৰ এই জীৱনৰটোৰ কিমান বৃথা সময় বাচি গ'ল হয়। ক'ত, বিশ্বাসে উৰি থকা পংখীৰো দুনাই উৰিব নোৱাৰাকৈ ডেউকাও নাভাঙিলে হয়। বিশ্বাসে compromise কৰিবলৈ উদ্গনি জনায়। “compromise„ যি কেৱল সমস্যা স্থগিত কৰি ৰাখিব হে পাৰে। কিন্তু বাস্তৱে বাস্তৱিকতাৰ ওপৰত লক্ষ্য কৰি sacrifice কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত দিয়ে। “sacrifice„ যিয়ে একমাত্ৰ সমাধান কৰিব পাৰে। বিশ্বাস্যতা বনাম বাস্তৱতা। শেষত জয় হয় বাস্তৱতা। সকলোৱে মানি লবলৈ বাধ্য হয় বাস্তৱতা।

মুঠতে, কল্পনা কেতিয়াও কৰিব নালাগে, পৰিকল্পনাহে কৰিব লাগে। নিজৰ ব্যৱস্থা বা পৰিস্থিতিত যি সামৰ্থ্য সকলো কৰি যাব লাগে। বাকী নিজৰ ধাৰণা আৰু নিজৰ লগত তৰ্ক-যুক্তি সদায় থাকিব লাগে।

★বিচিত্ৰ মানৱৰ বিচিত্ৰতা:🤣

১. ভাল মানুহ (যি সকলোৰে ভালটো কৰিব বিচাৰে বা ভালটো নকৰিলেও বেয়াটো ও নকৰে)।😍

২. বিষাক্ত মানুহ (যি কেৱল আনৰ মনত লোকৰ প্ৰতি বেয়া ভাৱ জগাব বিচাৰে)।😡

৩. ভণ্ড মানুহ (যি মুখত বেশভূষাত সাধু দেখুৱাই, কিন্তু ভিতৰি পাষণ্ড ভাৱ জাগ্ৰিত হৈ থাকে)।👿

৪. পেটকুলী মানুহ (যাৰ, সন্মূখত কবলৈ সাহস নাথাকে, কিন্তু আনৰ আগত নিজে বনাই আনৰ বেয়াটো বখানি থাকে)।💩

৫. অভদ্ৰ মানুহ (যি নিজৰ মান সন্মানৰ কথা চিন্তা নকৰেই আনকি লোকৰ মান সন্মানটো নিৰ্লজ্জভাবে আঘাত কৰি থাকে)।👺

৬. লম্পট মানুহ (যাৰ হৃদয়ত কোনো দৰদ নাথাকে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে আনক অপকাৰ কৰিবলৈ কোনো কুণ্ঠাবোধ নকৰে)।👹

✅ মনোবৈজ্ঞানিক বিশ্লেষণ:

মানৱ সমাজ আচলতে এখন আচৰণৰ জগত। একে ঘৰ, একে বিদ্যালয়, একে সমাজত থাকিও মানুহৰ ব্যৱহাৰ কিয় ইমান ভিন্ন হয়? ইয়াৰ উত্তৰ লুকাই আছে মনোবিজ্ঞান আৰু সমাজবিজ্ঞানৰ ভিতৰত।

১) ভাল মানুহ,

ভাল মানুহ সেইসকল, যিসকলে আনৰ ভাল চিন্তা কৰে। মনোবিজ্ঞানী Lawrence Kohlbergৰ মতে, নৈতিক বিকাশৰ উচ্চ স্তৰত থকা ব্যক্তিয়ে ব্যক্তিগত স্বাৰ্থতকৈ নৈতিক নীতিক গুৰুত্ব দিয়ে।

ধৰা যাওক, এজন ছাত্ৰৰ বন্ধুৰ সফলতাত হিংসা নকৰি তেওঁক অভিনন্দন জনায়। এইটো কেৱল ভদ্ৰতা নহয়—ই Empathy আৰু Prosocial আচৰণৰ প্ৰকাশ। এনে মানুহে সমাজত আস্থা আৰু শান্তি গঢ়ি তোলে।

২) বিষাক্ত মানুহ,

সমাজতকিন্তু বিষাক্ত মানুহো আছে। তেওঁলোকে সদায় আনৰ মাজত বেয়া ভাৱ সৃষ্টি কৰিব বিচাৰে। এনে আচৰণ Narcissism বা Insecurityৰ ফল হ’ব পাৰে।

উদাহৰণস্বৰূপে, এজন সহকৰ্মীয়ে আনৰ সফলতাক সৰু কৰি নিজকে ডাঙৰ দেখুৱাব বিচাৰে। এনে আচৰণে সামাজিক সম্পৰ্ক ভাঙি দিয়ে আৰু মানসিক চাপ বৃদ্ধি কৰে।

৩) ভণ্ড মানুহ,

ভণ্ড মানুহে বাহিৰত সৎ চেহেৰা দেখুৱায়, কিন্তু ভিতৰত বেলেগ উদ্দেশ্য ৰাখে। মনোবিজ্ঞানী Leon Festingerৰ Cognitive Dissonance তত্ত্ব অনুসাৰে, মানুহে নিজৰ আচৰণ আৰু বিশ্বাসৰ মাজত অমিল থাকিলে মানসিক অস্বস্তি অনুভৱ কৰে।

ধৰা যাওক, এজন ব্যক্তি নৈতিকতাৰ ভাষণ দিয়ে, কিন্তু ব্যক্তিগত জীৱনত অসৎ কাম কৰে। এই দ্বৈততা মানসিক আৰু সামাজিক দুয়ো দিশতে ক্ষতিকাৰক।

৪) পেটকুলী মানুহ,

পিছফালৰ পৰা কথা কোৱা বা গুজৱ প্ৰচাৰ কৰা আচৰণক Passive-aggressive প্ৰৱণতা বুলি কোৱা হয়। তেনে ব্যক্তিয়ে সন্মুখত ক’বলৈ সাহস নকৰে, কিন্তু আনৰ আগত ভুল তথ্য প্ৰচাৰ কৰে। মনোবিজ্ঞানী Albert Banduraৰ মতে, মানুহে দেখা আচৰণ অনুকৰণ কৰে। সেয়েহে যদি সমাজত গুজৱৰ সংস্কৃতি থাকে, তেন্তে ইয়াক আনেও অনুসৰণ কৰে।

৫) অভদ্ৰ মানুহ,

অভদ্ৰ আচৰণ সাধাৰণতে Emotional Intelligence কম হোৱাৰ ফল। মনোবিজ্ঞানী Daniel Golemanৰ মতে, নিজৰ আৱেগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিলে ব্যক্তি আক্রমণাত্মক হৈ উঠে। সৰু কথাতে চিঞৰি উঠা বা আনৰ মান-সম্মান হানি কৰা আচৰণে সমাজত ভয় আৰু দূৰত্ব সৃষ্টি কৰে।

৬) লম্পট মানুহ,

এই ধৰণৰ ব্যক্তিৰ মাজত সহানুভূতিৰ অভাৱ দেখা যায়। তেওঁলোকে নিজৰ লাভৰ বাবে আনক ক্ষতি কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে।

উদাহৰণস্বৰূপে, এজন ব্যৱসায়ীয়ে গ্ৰাহকক ঠগি লাভ কৰে। তেওঁ লাভকেই মুখ্য লক্ষ্য হিচাপে ধৰে, নৈতিকতাক নহয়।

✅সামগ্ৰিক দৃষ্টিভংগী:

মানুহ কেৱল ভাল বা বেয়া নহয়। তেওঁৰ আচৰণ গঢ়ি উঠে—

জিনগত প্ৰভাৱ (Genetics),

শৈশৱৰ অভিজ্ঞতা,

সামাজিক শিক্ষণ,

আৰু ব্যক্তিগত সিদ্ধান্তৰ ওপৰত।

সুখবৰটো হ’ল—মানৱৰ মগজুৰ Neuroplasticity আছে। অৰ্থাৎ, সঠিক শিক্ষা আৰু সচেতনতাৰ জৰিয়তে আচৰণ সলনি কৰিব পৰা যায়।

শেষত ক’ব বিচাৰোঁ—

মানুহৰ বিচিত্ৰতা সমাজৰ বাস্তৱতা। কিন্তু আমি যদি বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিৰে এই আচৰণবোৰ বুজি পাওঁ, তেন্তে আমি আনক দোষাৰোপ নকৰি সচেতনতা বৃদ্ধি কৰিব পাৰোঁ। আহক, আমি নিজেই প্ৰথমে ভাল মানুহ হোৱাৰ চেষ্টা কৰোঁ। কাৰণ সমাজ সলনি কৰাৰ আৰম্ভণি নিজৰ পৰা হয়।

★ম‌ই কোন…? তেওঁক সুধিলো।

তেওঁ ক'লে, তুমি এডাল লাঠি…।

মই তেওঁক কলো, কেনেকৈ…?

তেওঁ ক'লে, লাঠিক সকলোৱে নিজৰ মতে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, সেয়া ভাল হ‌ওক অথবা বেয়া হ‌ওক। যেনে বৃদ্ধত্ব জনে খোজ কঢ়াত, আক্ৰমণাত্মক জনে প্ৰহাৰ কৰাত…।

মই তেতিয়া তেওঁক কলো, মোক কোনে নিজৰ মতে ব্যৱহাৰ কৰিছে, তাকো ভাল বেয়া দুয়োটাতে…?

তেওঁ মোক কৰুণানিধান ভাবে এপলক চাই সুধিলেহে, তুমি পিন্ধি থকা পোছাক যোৰ কাৰ…?

মই কলো, মোৰ…।

তেওঁ কলে, তোমাৰ হে…মানে তুমি নোহোৱা…।

তেওঁ আকৌ মোৰ হাত এখন দেখুৱাই সুধিলে, এই হাতখন কাৰ…?

মই কলো মোৰ; মোৰ দেহতে লাগি আছে যেতিয়া।

তেওঁ কলে, তোমাৰ হে…, মানে তুমি নোহোৱা…।

আৰু তেওঁ, মোৰ দেহৰ সমস্ত ইন্দ্ৰিয়াতন ক্ৰমাগত দেখুৱাই সুধিলে, এই সকলোবোৰ অংগ কাৰ…?

মই বিৰক্তিৰে কলো, মোৰে…।

তেওঁ শান্ত-সমাহিত স্বৰে কৰে, তোমাৰ হে…, মানে এটা অংগ‌ও তুমি নোহোৱা…।

মই কোন, সেই কথা তেওঁৰ পৰা জানিবৰ আৰু আশা নকৰি হতাশকৃত হৈ মই আঁতৰি আহিব ধৰিলো…।

তেওঁ মধুসূদন কণ্ঠস্বৰে মাত লগালে…শুনা। কিন্তু…সেই মাতত কোনো শব্দ নাছিল…, সেই শব্দৰ আনে কোনো শব্দ শুনা নাছিল, সেই শব্দত মাথোঁ সঞ্জীৱনী আছিল, প্ৰাণচাঞ্চল্য আছিল।

মই ঘুৰি চালোঁ…।

তেওঁ ক'লে…তুমি অক্ষৰ-পুৰুষ…, তুমি অমৰ। তুমি ইহঁতৰ কাৰোৰে আপোন নোহোৱা। ইহঁত তোমাৰ চিৰস্থায়িতা নহয়। ইহঁতৰ মৃত্যু হ'ব। ইহঁত গেলি-পচি পঞ্চভূতত বিলীন হ'ব। তোমাক ইহঁতে ব্যৱহাৰ কৰিছে। ইহঁতক কোনেও প্ৰেম নকৰে, ইহঁতক কোনেও মনত নাৰাখে। প্ৰেম কেৱল তোমাক কৰে, তোমাক হে মনত ৰাখিব। কাৰণ তুমি অবিনাশী। শৰীৰটোৰ মৃত্যুক লৈ তুমি শংকান্বিত নহবা। মনত ৰাখিবা, মৃত্যুৱে তোমাক নতুনত্বহে দিব।

★প্ৰতি পদে…, প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বানৰ শেষত কেৱল শূণ্য হে দেখা পাওঁ…, তথাপি শূণ্যতে অভ্যস্ত…মোৰ উচ্ছুক চৈতন্য।

★বিষন্ন মুখখনিৰ আঁৰত লুকাই থকা গভীৰতা খিনি বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰি যি আপোন জনে, কেৱল মাত্ৰ নিজৰ চৰিতাৰ্থ পূৰাবলৈ বা নিজকে যথোপযুক্ত সজাই আনক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ, শূণ্যতাৰে অন্ধকাৰাচ্ছন্ন হৈ বিমৰ্ষ হোৱা উদাসীন হৃদয়খনতো, আঘাতৰ উপৰি আঘাত দি অহৰহ অশান্তিৰ বাতাবৰণ সৃষ্টি কৰি ৰাখে সেইজন আপোন, চিৰ শতৰুতকৈ কোনো গুণে কম নহয়।

★যি হেৰাই যায় সেয়া তৰা নহয়…, ডাৱৰৰ মাজেৰে জিলিকা মাথোঁ এটি ছাঁয়া হয়…!

★অকণমান সুখৰ বাবে‌ যেতিয়া সকলোতে নিৰাশা হৈ জীৱন হৈ পৰে…ক্লান্তি, তেতিয়া এক সত্যৰ উন্মোচন হয়, যে একমাত্ৰ প্ৰকৃতিৰ বুবুত হে বিচাৰি পোৱা যায়...অনাৱিল নিঃস্বাৰ্থ সহানুভূতি।

★মোৰ কোনো নিদিষ্ট নিয়ম নাই, নীতি নাই। নহ‌ওঁ মই স্থিৰ, ৰক্ষণশীল। মই পৰিবৰ্তনশীল। মই মাত্ৰ সংস্কাৰ সমভাবাপন্ন। ভালপাওঁ মই, সময়ত যি ভাল বুলি ভাবোঁ তাকে কৰি ।

★দেহ অস্থায়ী, দেহৰ প্ৰতি অংগ‌ই ক্ৰমে ক্ৰমে আমাক এৰা দিব, অৰ্থাৎ যাক লৈ আমি সন্তোষ/গৌৰৱ হৈ আছিলোঁ সিয়ো এদিন প্ৰতাৰণা কৰিব। কিন্তু মন সদায় একে ৰাখিব পাৰি। কোৱা হয় মস্তিষ্ক আমাৰ জীৱনৰ দুৱাৰদলি, যি শৰীৰৰ সকলো ক্ৰিয়াকলাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। আৰু মন, যি চেতনা চিন্তা আবেগ স্মৃতি আৰু উপলব্ধিৰ দ্বাৰা মস্তিষ্কক উদ্গনি দিয়ে। গতিকে সুস্থ মনৰ দ্বাৰাহে সুস্থ শৰীৰৰ সম্ভৱ হয়।

★ভালপোৱাই নো ভালপোৱাখিনিক এনেদৰে প্ৰতাৰিত কৰিব পাৰে নে, সেয়া ভালপোৱা নাছিল সময়ত ভালপোৱা আছিল বুলি…! আচৰিত ভালপোৱাকো আজিকালি বিভক্ত কৰে…! এটা সময়ত যদি যাক ভালপায় আকৌ আন এটা সময় আহি পৰিলে সেয়া হয় পৰে সময়ত ভালপোৱা।

★আমি দুয়ো…,দুয়োৰ পৰা আতঁৰি গ’লো। মই অভিমান কৰি…,আৰু তুমি অভীপ্সা কৰি। তোমাৰ অৱহেলিত‌ই মোক স্বাভিমান কৰিলে…,আৰু মোৰ স্বাভিমানে তোমাৰ অভীষ্টক সুযোগ দিলে। মই নিজৰ স্বাভিমানক লৈ জীয়াব চেষ্টা কৰিলো…,আৰু তুমি পৰিস্থিতিৰ লগত নিজকে মিলাই ল'লা। ইয়াত ভুল কাৰোৰে নাই। নিজৰ চিন্তাত নিজে শুদ্ধ। তথাপিও মোৰ বেদনা লাগিছিল…,তোমাৰ স্বীকৃতি আৰু পৰিচয় সলনি হোৱাত। কিন্তু ম‌ই সুখীও হৈছিলোঁ; যে…মই দিব নোৱাৰা সুখখিনি তুমি ক'ৰবাত বিচাৰি ল'লা।

★মই স্বাৰ্থপৰ হ'ব নোৱাৰিলোঁ…মোৰ হৃদয়ৰ ওচৰত। মই জানো প্ৰকৃততে কি বিচাৰে সি…যদিও সেয়া এতিয়া যে মৰীচিকা। আৰু, তাৰ বাবেই আজিও একে ঠাইতে ৰৈ গ'লো…সাৱটি পুৰণা সেই সুবাসনা।

★স্বনিৰ্ভৰশীল বা প্ৰতিষ্ঠিত নোহোৱা আৰু বিৰোধাভাসৰ যুক্তিযুক্ত জ্ঞান নথকা, নাৰীক কেতিয়াও বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি। কাৰণ তেনে নাৰীয়ে মনৰ বিৰুদ্ধতা হ'লেও সময়ত আনৰ দাসত্ব স্বীকাৰ কৰি ল'বলগীয়া হয়ে পৰে।

★জিজ্ঞাসা: যদি আত্মাৰ মৃত্যু নাই তেন্তে জীৱ জন্তুৰ সংখ্যা কমি যোৱা আৰু মানুহৰ সংখ্যা বাঢ়ি যোৱা টোক লক্ষ্য কৰি ইয়াকে ক'ব পাৰি নেকি; জীৱ জন্তুবোৰ মৰি মানুহৰ জনম পাইছে।

দেৱতা সকলৰ পুত্ৰ-পুত্ৰী অমুক-তমুক আছিল বুলি শাস্ত্ৰ বা কিতাপ পত্ৰত পাইছোঁ। কিন্তু তেওঁলোকৰ আৰু বংশ বৃদ্ধি হোৱাৰ তথ্য অথবা কাৰ্যক্ৰমণিকা, আধিপত্য, বৰ্তমান পৰিস্থিতিৰ তথ্য পোৱা নাই। নে সেই তথ্য পাবলৈ আমি আকৌ দ্বাপৰ যুগলৈ অপেক্ষা কৰিব লাগিব। অথবা দেৱতা সকল বসবাসৰ স্থান পৃথিৱীবাসীয়ে উদ্ধাৰ কৰিব লাগিব। এয়া হয়তো পৃথিৱীবাসীৰ সাধ্য নহ'ব। কিন্তু দেৱতা সকলৰ টো অসাধ্য নহয় পৃথিৱীলৈ অহাৰ। যিহেতু দেৱতা সকল অমৰ, শক্তিশালী বুলি কোৱা হয়। নে এয়া সৃষ্টিকৰ্ত্তাৰ নিয়মৰ পৰিপন্থী!

ভগৱানেই সৰ্বোত্তম সৰ্বোচ্চ সৰ্বজ্ঞতা, ভগৱান সৰ্ব্বত্ৰ বিয়পি আছে। ভগৱানক সাক্ষাতে পোৱাৰ সাধ্য বা চাব পৰা শক্তি কলি যুগৰ মনুষ্য কাৰোৰে নাই। ভগৱানক অনুভৱ কৰিব পাৰি, বিশ্বাস কৰিব পাৰি আছে বুলি। তথাপি, অসাধ্য যদিও ভগৱানক প্ৰত্যক্ষভাৱে পোৱাৰ মাৰ্গ কঠোৰ হ'লেও এই কৰি যুগৰ বাবে ক'ৰবাত দিব লাগিছিল। কিন্তু নিদিয়াৰ কাৰণ কি হ'ব পাৰে বাৰু?

★তুমি যি নিয়মৰ বাবে মোৰ পৰা আতঁৰি গ’লা বা আঁতৰিবৰ বাধ্য হ'লা, সেই নিয়ম প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি নাছিল; সেয়া মানুহৰ সৃষ্টি। মানুহৰ সৃষ্টি মানুহে নামানি আন আৰু কোনে মানিব‌। আৰু সভ্যতাৰ চিনাকি দি আজিৰ মানুহে সেয়াই কৰি পেলাইছে মানৱৰ ধৰ্ম।

★Compromise হ'ল মাথোঁ সমস্যা স্থগিত কৰা। সমাধানৰ উপায় হ'ল একমাত্ৰ Sacrifice.

★এটা সময় আছিল…উন্মাদ সপোন দেখাৰ। অবিস্মৰণীয় সেই আকাশ-কুসুম সপোন আজিও বৈ আছে নিঃশব্দে।

★আনৰ দৃষ্টিত বেয়া সজাবলৈ, কাৰোবাৰ দুৰ্ণাম কাৰোবাক কৈ ফুৰাৰ প্ৰয়োজনে নাথাকে। কাৰণ তুমি যাক কৈছা, সিও তোমাৰ লগত কথা পাতি তোমাৰ লগত বন্ধুত্ব কৰি তোমাক ভালদৰে জানিব। আৰু যাব বিষয়ে কৈছা, তেওঁৰ লগতো তেওঁ কেতিয়াবা কথা পাতিব বন্ধুত্ব কৰিব আৰু তেওঁকো ভালদৰে জানিব। আৰু তেতিয়া আচল ছবিখন পৰিস্ফুট হৈ পৰিব‌ই। আচলতে এয়া সকলোৱে জানে, কিন্তু যিজনৰ মন ঈৰ্ষান্বিত, হিংসাত্মক আদিৰে উত্ৰাৱল হৈ থাকে তেওঁ এক অস্থিৰ জীৱন কটাই থাকে। তেওঁৰ, নিজকে আৰু সকলো জানিও, সুবিধা পালেই মনৰ বিষাক্তবোৰ হজম কৰিব নোৱাৰি বাহিৰ হৈ ওলাই আহে নিজে ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে। আৰু এনেকৈয়ে মুক্তিবিহীন ভাবে জীৱনৰ অস্থিৰতাবোৰ বাঢ়ি গৈ থাকিব।।

★এতিয়া টো তুমি মোৰ বাবে উতনুৱা হোৱা মই নেদেখিলো, যিটো ম‌ই বিচাৰিছিলো। তেতিয়া টো মোৰ বাবে তুমি আঁতৰি যোৱা দেখিলোঁ, যিটো ম‌ই নিবিচাৰিছিলো। এতিয়া কি নাম দিম; যি প্ৰেম...তোমাৰ আছিল...?

★ভাগ্য বুলি কোনো কথা নাই। সকলো নিৰ্ভৰ কৰে নিজৰ কৰ্মণ্যতাৰ ওপৰত। যদি কৰ্মবিমুখ তেন্তে দুৰ্ভাগ্যক পাপৰ ফল আৰু যদি কৰ্মপটু তেন্তে সুভাগ্যক পুণ্য ফল বোলা হয়।

★মোৰ অথল হিয়াকো আমনি কৰে…শৰতৰ চন্দ্ৰাৱলী নিশাই, জানা…,সেই উতনুৱা যৌৱনৰ সুগন্ধি আহি...মোৰ জঁই পৰা হিয়াকে জগাই।

★শিশুক ইমান খিনিহে মৰম দিয়া উচিত যিমান খিনি দিলে সন্তানে নামানা হৈ নাযায়।

★কোনে কিমান পঢ়া সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়। ডাঙৰ কথা সেইটোহে হ'ব কোনে কিমানলৈকে পঢ়ি কিমানখিনি কৰিছে।

★দুৰ্ভাগ্যবশতঃ কেতিয়াবা কুটুম্বৰ কুটুম্বিতা এনে হয়। বেয়াটো কামনা কৰা নহয়, বেয়া হৈ থকাও নহয়। কিন্তু ঘনিষ্ঠতা নিষ্প্ৰাণতা হয়; যেতিয়া বিশ্বাস্যতা নোহোৱা হয়।

★মই মোৰ জ্ঞানৰ দাস্য, তোমাৰ নহয়। কিছুৱে ভাবে পাপ অথবা ধৰ্মীয় বা নৈতিক বিধি-বিধান উলঙ্ঘা ইচ্ছাকৃত কৰিলেহে শৰীৰ অক্ষমতা (Disable) হয় এই জন্মতে। কিন্তু সেয়া কেনেকৈ হ'ব পাৰে। আচলতে অনৈতিক কাৰ্য‌্য‌ই মন মস্তিষ্কক হে কলুষিত কৰে। কাৰণ, ভাবি চাওঁক পৃথিৱীৰ সু-স্বাস্থ্য কোনো মানুহে অনৈতিক কৰা নাই নেকি? আচলতে তেনে নহয়। যি সকলেহে পাপ অথবা অন্যায়, দুৰ্নীতি, নীতিবৰ্হিভূত এনে কোনো কাৰ্য্য কৰে তেওঁ লোকৰ মনহে সদায় অথিৰ থাকে। কলুষিত মনৰ মানুহে নিজে নজনা কৈয়ে নিজৰ মন মস্তিষ্কক এক ভীষণ কষ্ট দি থাকে। শৰীৰৰ অক্ষমতা দুৰ্ঘটনা, অজ্ঞতা বা জীৱন প্ৰণালীত বিসংগতি হে কৰিব পাৰে। যদি আত্মা পৰমাত্মা বোলা কোনো বস্তু আছে তেনেহলে পাপ পুণ্যৰ ফলত পৰৱৰ্তী জনমৰ স্থান বা কৰ্মফল নিৰ্ণয় হে হ'ব পাৰে। কিন্তু এই জন্মতে সম্ভৱ হ'ব পাৰে বুলি কেনেকৈ ভাবিব পৰা যাব। নিজকে সমৰ্পন কৰি উদ্ধাৰ কৰোঁতা বুলি যাক উপাস্য হিচাপে ধাৰণ‌ কৰা হয় সেয়াই ধৰ্ম। আৰু নিজৰ লগতে আন সকলোৰে কল্যাণৰ হেতু যি নীতি নিৰ্দেশনা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয় সেয়াই সমাজ ব্যৱস্থা। পৰিবৰ্তন বিবৰ্তনৰ ওপৰত লক্ষ্য কৰি নীতি নিৰ্দেশনা প্ৰবৰ্তন কৰি নিৰ্ধাৰণ কৰে বৌদ্ধিক সমাজে। আজিও পৃথিৱীত ভাল মানুহৰ সংখ্যা পৰ্য্যাপ্ত থকাৰ বাবেহে এই নীতি নিৰ্দেশনাবোৰ মান্যতা হৈ আছে। আৰু মানুহৰ অগ্ৰগতিও হৈ আছে। গতিকে ভাল বেয়া বিচাৰ কৰি নিজকে পৰিচালিত কৰিব পৰা সক্ষম ব্যক্তিৰ বাবে কোনো ধৰ্ম বা নীতি নিৰ্দেশনাৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। তেওঁৰ বাবে জ্ঞানেই ধৰ্ম আৰু সুবিচাৰেই নীতি হৈ পৰে। জ্ঞানে জীৱন পৰিচালনাত সচেতনতা আনে। আৰু ধৰ্ম‌ই আনৰ পৰিচালিত সচেতনতাৰ ওপৰত বিশ্বাস আনে।

★সংস্কাৰ অহংকাৰতকৈ বহু উৰ্দ্ধত। আজিকালি সমাজত কিছুৱে ভুল আখ্যা দিয়া দেখা যায়, সংস্কাৰ দুৰ্বলীহে দেখুৱাই বুলি। সংস্কাৰী লোকে ভুল-ভ্ৰান্তি বোৰ আঁতৰাই কেৱল অধিক ভাল কৰাৰ চেষ্টা কৰে আপোনাৰ বাবে। বৰং শক্তিহীন বা সামৰ্থ্যহীনতাৰ বাবে ভীতিগ্ৰস্তত নহয়।

★ভুল চিন্তাৰ বাবে কিছু ভাল সমন্ধৰ পৰিণতিও শেষত এনে হৈ পৰে, দয়াৰ পাত্ৰ হৈ নতশিৰে সম্পৰ্ক ৰাখিবলৈ বাধ্য হ‌ওঁক বুলি দুৰ্ণাম, সমালোচনা বা অত্যাচাৰ কৰি ফুৰোঁতে ফুৰোঁতে সেইজনৰ আন্তৰিকতা বা সহযোগিতা পোৱাটো দূৰৰে ঘিণাৰে এপলক চকুলৈ চোৱাটো পোৱাটোও কঠিন হৈ পৰে।

★No doubt, কোনেও নিচা খাই লৈ কুকৰ্ম নকৰে। কুকৰ্ম কৰিম বুলিয়েই নিচা খাই লয় বা চাৰিত্ৰিক দুৰ্বলতা থাকিলেহে কৰে।

★Worth knowing, ভগৱানে চাব ভুগিব লাগিব‌ই বুলি নিজকে শুদ্ধ সজাই আনক আক্ষেপ কৰি, সমালোচনা কৰি ফুৰা জনে এবাৰ ভাবি চাইছেনে, যে তেওঁৰ ভগৱানে কি চোৱাৰ বাবে এনেদৰে নিজৰে অন্তৰ জহি-খহি সদায় ভুগি আছে।

★Must remember, নিজে উদ্ধাৰ পাবৰ বাবে কেতিয়াও আনৰ নকবলগীয়া কথা নকবা। কাৰণ তোমাক টো ভগৱানে কেতিয়াও উদ্ধাৰ নকৰেই; যিহেতু তুমি নিজ স্বাৰ্থৰ বাবে আনৰ অপকাৰ হোৱাটো কৰিলা আৰু সিহঁতেও সময় সময়ে এক মাত্ৰ তোমাৰ বাবেই সমালোচনাৰ শাস্তি ভুগি থাকিব।

★সততা মানুহক সাধাৰণতে বেয়া পোৱা কাৰণ এটাই, তেওঁ লোক সহজতে সকলোৰে আপোন হ'ব পাৰে। সকলোৱে তেওঁ লোকক ব্যৱহাৰো কৰিব পাৰে। কিন্তু তেওঁ লোকে অসত্য আৰু অন্যায় দেখিলে আপোন মানুহৰ ওপৰতো মাত মাতে।

★দ্বাপৰৰ চক্ৰবেহু: চক্ৰৰ দৰে দেখা একাধিক প্ৰতিৰক্ষামূলক বেহেৰে গঠিত। এই বেহুত বলি হ'ল- বীৰ অভিমন্যু। এই বেহু ধৰ্মনীতিৰ বহিৰ্ভূত আছিল বাবে অপৰাধীৰ শাস্তি চূড়ান্ত আছিল। কলিৰ চক্ৰবেহু: বাহিৰে ৰংচঙীয়া ভিতৰে কোৱা-ভাতুৰী। সাপ হৈ খোঁটা বেজ হৈ জাৰা। আৰু এই বেহুত বলি হ'ল- অসম সম্পদ জুবিন গাৰ্গ। এই বেহুও অসাংবিধানিক হয় বাবে অপৰাধীৰ শাস্তি নিশ্চিত হ'ব লাগে।

★এজন উদাৰ বিজ্ঞ সুমানুহক যি নিজৰ বাবে একো নকৰি গোটেই জীৱন কেৱল সমাজৰ বাবে কৰে, তেওঁক মৃত্যুৰ পিছত সকলোৱে সন্মান কৰিব তেওঁৰ আদৰ্শকো জয়গান কৰিব। কিন্তু শাসন আৰু শোষণ মাত্ৰ ক্ষমতাশালী হে কৰিব। আৰু আমি ভাবি আছোঁ এনেকৈয়ে মানৱজাতিৰ প্ৰগতি হ'ব।

★মোৰ অনুভৱক...তুমি শব্দৰে জুখিব বিচাৰিলা, কিন্তু মই…মোৰ অনুভৱৰ শব্দ‌ই বিচাৰি নাপালোঁ, মোৰ অনুভৱৰ গভীৰত্ব...শব্দতকৈ বহু বিশাল আছিল, আৰু...তুমি ভুল বুজিলা, মই নিৰুপায়…মোৰ অনুভৱক বুজাত অসমৰ্থ হ'ল…তোমাৰ অনুভূতি।

★তুমি শব্দ-চয়ন হে copy কৰিব পাৰিবা। কাৰণ শব্দৰ সৃষ্টি আনে‌ কৰিছে। কিন্তু ভাৱনা copy কৰিব নোৱাৰিবা। কাৰণ ভাৱনা পৰিস্থিতি ভেদে সৃষ্টি হয়।

★সুবিধাবাদী হওঁক বা নিঃস্বাৰ্থ হওঁক কোনোৱে যদি সহায় কৰিছে, তুমি কৃতজ্ঞতাবদ্ধ হোৱা দাসত্ব নহয়।

★তোমাক যদি বহুত কোনোবাই বেছিকৈ বিশ্বাসঘাত কৰিছে, হৃদয়ত আঘাত কৰিছে…, তুমি তেওঁৰ কথা বেছিকৈ ভাবি নাথাকিবা। তেওঁৰ বিষয়ে সমালোচনাও নকৰিবা, আনৰ আগত কৈও নুফুৰিবা। তেওঁৰ বেয়াটোও কৰিবৰ চেষ্টা নকৰিবা, বেয়া হোৱাটোও নাভাবিবা। তেওঁৰ পৰা আতঁৰি থাকিবা। কিন্তু তেওঁ মাতিব বিছাৰিলে তুমিও মাতিবা, মিলিব বিছাৰিলে মিলিবাও। কিন্তু তুমি আগৰ বিশ্বাস আৰু সম্পৰ্ক কেতিয়াও ঘুৰাই নানিবা। তুমি সকলো এৰি দিয়া সেইজনৰ ওচৰত, যিজনে সকলো জানে। মাথোঁ মনত ৰাখা তেওঁৰ প্ৰতিটো আঘাতপ্ৰাপ্ত শব্দ আৰু কৰ্মক। আৰু নিৰৱে চাই থাকা, তেওঁৰ কৰ্মক সময়ে সময়ত উত্তৰ দিব।

★য'ত আন্তৰিকতা বা মানৱতাৰ সমন্ধ নাথাকে তত পৰিয়ালগত বা সামাজিক নালাগে আন কোনো সমন্ধৰে value নাথাকে।

★প্ৰত্যেক জন মহাপুৰুষে ভক্ত বা মানৱজাতিক একত্ৰিত কৰিবলৈ এটা মাধ্যম লয়। সেয়ে যুগৰ সময়ৰ লগত মিলাই জুবিন গাৰ্গে অনন্য মধুৰ কন্ঠৰে প্ৰথমে মানুহক মুহিছিল আৰু তাৰ পিছত কৰ্মৰে মানৱ জীৱনৰ উদ্দেশ্য আৰু কৰ্ম, সংস্কৃতি বুজাবলৈ অবিৰত চেষ্টা কৰি গৈছিল। কিন্তু আমি সাধাৰণ মানুহে তেওঁৰ প্ৰকৃত সত্তাক কায়িক অৱস্থাত বুজিব‌ই নোৱাৰিলোঁ। 

★এটা বস্তুৰ সঠিক মূল্য বুজিবলৈ হলে, বস্তুটো প্ৰথমে হেৰাব লাগিব।

★জুবিন দা পুণ্য আত্মা মহাপুৰুষ আছিল। তেখেতে সকলো বুজিছিল। তেখেতে নিজৰ বলিদানেৰে, পাপী সকলক বিনাশ কৰি জাতি বৰ্ণ ধৰ্ম ভাষা নিৰ্বিশেষে, কেৱল মাত্ৰ এখন মানৱতাৰ সমাজ গঢ়াৰ বাবে বিচাৰ ধাৰাৰ পৰিবৰ্তন অনিবাৰ্য বুলি বুজাই গৈছে।

★শেষত জীৱনে শিকাব এটি সৰল জীৱনেই শ্ৰেষ্ঠ আছিল। আৰু ইয়াৰ বাবে আক্ষেপ অভিযোগ অসন্তুষ্টি এই কেইটাক মনৰ পৰা একেবাৰে দুৰ কৰিব লাগিব।

★মুখে কথা কও বুলিয়ে কৈ দিব পাবে। কিন্তু পৰিণাম কেৱল দিমাগেহে ভোগে। আৰু যেতিয়া দিমাগ অস্থিৰ হ'ব ক্রমে শৰীৰো বিকল হব। গতিকে ক'ব লগা থাকিলেহে কথা ক'ব অন্যথা মুখ বন্ধ ৰাখিব।

★মাথো বিশ্বাস সেই জনক কৰক, যিজনে তোমাৰ ভাল বেয়া একো খবৰ নলয়, কিন্তু তোমাৰ ভাল আৰু সুৰক্ষিত হোৱাতোত সদায় গুৰুত্ব লয়।

★মৃত্যু এতিয়া যে নিচেই সহজ। মই দেখিছোঁ মৰি মৰি ঠন ধৰি উঠা। নিজকে সলনি কৰি নতুন এক জীৱনৰ আশাত খোজ কাঢ়িবৰ শিকা। পুৱা আহিম বুলি কথা দি সন্ধিয়া যোৱা আপোন মানুহ নিমিষতে সকলোকে কান্দুৱাই এই পৃথিৱী এৰি যোৱা। মোৰ ভয় নালাগে মৃত্যু লৈ। মোৰ ভয় লাগে জীৱন সংগ্ৰাম যুঁজৰ জয়ৰ ক্ষণত প্ৰাপ্তিক আকোঁৱালি ল'ব বিচাৰোঁতেই প্ৰাপ্তিয়েও কুটিল হাঁহিৰে বিদায় দিয়া। কাৰোবাক প্ৰতিশ্ৰুতিচ্যুত অনুশোচনা। আশাক নিৰাশকৃত লাঞ্ছনাৰ সেই হ'ব পৰা কৰুণ অসহায় ক্ষণলৈ।

★আমি প্ৰত্যেকে একো একোজন দেশপ্ৰেমিক যুদ্ধা হ'ব লাগে।

★এটি শব্দ প্ৰাণ পায় যেতিয়া সুললিত কণ্ঠত লহৰ উঠে।

★যদিও প্ৰতিটো কথাৰ জবাব দিব পৰা যায় বা থাকে তথাপিও কেতিয়াবা পৰিস্থিতি পৰিৱেশৰ ওপৰত লক্ষ্য ৰাখি মৌন হৈ নতশিৰ হ'ব লগীয়া হয়। কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে মৌন জনেই দুখি বা ভীৰু। আৰু এই কাম কেৱল মাত্ৰ সততা জনেহে কৰিব পাৰে।

★এটি সৰল জীৱনৰ বাবে, জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজ আনক অবিশ্বাস কৰি নিজৰ সততাক বিশ্বাস কৰি আগ বাঢ়িব লাগে।

★শিক্ষা আৰু প্ৰগতি যাতে কোনো সমস্যাতে স্থবিৰ হ'ব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি সজাগতাৰ বাঞ্ছনীয়। কাৰণ কোনো ব্যক্তি, সমাজ অথবা ৰাষ্ট্ৰৰ ভৱিষ্যত সুস্থিৰ বাবে শিক্ষা আৰু প্ৰগতিৰ নিৰন্তৰ আৱশ্যকীয়।

★শুনিবলৈ ভাল লগা কৈ কথা কলেই ব্যক্তি গৰাকী ভাল নহ'ব‌ও পাৰে। প্ৰকৃততেই ব্যক্তি গৰাকী ভাল হ'লে কথাবোৰ এনেই ও ভাল লগা হৈ পৰে।

 

★এনে কিয় হ'ল, কৰিলো বা কৰিলা বুলি আনক বুজাবলৈ গৈ নিজৰ সময়বোৰ নষ্ট কৰাৰ মুঠেই উচিত নহয়। তুমি যদি কাৰণটো বুজিছা সেয়াই যথেষ্ট তুমি নিজ সিদ্ধান্তৰে নিজক পৰিচালিত কৰাৰ।

★জীৱনটোত এনে কিছু সমন্ধ আহে য'ত কেতিয়াও হিংসাটো নহয়ে বেয়া পোৱাও নহয়। যদি হয় কেতিয়াবা অভিমানী মনে দূৰত্ব হে কৰে। এনে সমন্ধবোৰত সুকীয়া এক বিশ্বাস থাকে।

★কিছু লৰাই নিচাৰ সমৰ্থক বা নিচাৰ প্ৰতি আসক্ত ও নহয়। তথাপি কোনো এক নিচাৰ সহায় ল'ব লগীয়া হয় পৰে। ইয়াৰ কাৰণ অব্যক্ত হৃদয়ৰ এক কৰুণ কাহিনীৰ স্মৃতি। যি কলিজাৰ স্পন্দনত অহৰহ উঠা নমা কৰি থাকে। ইয়াক আনক বুজোৱা বা আনে বুজা কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়। ফলত কোনো এক নিচা সেৱন কৰে। নিচাৰ নাকাৰাত্মকক সাকাৰাত্মক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। আৰু হৃদয়ৰ স্পন্দনত উঠা নমা স্মৃতিৰ ঢৌবোৰ কিছু হ'লেও আওকাণ কৰি থাকিব পাৰে।

★আশা নিৰাশা প্ৰত্যাশা সুখ দুখ আদৰ অনাদৰ মাজেৰে জীৱন অভিজ্ঞ হৈ এটা সময়ত নিজকে এৰি দিব লগীয়া হয় কিছু অভ্যাসক ভাল লগা কৰি লৈ।

★জীৱন বৰ্তিতত প্ৰতিটো কৰ্ম দায়িত্ব বুলি ভবাৰ লগতে ভাল লগাও কৰি ল'ব লাগে। কাৰণ ভাল লগা কৰ্মটো নিঃস্বাৰ্থ বা ফলৰ আশা নকৰাকৈ কৰা যায়। আৰু যত স্বাৰ্থ অথবা ফলৰ আশা নাথাকে তাত দুখ বা নিৰানন্দ‌ও নাথাকে।

★তুমি যদি ভাল ব্যৱহাৰ কৰা, শুদ্ধ ভাৱনা ৰাখা তেনে তুমিও ভাল ব্যৱহাৰ আৰু শুদ্ধ ভাৱনা পোৱাৰ যোগ্য হবা। তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তোমাৰ ব্যৱহাৰ আৰু ভাৱনাত যদি খুঁত থাকে তেন্তে তুমি কেনেকৈ ভাবিব পাৰা যে তুমি ভাল আনজন বেয়া। গতিকে সঁচা কথা ‘নিজ ভাল মানে জগত ভাল’ কথা ফাকি। সুখৰ ঠাইবোৰ দুখে আঁজুৰি লৈ ৰাজত্ব কৰি থাকে। আৰু সেই সুবিধাকণ আমিয়ে দিওঁ জানি বা অজানিতে।

★সপোন ডাঙৰ নহ'লেও সৰু সপোনেই যদি পৰিপূৰ্ণ হয়, তাতে জীৱন তৃপ্ত হয়।

★কোনোবা আছিল যি, মনৰ ভিতৰতে কথাবোৰ যুকিয়াই ধীৰে-সুস্থে ক‌ওঁ বাবে এদিন মোৰ ভাল লগা কথা এটা কৈ থাকোঁতে কথাৰ মাজতে “ হ'ব বাকী খিনি কাইলৈ ক'ব ” বুলি কোৱা অভিমান নে বিৰক্তি কথাফাকি আজিও পাহৰিব নোৱাৰা কৈ মোৰ বুকুত জীপাল হৈ থাকি গ'ল।

★কোনো এক বিশেষে যদি তোমাৰ সকলো কথা মানিব লৈছে বা তোমাৰ পচন্দৰ প্ৰতি গুৰুত্ব ৰাখে, কোনো সিদ্ধান্ত ল‌ওতে তোমাক জনায়; তেতিয়া জানিবা তোমাৰ মাজতে তেওঁ তেওঁৰ সকলো বিচাৰি পাইছে। ভালপোৱা যেতিয়া বুকুত ফুলে; আন্ধাৰতো যেন চন্দ্ৰাৱলী সৰে।

★এই দুনিয়াত ভাল লাগে, বেয়া লাগে বুলি কোনো কথা নাই। যিটো পৰিৱেশ অভ্যাস হৈ যায়, সেইটোৱে ভাল লগা হৈ যায়।

★সদায় নিজকে বিশেষ বুলিয়েই ভাবিব লাগে। আৰু এনেকৈ নিজৰ বিশেষত্ব জীয়াই ৰাখিব লাগে যাতে কাৰোৰ লগত তুলনা নহয়। আৰু তেতিয়া এদিন নিৰিবিলি সময়ে যোৱাজনক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰাব যে সিজন সঁচাই আনতকৈ বিশেষ আছিল।

★মনৰ কথাখিনি বা ক'বলগীয়া কথাবোৰ কৈ এতিয়াই সকলো বুজাই দিম বুলি কেতিয়াও উত্তাল হ'ব নালাগে। প্ৰতিকূল অনুকূলৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি সময়ক এৰি দিব লাগে। সময়ে যেতিয়া ক'বলৈ ক'ব তেতিয়াহে ক'ব। চাব তেতিয়া সময় সদায় আপোনাৰ পক্ষত থাকিব।

★নালাগে মোক এটি সুন্দৰ স্বপ্নিল, নালাগে মোক সুযোগ সুবিধা কিম্বা পোৱাৰ অভীপ্সা প্ৰচেষ্টা। জীৱন বাটত সংযোগেই মোৰ বাবে অপূৰ্ব ব্যৱস্থা।

★কথা একেখিনিয়েই, মাথোঁ বৰ্ণন উপলব্ধিৰ মাৰ্গ আৰু সময় বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে ‘জীৱনৰ’।

★প্ৰকৃতাৰ্থত বিজয়ী তেতিয়াহে ক'ব পাৰি, যেতিয়া আনক অযোগ্য প্ৰমাণ কৰি নহয়; বৰং নিজৰ যোগ্যতাৰে জয়ী হ‌য়। কাৰণ নিজৰ যোগ্যতাৰে আকাশ চুব পাৰি, অযোগ্য প্ৰমাণ কৰি মাত্ৰ আনৰ উপভোগ আজুৰি লবহে পাৰি।

★ম‌ই যদি ঐকাত্ম্যতা গঢ়াত অসমৰ্থয়ে হ‍ওঁ বা মনৰ মাজত চলি থকা বিভেদবোৰ দূৰ কৰিবকে নোৱাৰো, তেনেহলে আনৰ ওচৰত মোৰ সময়বোৰ নষ্ট কৰাৰ প্ৰয়োজনেই বা কিয় থাকিব! কাৰণ ম‌ই অকলেই সময়ৰ লগত খোজ মিলাব শিকিছোঁ। প্ৰতিটো পৰিবেশ পৰিস্থিতিত নিজকে বাট সলনি কৰি ল'বলৈও বাধ্য‌ কৰিছোঁ।

★প্ৰয়োজনত আপোন ভাবা বা স্বাৰ্থৰ বাবে আপোনতাৰ অভিনয় কৰা, তেনে একো নহয়। যাক আপোন ভাবোঁ, তেওঁৰ বাবে সকলো কৰিবলৈ প্ৰস্তুত থাকো। যদিও বা প্ৰতিদান স্বৰূপে অৱহেলিত হলো। কাৰণ প্ৰতিটো বিধ্বস্ত বানৰ শেষত পলস নামে, বানে পেঙটা কৰা ধাননি ডৰা ন উদ্যমেৰে আকৌ জানো উজ্জ্বলি নুঠে!

★জীপাল অনুভূতি বোৰ তোমাতে শেষ কৰি দিলো। এতিয়া মাথোঁ হৈ ৰলো নিৰস আবতৰীয়া এখিলা সৰাপাত।

★কাৰোবাৰ নতুনত্বৰ সুৰে মন নাচে, আৰু আন কাৰোবাৰ স্মৃতি মৃদঙ্গ কোবত অহৰহ হৃদয়ত ঢৌৰ জোৱাৰ উঠে...! এয়ে জীৱন কয়।

★যিয়ে মনক সুখী কৰিবলৈ নহয়, ব্যৱস্থাত সুখী হ'বলৈ চেষ্টা কৰে তেনে ব্যক্তিক কোনো দুখেই বিহ্বল কৰিব নোৱাৰে।

★আনৰ ওপৰত নহয়, সুখী হৈ কেনেকৈ থাকিব পাৰি সেয়া নিজৰ ওপৰত ভৰসা কৰা যায়।

★যেতিয়া নীৰৱতা সংগী হয়, তেতিয়া মৌনতাতো কোলাহল হয়। কোনে কয় নীৰৱতা প্ৰিয় ভাল লগা সংগী হয়! কাৰণ এই প্ৰিয় ভাল লগা বোৰেই টো বিষাদো হয়।

★কাৰো অন্তৰত আঘাত নিদিয়াকৈ জীয়াই থাকিব পৰা জনেই প্ৰকৃত সুখী মানুহ।

★তোমাক ভালপোৱা বোৰক লৈহে সচেতন হোৱা। বেয়া পোৱা বোৰক পাছলৈ ঠেলি পাহৰি যোৱা।

★এতিয়া হয়তো তুমি ভাল হ'ব পাৰা সময় সলনি হোৱাত। কিন্তু বিশ্বাসঘাটকতা তেতিয়াৰ আছিল আজিও তোমাক বিশ্বাস নকৰাৰ। আজি সেই আৱেগো নাই, হেৰুৱাবলৈ একো বাকীও নাই, হেৰুৱাৰো কোনো ভয় নাই।

★মিলা-প্ৰীতি টো মোক সকলোৰে লগত পাব। কিন্তু আন্তৰিকতা সেই সকলেহে পাব যি মোৰ সততা আৰু বিশ্বাসক মৰ্যাদা দিব।

★সনাতন ধর্মত চাৰি বেদ, ওঠৰ পুৰাণ, চৈধ্য শাস্ত্ৰ যদি পঢ়া নাই বা গোটেইকেইখন নপঢ়ি কেৱল ভাগৱত খনো যদি পঢ়া নাই অথবা ইয়াৰ এখনো নপঢ়ি নামঘোষা খনো যদি পঢ়ি তত্ত্ব-জ্ঞান হৃদয়ঙ্গম কৰা নাই, তেনেহলে ধৰ্মৰ বিষয়ে ভাল বেয়া মন্তব্য দিয়াটো আকাশখন খহি পৰিল বুলি শুনি দৌৰা শহাপহুটোৰ দৰেই হ'ব। হয়, ধৰ্ম নিজৰ বস্তু হয়। যোনে তেনেদৰে মানিব তেনে ফল পাব। যেতিয়ালৈকে কোনো ধৰ্ম কৰ্মৰ বিষয়ে বিশদভাৱে জ্ঞান আহৰণ কৰিব পৰা নাই তেতিয়ালৈকে কোনো ধৰ্ম কৰ্মৰ ওপৰত ভাল, বেয়া মন্তব্য দিয়াটো উচিত বুলি নাভাবো। কাৰণ, যোনে যি ধৰ্ম কৰ্মৰ বিষয়ে যিমান খিনি বুজিছে বা নিজৰ মনক সংযম কৰিব পাৰিছে সিমাখিনি লৈকেহে মানিছে। গতিকে কোনোৱে নিজ জাতি অথবা পন্থাৰ প্ৰতি আৱেগিক হৈ কাৰো ধৰ্ম কৰ্মক সমালোচনা কৰি উচ্চ, নীচ সজাবলৈ বিতৰ্ক চেষ্টা কৰাতো মানৱ ধৰ্ম‌ও নহয়। সমাজত উচ্ছৃঙ্খল সৃষ্টি নকৰাকৈ সকলোৱে নিজৰ যত আস্থা আৰু বিশ্বাস আছে তাকে মানি সমিলমিলেৰে আগবাঢ়ি গলেহে সমগ্ৰ মানৱ তথা জীৱ কুলৰ কল্যাণ সাধন হ'ব। কোনো ধৰ্ম কৰ্মক যুক্তি-যুক্ত, শুদ্ধ সত্য বা শ্ৰেষ্ঠতম পথ বুলি বিশদ জ্ঞান আহৰণ কৰা জনে কলেও কোনোবাই মানি ল'ব লাগিব বুলি‌ও তেনে কথা নাই বা ল'বলৈ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাটো‌ও যুক্তিকৰ হ'ব নোৱাৰে। কাৰণ নিজৰ চিন্তা শক্তিৰ অনুভূতিৰে যেতিয়ালৈকে কোনো ব্যক্তিয়ে কোনো বিষয় বুজি নাপায় তেতিয়ালৈকে তেওঁৰ পৰা উপদেশ বা শাস্তিৰে কোনো সুফল পোৱাৰ আশা কৰিব নোৱাৰি। সেয়েহে ভাবো জাতি বৰ্ণ ধৰ্ম ভাষা নিৰ্বিশেষে প্ৰতিটো জীৱৰ কল্যাণকামী কৰ্ম বাক্যক সকলোৱে সমৰ্থন কৰাৰ মহানুভৱতা যেতিয়ালৈকে আমি নিজকে গঢ়িব নোৱাৰিম তেতিয়ালৈকে সমস্ত লোকৰ লগত প্ৰগতি আৰু সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰী ডালো গঢ়িব পৰা নাযাব। এটি সুস্থিৰ বাস্তৱ বিজ্ঞান সন্মত সিদ্ধান্ত পাবলৈ হ'লে ইতিহাস আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষা দুয়োটাৰে প্ৰয়োজন হয়। কিয়নো ইতিহাসে কৰ্মৰ ফল দেখোৱাব। আৰু আধ্যাত্মিকে সঠিক মাৰ্গত আগুৱাই যোৱাত ‌সহায় কৰিব।

★এই পাৰ্থিৱ জীৱনটোত যদি একোৱেই হ'ব পৰা নাই তেনে, এখনি শীতলা নদী হোৱা মনৰ জুই নুমুৱাব পৰা। বনৰ জুই আৰু মনৰ জুই নুমুৱাব পৰা কথাবোৰেই মোৰ প্ৰিয় হয়।

★জীৱন এক সপোন, জীৱন চলি আছে আৰু চলি থাকিব ! তেনেকৈ সুখ, দুখেও আমাৰ লগত খেলা কৰি থাকিব। সুখবোৰ উপভোগ কৰি দুখবোৰ কলিজাত গোট খাব ! তাৰ পাছত আকৌ ক'ব লাগিব মনৰ আৱেগ, বেদনাবোৰ ! সপোন, যি আমি নিদ্ৰা অৱস্থাত বাস্তৱত কৰা, হোৱা বা কল্পনা কৰাবোৰ অথবা অঘটনীয়, অকল্পনীয়বোৰৰ লগত সন্মুখীন হোৱা হয় ! ঠিক জীৱনটোও এক সপোন, আমাৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত অতীত হৈ গ'লেই সপোন হৈ যায় ! যাক কেতিয়াও ঘূৰাই পোৱা নাযায় ! মাথোঁ পাৰ্থক্য এটাই, নিদ্ৰাৰ সপোন ভাঙিবলৈ চকু মেলিব লাগিব আৰু জীৱনৰ সপোন ভাঙিবলৈ চকু মুদিব লাগিব !

★নিজকে শ্ৰেষ্ঠ সুখী মানুহ মানো, যেতিয়া আনৰ মুখৰ হাঁহিত স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে নিজৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙি উঠে।

★জাতি বৰ্ণ ধৰ্ম ভাষা নিৰ্বিশেষে প্ৰতিটো জীৱৰ হিতৈষী কৰ্ম বাক্যক সমৰ্থন কৰো।

★আন্ধাৰ নাথাকিলে প্ৰভাতক কোনে জানিলে হয় ! সেয়েহে…আন্ধাৰ বোৰেই মোৰ প্ৰিয় হয়, কাৰণ অন্ধকাৰৰ গৰ্ভৰ পৰা ওলায়ে পোৱা নতুন প্ৰভাতীৰ অনুভূতিবোৰ অন্য এক সুকীয়া হয় !

★সুখী হৈ থাকিব প্ৰতিক্ষণতে, মাত্ৰ এই ৫টা অভ্যাস এতিয়াই ত্যাগ কৰিব লাগিব।

*হিংসা (কাৰোবাৰ অনিষ্ট সাধন কৰা বা ভাৱনা ত্যাগ কৰক)।

*ঈৰ্ষা (আনৰ সুযোগ-সুবিধা, সফলতা, সম্পত্তি আদিত অসন্তুষ্টি ভাব ত্যাগ কৰক)।

*লোভ (ইন্দ্ৰিয়ক সুখ দিয়াৰ বা প্ৰয়োজনতকৈ অধিক পোৱাৰ প্ৰবল ইচ্ছা ত্যাগ কৰক)।

*এলাহ (নিজৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে নিতান্ত কৰ্ম খিনি কৰিবলৈ লগা অনিচ্ছা ত্যাগ কৰক)।

*ক্ৰোধ (অসন্তুষ্টি হৈ বিৰোধৰ অতি তীব্ৰ অনুভূতি ত্যাগ কৰক)।

★সততা: কাৰোবাৰ আস্থাৰ কামি ডাল চতৰ্‌বতৰ কৰি কোনো দিনে যদি ভাঙিবৰ চেষ্টা কৰা নাই। হাজাৰ সুযোগ পায়ো একাগ্ৰচিত্তে প্ৰত্যূহ মানি প্ৰত্যবায় নকৰি যদি সত্যৰ মেৰুতে বিচৰণ কৰি থাকিব পাৰিছা। প্ৰত্যাশা হৈ নিজক, মিত্ৰক আনকি শত্ৰুকো যিয়ে কেতিয়াও কিঞ্চিৎটো অপকাৰ কৰিব নিবিচাৰে। সেয়াই হ'ল সততা। সততাক দেখোৱা নাযায়। সততা নিজৰ হৃদয়ত, বিশ্বাসত বাস কৰে। যি কেৱল শান্তিৰ বাৰ্তাহে আনে।

★আপোন মানুহ: পৰিস্থিতিৰ বাতাবৰণ বুজি নোপোৱা ভয়াৰ্ত্ত সেই আয়ুসত যাৰ কোলাতে নিৰ্ভয়ে টোপনি যাব পাৰিছিলা। সমস্যাবহুলত আঁত বিচাৰি নাপাই অনিশ্চয়তাত দেহ মন যেতিয়া নীৰধিত ডুব গৈ জীউ যাব যেন সময়ত যাব লগত কথা পাতি তোমাৰ মন পাতল লাগিছিল। দিঠকত এন্ধাৰ কল্পনাত পোহৰ এনে সময়তো যাব বুকুত মূৰটো গুজি হিয়াখন শাঁত পেলাই জীৱন যুঁজলৈ প্ৰস্তুত হৈছিলা। সেয়াই নহয় নে আপোন মানুহ !

★সুখী থাকিবলৈ, বৰ্তমানত সম্পৰ্কত থকাটোৰ প্ৰতিহে কেৱল ভাবা। বাকী সময়ক এৰি দিয়া। পৰিস্থিতিত পৰিস্থিতিয়ে যিটো কৰিব কয় কৰি যাবা।

★সৌন্দৰ্য্যক জুখিব নালাগে। সকলোৰে সৌন্দৰ্য্য সমানে আছে। কাৰোবাৰ কিবা এটা কম আছে যদি কিবা এটা বেছি আছে। অৰ্থাৎ সকলো সমান। কথা হ'ল কোনে কোনটো বেছিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। কায় চিত্ত অধ্যাত্ম।

★আন্ধাৰৰ গভীৰতা কিমান জীৱনে শিকালে মোক। পোহৰৰ বিস্মিতি কিমান তাকো শিকালে জীৱনে মোক। এতিয়া আৰু গভীৰতা আৰু বিস্মিতিৰ সিপাৰে জীৱন মোৰ।

★অতিকৈ প্ৰিয় ব্যষ্টি গৰাকীক সপোনতো লগ পাই যেতিয়া নিৰৱে আঁতৰি দিব লগীয়া হয় এতিয়া আৰু সম্পৰ্কবিহীন তেওঁৰ লগত বুলি; তেনেহলে ভাবি চোৱা কিমান ভগ্নপ্ৰত্যাশাৰ বাবে তোমাৰ প্ৰাণপক্ষীয়েও এই সিদ্ধান্ত ল'লে।

★এটি চৰম উপলব্ধি, ভৱিষ্যত সুন্দৰৰ বাবে বৰ্তমানৰ কিছু সুখ সৌন্দৰ্য্য‌ ত্যাগ কৰা উচিত। বৰ্তমানত পোৱা সকলো সুখ সৌন্দৰ্য্য‌ই উপভোগ কৰি যাব লাগে সঁচা, কিন্তু বৰ্তমানৰ এনে যি সুখ সৌন্দৰ্য্য‌ই ভৱিষ্যত নষ্ট কৰিব পাৰে তেনে সুখ সৌন্দৰ্য্য‌ সদায় ত্যাগ কৰাহে উচিত।

★শুদ্ধ বিচাৰে গঢ়ে শুভ আচৰণ।

★জীৱনত এনেবোৰ কামহে কৰা, যিবোৰৰ সপক্ষে যুক্তি আছে।

★জীৱন মানে-এটি ব্যৰ্থ অপেক্ষাৰ অন্ত পেলায়, আকৌ এটি অপেক্ষাৰ ইচ্ছা জগায়!

★জীৱনটো আনক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকোতেই নিজক পাহৰি যোৱা হৈছিল, এতিয়া সময় আহি পৰিল তোমাৰ চেষ্টা কৰাৰ মোক বুজিবলৈ।

★মাত দিলে হৃদয়-নদী বব, মৌন থাকিলে স্মৃতি-শলিতা জ্বলিব।

★এষাৰ কথা আছে, যি বস্তু সুলভ মূল্য সেই বস্তুৰ গ্ৰাহকো অধিক হয়। আৰু যি বস্তু দুৰ্মূল্য সেই বস্তুৰ গ্ৰাহকো দুৰ্লভ হয়। ঠিক সেইদৰে গুণগত ভাৱে যিবোৰ ছোৱালী সুলভ হয়, সেইসকলক সহজতেই ভালপাওঁ বুলি কোৱা ল'ৰা বহুতো ওলাব। কাৰণ সস্তীয়া আৰু বেয়া বস্তু দুদিনমানহে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, সদায়টো নোৱাৰি সেয়া সকলোৱে জানে। গতিকে তাত ইমান চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা নাথাকে। কিন্তু যি ছোৱালী গুণগত ভাৱে সুস্থ হয়, সেইসকলক কোনোবাই ভালপাওঁ বুলি কোৱাৰ আগত শবাৰ ভাবিবলগীয়া হয়। কাৰণ তেওঁ ভালপাওঁ বুলি কোৱাৰ আগত ছোৱালীজনীৰ গুণৰ লগত নিজৰ গুণৰ আপেক্ষিকতা চাই লয়। আৰু যদি সকলো মিল পায়, নিজকে তাইৰ বাবে যোগ্য বুলি ভাবিব পাৰে তেতিয়াহে ভালপোৱাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱাৰ সাহস কৰে। গতিকে আমি যদি এজন বা এগৰাকী ভাল ব্যক্তিত্ব বা গুণজ্ঞ লোক পাবলৈ বিচাৰোঁ তেন্তে নিজকো সদায় তেনে ব্যক্তিত্বৰে সমৃদ্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি যাব লাগিব।

★যি মোৰ দিশে এখোজ আগুৱাই আহে…ম‌ই দুখোজ আগুৱাই যাম। আৰু যি এখোজ পিছুৱাই যায় ম‌ই দুখোজ পিছুৱাই যাম। এয়াই খোলা ব্যক্তিত্ব মোৰ।

★মোক যদি কোনোবাই কয়...মোক বিশ্বাস কৰিব পাৰা...মোৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিব পাৰা। মই বিনা প্ৰতিবাদে বিশ্বাস কৰি যাম...সেই পৰ্যন্ত বিশ্বাস ৰাখি যাম যি পৰ্যন্ত স্পষ্টভাবে বিশ্বাসঘাতকতা প্ৰমান নাপাওঁ। আৰু এবাৰ যদি মোৰ অবিশ্বাসী হৈ যায় তেওঁ আৰু কেতিয়াও মোৰ বিশ্বাসযোগ্য হ'ব নোৱাৰিব...আগৰ দৰে সম্পৰ্ক‌ও গঢ়িব নোৱাৰিব। এয়াই খোলা ব্যক্তিত্ব মোৰ।

★আটাইতকৈ ভাল লগা কথাটিও যেতিয়া কোৱা নহয়, পৰিস্থিতিৰ বাধ্যবাধকতাত; তাৰ অৰ্থ জীৱন যুঁজত যুঁজিবলৈ শিকি যোৱা !!

★যদি সৌন্দৰ্য্য চাই আকৰ্ষিত হৈ ভালপালো হয়, তেনেহলে এদিন তোমাক পাহৰি যাব পাৰিলোঁ হয়! কিন্তু এতিয়াটো মাথোঁ অনুভৱ কৰিয়েই তোমাক ভালপাই পেলালে মোৰ হৃদয়ে, কোৱা...অনুভৱ জানো মিছা হ'ব পাৰে…পাহৰিব পাৰে!

★তোমাৰ বাৰ্তা নল'ব পাৰোঁ, তোমাক ফোন নকৰিব পাৰোঁ, কিন্তু মই উপেক্ষা নকৰোঁ, মাথোঁ অপেক্ষা কৰোঁ, তোমাৰ খবৰ অহালৈ!

★প্ৰজ্ঞাৱান লোকসকল বেছি বন্ধুত্ব গঢ়াৰ পৰা এই কাৰণেই আঁতৰি থাকে, তেওঁলোকে বুজিব পাৰে মানুহৰ প্ৰতিটো কাৰ্য বা কথাৰ বিপৰীতে কি উদ্দেশ্য লুকাই থাকে, যিটোৱে তেওঁলোকক প্ৰত্যক্ষ আঘাত কৰাৰ দৰেই লাগে।

★গোলাপৰ শোভা বিচাৰি কাঁইটেৰে আঙুলি পবা কৰিও, স্বাভাৱিকতে ভুল হৈ যায় কেতিয়াবা, বিবেকক একাষৰীয়া কৰি হৃদয়ৰ কাষ চাপি !

★যি ভালৰ সময়ত বা ভাল মানুহৰ লগতহে মাত্ৰ সম্পৰ্ক ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে, সেই জন স্বাৰ্থপৰ বা নিজকে ভাল সজোৱা মাৰাত্মক টালৈবাজি। আৰু যি বেয়া বুলি ভাবিও তেওঁক সংগ দি ভাল কৰাৰ চেষ্টা কৰে, আচলতে তেওঁহে প্ৰকৃত আপোন মানুহ। অপ্ৰিয় হ'লেও এইয়াই বাস্তৱ সত্য। কাৰণ ভাল মানুহে সকলোৰে বাবে কেৱল মঙ্গলহে কামনা কৰে।

★জীৱন জীয়াৰ এটি সহজ মন্ত্ৰ: যেতিয়া, যি আশা বা ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধ হয়, তেতিয়া সেই বিষয়ে সপক্ষে অথবা বিপক্ষেই হ‌ওঁক ভবাটো এৰি দিব লাগে। আৰু বিকল্প পথত আগুৱাই যাব লাগে।

★মোৰ ক্ষুদ্ৰ অনুভৱ: ভগৱানৰ আকাৰ এনে হ'ব পাৰে নেকি...? মহাসমুদ্ৰত চলন কৰি থকা এটা ঘঁৰিয়ালৰ পিঠিত বিচৰণ কৰি থকা এটি ক্ষুদ্ৰ কীটে বাৰু মহাসমুদ্ৰৰ আকাৰ কেনেকুৱা প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব নে ! ঠিক সেইদৰে অনন্ত কোটি ব্ৰহ্মাণ্ড ধাৰণ কৰি থকা পৰম ব্ৰহ্ম শ্ৰীকৃষ্ণক আমি এটি সৌৰজগতৰ মাথোঁ এটি গ্ৰহৰ এটি ক্ষুদ্ৰ মানৱৰূপী প্ৰাণীয়ে ভগৱানৰ আকাৰ চাব পৰাটো সম্ভৱ হ'ব নে বা এদিন প্ৰযুক্তিবিদ্যায়েও সম্ভৱ কৰিব পাৰিব নে ! মহাভাৰতত ভগৱান কৃষ্ণই অৰ্জুনক খন্তেকৰ বাবে দিব্যচক্ষু প্ৰদান কৰি ভগৱান কৃষ্ণৰ বিশ্বৰূপ চাবলৈ সুবিধা কৰি দিছিল। তথাপিও অৰ্জুনৰ ভগৱানৰ সেই বিশাল বিশ্বৰূপ বেছি সময় চোৱাৰ শক্তি, সাহস বা ধৈৰ্য হোৱা নাছিল। তেনে ক্ষেত্ৰত আমি আৰু আমাৰ প্ৰযুক্তিবিদ্যা…! সেয়েহে মহাসমুদ্ৰৰ দৰে ভগৱানৰ আকাৰ নিৰাকাৰ ভাবি, আমি সমস্ত তেওঁতে আছোঁ স্থিতি ভাবি, তেৰাক হৃদয়তে অনুভৱ কৰাৰ বাদে আৰু আন উপায় নাই। ভগৱান কৃষ্ণই অৰ্জুনক কৈছিল, অব্যক্ত ৰূপী মই সমস্ত চৰাচৰ বিশ্বত পৰিব্যাপ্ত হৈ আছোঁ আৰু সমস্ত প্ৰাণী মোতে অৱস্থিত, মই কিন্তু সেই সমস্ত ভূত বৰ্গতে কেৱল থকা নাই। অৰ্থাত্‍ জগতৰ বাহিৰেও মোৰ স্থিতি বিদ্যামান।

★ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই কয়…মৃত্যুৰ সময়ত হ'লেও যিয়ে মোক স্মৰণ কৰে বা মোৰ নাম মুখত লয় তেওঁ পৰম গতি লাভ কৰে। কিন্তু মৃত্যুৰ সময়ত ‘কৃষ্ণ’ৰ নাম লম বুলি ভাবিলেই সম্ভৱ হ'ব নে ! নিশ্চয় কেতিয়াও নহয়। কাৰণ আমি কোনো এটা কাম স্বত্ব সিদ্ধ হিচাপে কৰিবলৈ হ'লে অনুশীলনৰ দ্বাৰা প্ৰথমে অভ্যাস লৈ পৰিণত কৰিব লাগিব। আমি যিকোনো সুখ-দুখৰ মূহুৰ্ত, সময়, পৰিবেশ পৰিস্থিতিতে ‘কৃষ্ণ’ নাম ল'বলৈ অভ্যাস কৰি স্বভাৱগত কৰি ল'ব লাগিব। লাগিলে আমাৰ মনলৈ অতিকৈ বেয়া বা ভাল চিন্তা যিয়েই নাহঁক। তেহে মৃত্যুৰ ক্ষণত অতি যন্ত্ৰণাৰ সময়তো ‘কৃষ্ণ’ নাম আপোনা আপুনি মুখলৈ আহিব। ‘কৃষ্ণ’ নামৰ এই শব্দ টি এনে এক শক্তি, যাৰ উচ্চাৰণে কেৱল মনলৈ সকাৰাত্মক ভাৱ ধাৰণাহে অনাত সহায় কৰে। আৰু এই সকাৰাত্মক ভাৱেই এদিন সকলো নকাৰাত্মক চিন্তা মষিমূৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। আপুনি ও এবাৰ পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰে...যে ‘কৃষ্ণ’ বাক্য সৰ্ব্বদা অজেয়, অবিনাশী।

★জীৱন জীয়াৰ এটি সহজ মন্ত্ৰ…, আমি ভাবি ল'ব পাৰিব লাগিব যে..জীৱন মানেই হ'ল কৰ্ম, সৎ কৰ্ম আমাৰ দায়িত্ব, ফল হ'ল আমি পোৱা মাত্ৰ এটি দান..ভগৱানৰ, যিটোৰ আমি যোগ্য।

★নিজকে শুদ্ধ সজাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ পৰিবৰ্তে যদি নিজকে শুদ্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা যায়, তেতিয়া মনত এক শান্তি প্ৰৱাহিত হয় আৰু এককত্ব অৱস্থাটো অবিষাদে থাকিব পৰা যায় !

★শব্দ হ'ল- কোনো বস্তুত চাপ প্ৰয়োগ কৰোতে সৃষ্টি হোৱা তৰংগ যি শ্ৰৱণ হয় আৰু সেই একে তৰংগক মনন কৰি যি শ্ৰৱণ হয়। শব্দ দুই প্ৰকাৰৰ- ঘৰ্ষণ শব্দ আৰু অঘৰ্ষণ শব্দ। কোনো বস্তু বা জিভা, ওঁঠ অথবা বায়ুৰ মাজত ঘৰ্ষণ বা স্পৰ্শ হৈ সৃষ্টি হোৱা শব্দ আনে আৰু নিজে শুনা পায় সেয়াই ঘৰ্ষণ শব্দ। আৰু যি শব্দ ক'লে জিভা, ওঁঠ অথবা বায়ুৰ মাজত কোনো ঘৰ্ষণ বা স্পৰ্শ নহয় অথচ মনৰ ভিতৰত আমি সেই একে শব্দকে উচ্চাৰণ কৰিলে কেৱল নিজে হে শুনা পাওঁ তাকে অঘৰ্ষণ শব্দ বোলা হয়।

★সুখ-দুখ, ভাল-বেয়া, তিক্ততা-আনন্দ, সমস্যা-সংগ্ৰাম আদিৰ সমষ্টিয়েই হ'ল জীৱন। কিন্তু প্ৰতিটো পৰিস্থিতিৰ পৰা যিজনে কোনো অভিজ্ঞতা/শিক্ষা উপলব্ধি কৰিব পৰা নাই সেই জনৰ সমান পৃথিৱীত আৰু কোনো দুৰ্ভগীয়া নাই।

★জীৱনত যদি অকণমান শান্তিৰ কামনা কৰা, তেনেহলে নিজকে বুজাবলৈ আৰু সহিষ্ণুতা হ'বলৈ শিকা।

★কাকো বেয়া পাই নহয়, প্ৰকৃত স্বৰূপটো চিনি হে তাৰ পৰা আঁতৰি থাকা; যদিহে ঘনিষ্ঠতা বোৰ আন্তৰিকতাৰ বিপৰীতে স্বাৰ্থৰ হয়।

★পৰিচয় দিব নোৱাৰা সম্পৰ্ক এটা কোনো দিনে চিৰ স্থায়ী হ'ব নোৱাৰে।

★অসন্তুষ্টিয়ে মনৰ একমাত্ৰ দুখৰ কাৰণ। অসন্তুষ্টিবোৰৰ বিকল্পত থকা সন্তুষ্টিটো উলিয়াই লবৰ জানিলেই সুখৰ আগমণ হয়।

★যিটো নিজৰ আয়ত্ত্বৰ বাহিৰত সেইবিষয়ে ভাবি নিজৰ মন আৰু সময় নষ্ট কৰাটো উচিত নহয়।

★জীৱন যদি আনৰ বাবে গঢ়া হয়, সেই জীৱন জীৱনে নহয়। মাথোঁ সময়,দায়িত্ব এইবোৰ উচিত সময়ত উচিত মূল্য দিয়া উচিত।

★যদি জীৱনে কিবা দিয়া নাই তেনেহলে দুখ নকৰিব, জীৱনৰ সেই প্ৰাপ্তিৰ ক্ষণ হয়তো মিলা নাই।

★জীৱনৰ পৰিসীমা বয়সে নকয়, ক'ব স্বাস্থ্য‌ই। কাৰণ বয়স কম যদিও স্বাস্থ্য যেতিয়া নাথাকে তেতিয়া তেওঁ বৃদ্ধৰ সম। কোনো কম বয়সতে মৃত্যু হয়, আকৌ কোনো বৃদ্ধ হৈয়ো বহু বছৰ জীয়াই থাকে। গতিকে বয়সেনো কি দিব পাৰিলে, যি দিব সেয়া মাথোঁ স্বাস্থ্যহে দিব।

★জীৱনৰ বহু সমস্যা আপোনা আপুনি সমাধান হৈ যাব, মাত্ৰ এটা কথা মানি চলিবলৈ চেষ্টা কৰা; যত কোৱাৰ নিতান্ত প্ৰয়োজন থাকে, মাথোঁ তাতহে কোৱা।

★বিশেষ প্ৰয়োজন নহ'লে কতো একো খাব নালাগে আৰু যিয়ে নিজৰ সমস্যা ব্যক্ত নকৰি মাথোঁ অৱজ্ঞা কৰিয়েই থকা বস্তুও নাই বুলি কয় তেওঁৰ পৰা সেই বস্তু কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়। কাৰণ তেওঁ যদি কেতিয়াবা সেই বস্তু দিব‌ও বিচাৰে নিশ্চিত তাত কিবা নহয় কিবা স্বাৰ্থ জৰিত থাকিব।

★যেতিয়া বৰ্তমানক বুজিব শিকা হয়, স্বীকাৰ কৰি ল'ব পৰা হয়; তেতিয়া এবাৰ ৰিঙিয়াই চালে দেখা যায় অতীত সকলো ভুল আছিল।

★যেতিয়া সকলো শেষ হয় তেতিয়া আকৌ এটি নতুন সপোনৰ জন্ম হয়। সেয়ে চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাথাকে, নতুন সপোন দেখাৰ সুযোগ সুবিধা সকলোৱে পাব। মাথোঁ দূৰদৃষ্টি হ'ব লাগিব সঠিক সময়ত সঠিক সপোন দেখাৰ।

★জীৱন যুদ্ধত পলায়ন কৰাটোৱেই মহাপাপ। জীৱন যুদ্ধত যি কৰণীয় সেয়া কৰিব‌ই লাগিব।

★নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত মানে জীৱনৰ সমস্যা সমাধানত নিশ্চিত।

★মানুহে মনত দুখ পোৱা একমাত্ৰ কাৰণ হ'ল, মানুহে ভাবিব নিবিচাৰে যে এদিন মৰিম।

  

★জ্ঞানেই এনে এক বিশেষ সমল, যি আমাক স্বতন্ত্ৰ মত প্ৰকাশ কৰাৰ সাহস আৰু বিৰোধ কৰাৰ শক্তি দিয়ে।

★দুখীয়াৰ পৰা অধিক কৰ লৈ কেতিয়াও এখন দেশ প্ৰগতি হ'ব নোৱাৰে। দেশ প্ৰগতি হ'বলৈ হ'লে প্ৰথমে দুখীয়াৰ প্ৰগতি, কৃষকৰ প্ৰগতি, দৰিদ্ৰ নিৰ্মূল কৰিব লাগিব। কাৰণ, জনসাধাৰণ সবল মানে দেশ সবল। যিদৰে মন সবল হ'লে স্বাস্থ্য‌ও সবল হয়।

★পৰিস্থিতিক সিদ্ধান্ত লবলৈ নিদিবা, পৰিস্থিতিত সিদ্ধান্ত ল'বা। আৰু যি পৰিস্থিতিত সিদ্ধান্ত ল'ব পাৰে সমাধানৰ মাৰ্গ উলিয়াব পাৰে জানিবা সি জ্ঞান বুদ্ধিৰে পৰিপুষ্ট। তেনে ব্যক্তিৰ সন্মুখৰ উদ্যত অস্ত্ৰকো নিৰস্ত্ৰ কৰিব পৰা ক্ষমতা থাকে।

★সমস্যাই তেতিয়ালৈকে লগ নেৰিব যেতিয়ালৈকে মৌনতা আৰু গাম্ভীৰ্য্যক অস্ত্ৰ বনাব পৰা নাযাব।

★বাস্তৱত সন্মুখীন হোৱা প্ৰতিটো ক্ষণেই অতীত। এইটো সত্য অতীত কেতিয়াও ঘুৰি নাহে। লাগিলে সেয়া দুখ বা সুখ যিয়েই নহ‌ওক।

 

★কোনো স্বাৰ্থ‌ই লৈ কাৰোৰ ওচৰলৈ যোৱাটো উচিত নহয়। কাৰণ স্বাৰ্থই মন বিভ্ৰান্ত কৰে,সংকীৰ্ণ কৰে,দুখিত কৰে।

★আপোনাক যদি কোনোবাই বেয়া পাই আছে, তাৰ অৰ্থ আপোনাৰ ক'ৰবাত ভুল হৈ আছে। হয়তো বুজাত বুজোৱাত। এইটো অনুভৱ কৰিব পাৰিব লাগিব। কাৰণ অনুভৱে সংস্কাৰ আনে।

★মানুহে মানুহৰ প্ৰতিটো সাক্ষাততে এটি শুভ সম্বোধন জনাব লাগে। অন্যথা কি ঠিক আপোনাৰ ৰৈ যোৱা সেই শুভ সম্বোধনৰ কিছু ক্ষণৰ পিছতেই সেই ব্যক্তি জন এই দুনিয়াৰ পৰা চিৰ দিনৰ বাবে হেৰাই যাব পাৰে। হয়তো সেই জন হেৰাই যোৱাত কাৰোবাৰ ক্ষতি হ'ব পাৰে কাৰোবাৰ নহ'বও পাৰে বা কাৰোবাৰ দুখ লাগিল পাৰে অথবা কাৰোবাৰ নালাগিব‌ও পাৰে। কিন্তু এটা কথা ভাবি চাওঁক চোন। এজন মানুহে জীৱনৰ পাতনিৰেপৰাই নানা দুখ সুখ,ঘাত প্ৰতিঘাত, তিৰস্কাৰ পুৰস্কাৰ,মৰম চেনেহ, মায়াৰে এটি অভ্যাসলৈ পৰিণত হৈ বান্ধ খাই পৰে সকলোৰে মাজত। তেনে ক্ষেত্ৰত সকলোকে একেবাৰে চিৰ দিনৰ পাবে এৰি যোৱাৰ কথা ভাবিলে নিশ্চয় বহু কষ্ট পাবলগীয়া হয়। জন্মিলে মৃত্যু নিশ্চিত সেয়া সকলোৱে জানে। তথাপি নিশ্চিত মৃত্যুৰ যন্ত্ৰণাও কিছু লাঘৱ হ'ব, যদিহে মৃত্যুৰ সময়ত সেই শুভ সম্বোধনৰ সুভাগ্য হয়।

★ভুলৰ আভাসে ব্যক্তিৰ হৃদয় নিৰ্মল হৈ যায়, আৰু ভুল যিয়েই নহ‌ওক তেতিয়া ব্যক্তি ক্ষমাৰ যোগ্য হৈ যায়।

★যিটো কথা বুজি পোৱা নহয়, সেই কথা নিজৰ মতে বনাই বেয়া এটা সৃষ্টি কৰা উচিত নহয়।

★ভগৱানে যি দিছে বা যি পৰিস্থিতিত জীৱন কটাব লগিয়া হৈছে তাক লৈ কেতিয়াও আক্ষেপ, ক্ষোভ কৰা উচিত নহয়। বৰঞ্চ ইয়াক সততে মনত ৰখা উচিত যে জীৱনত এনে কোনো কাৰ্য্য কৰা নাজায় যেন, যাতে জীৱনৰ শেষ পৰিণতিত কাৰোৰ অমার্জনীয় অথবা ঋণী হৈ যাব লগীয়া নহয়।

★শাস্ত্ৰৰ জ্ঞানেৰে জ্ঞানী টো হ'ব পাৰি; কিন্তু শাস্ত্ৰৰ নিৰ্দেশনা বোৰ পালন কৰিব জনাটো হে আচল কথা।

★এটা নিয়ম সৃষ্টি কৰা হয় সৰ্বাত্মক কল্যাণৰ বাবে; কিন্তু যদিহে সেই নিয়ম সময়ত অহিত পৰিলক্ষিত হয় তেতিয়া শীঘ্ৰেই সেই নিয়ম সংশোধন কৰাৰ প্ৰয়োজন থাকে।

★যদি তুমি যুদ্ধত জয় হ'ব বিচাৰিছা, তেনেহলে প্ৰথমে নিজক দমন কৰা; তাৰ পিছত আনক। প্ৰশ্ৰয় লোৱা বিবেকৰ, আবেগৰ নহয়। কাৰণ..এক মাত্ৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাতহে আনক দমনৰ কৌশল প্ৰশস্ত হয়।

★মনত ৰখা উচিত, অক্সিজেন আমাৰ প্ৰাণ,সেয়া গছে কৰে নিষ্কাষণ।

★মানুহ..? যাৰ পৰিস্থিতি, অৱস্থা, ব্যৱস্থা বুজিব পৰা, জ্ঞান আহৰণ কৰিব পৰা, ভাল বেয়া বিচাৰ কৰিব পৰা ক্ষমতা আছে।

★ উন্মেষিত মৃত্যুৰ অন্তিম ক্ষণত বিচৰণ কৰাৰ অভিজ্ঞতা। মৃত্যুৰ অন্তিম ক্ষণত প্ৰায় চেতন অচেতন অৱস্থাত চাৰিওফালে সকলো বগা মাথোঁ বগা দেখিবলৈ পোৱা যায়। ছেকেণ্ডত যলৈকে যাবলৈ মন যায় তললৈকে গুছি যায় আত্মা ৰূপি মনটো। মুখত ভগৱানৰ নাম মাজে মাজে আন কাৰোবাৰ। দেহত যন্ত্ৰণাৰ অনুভৱ। কিন্তু সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰিমাণ কিমান কম বা বেছি তাক ঠিৰাং কৰিব পৰা নাযায়। মনত বিষাদ। কিন্তু সেই বিষাদৰ পৰিসমাপ্তি অথবা সময়সীমাও নিৰ্ধাৰিত কৰিব পৰা নাযায়। মুঠতে মৃত্যু ও হয় এক ৰহস্য, অনিৰ্ধাৰিত, অজ্ঞানতাৰ মাজতে।

★কেতিয়াবা অচেতন শৰীৰক চেতন আত্মাই সংকেতৰ দ্বাৰা জাগ্ৰত কৰে।

★বছৰ মাথোঁ এটি জীৱনৰ অৱনতি, কৰ্মৰ পৰিণতিৰ পৰিসীমা। যত মাত্ৰ নিহিত সুখ, দুখ, উন্নতি, অধোনতি, অনুভৱ, উপলব্ধি। প্ৰকৃতাৰ্থত আমাৰ সময় মাথোঁ দুটিয়ে জন্ম আৰু মৃত্যু। মৃত্যুৰ পিছত আকৌ এটি জন্ম। যাৰ জন্ম‌ই লৈ আহে নতুনত্ব, বন্ধুত্ব, ভাতৃত্ব, আত্মীয়তা আৰু এটি এটি মিঠা স্মৃতি।

★প্ৰাণহীন অচল নিমাত শৰীৰটোৰ বাবে যদি শোকত ভাঙি নিজকে শেষ কৰিব বিচাৰিছা, তেনেহলে তোমাৰ সম্পৰ্ক মাথোঁ সেই শৰীৰটোৰ লগতহে আছিল। আৰু যদি সেই শৰীৰটোৰ অন্তৰ্নিহিতৰ পৰা ওলাই যোৱা আত্মাটোৰ লগত আছিল, তেনেহলে নিজৰ আত্মাত সেই আত্মাক যেতিয়াই বিচাৰা তেতিয়াই পাব পাৰা। কাৰণ আত্মা অমৰ। আত্মাৰ মৃত্যু কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে।

★চিন্তা ধাৰণাবোৰ যদি অলপ সলনি কৰি ল'ব পৰা যায়! তেনেহলে জীৱনৰ প্ৰতিটো সমস্যাৰ সমাধানো কৰি ল'ব‌ পৰা যায় !!

★সেই সকল ছাত্ৰ ছাত্ৰী হে পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হ'ব লগিয়া হয়, যি সকলে শিক্ষাৰ অনুশাসন মানি কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে। ঠিক সেইদৰে সেই লোকসকলেহে ভগৱানৰ ওচৰত পৰীক্ষা দিবলগীয়া হয় যিসকলে ভগৱানক একান্ত ভাৱে সততাৰে ভক্তি কৰে। সেয়েহে যাৰ অধ্যয়ন নিৰন্তৰ হয় তাৰ জীৱন কৃতাৰ্থ হয়। আৰু যি ভক্তি নিৰন্তৰ হয় সি ভগৱানৰ হৃদয়ত অধিষ্ঠিত হয়।

★যুক্তিত হয়টো তুমি জয় হব পাৰা, কিন্তু তুমি নিৰ্দোষী নহবও পাৰা। প্ৰকৃতাৰ্থত বিজয়ী সেইজনহে, যিজনে আনৰ মনৰ সমস্যা বুজিব পাৰে।

★পোৱা নোপোৱা,সুখ দুখৰ এই জীৱনৰ অংকৰ মাজতেই সময়ৰ পৰিস্থিতিয়ে লৈ আহে নানা সমস্যা,উদ্বিগ্নতা,হতাশা,আৱেগ,উত্তেজনা। যাৰ ফলত নিজৰ মনক শান্ত কৰিবৰ মানুহে লয় পেলায় কোনো কোনো ভূল সিধান্ত। সেয়ে মনটো শান্ত কৰিবলৈ কোনো সিদ্ধান্ত নলবা। প্ৰথমে মনটো শান্ত কৰা আৰু সিদ্ধান্ত লোৱা। চাবা প্ৰতিটো সিদ্ধান্তই তোমাৰ উচিত হব।

★সকলোৱে সকলো নাজানে, কিন্তু কিবা নহ‌য় কিবা এটা জানে আনতকৈ বেলেগ ধৰনে। যিটো সমালোচনা বা উপলুঙা নকৰি, পাৰিলে চেষ্টা কৰিব লাগে সেইজনৰ গুপ্ত প্ৰতিভা বিকশিত কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা কৰি।

★সূৰ্য্য‌ই তাপ আৰু‌ পোহৰ দিয়ে, ই এক ভৰসা। আমি নিতৌ তাপ আৰু‌ পোহৰ পাওঁ, ই এক অভ্যাস। ভৰসা দুজনৰ মাজত ভালপোৱা থাকিলেহে হয় এনে নহয়। ভৰসা নিজে সৃষ্টি কৰা এটা অভ্যাসহে। অভ্যাস যদি হেৰাই যায় ভৰসা ও তাৰ পৰা নোহোৱা হৈ যায়।

★এটি সুখী জীৱনৰ মন্ত্ৰ, নিজকে এনেদৰে গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে যে আনে সন্মান কৰক। নিজকে এনেদৰে গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে যাতে আনে অসন্মানিত নকৰক। কাৰণ, সন্মানে আমাক তৃপ্ত কৰে। অসন্মানে ৰিক্ত কৰে।

★যদি নিজৰ আত্মসন্মান হেৰুৱা তেনেহলে পৃথিৱীৰ কোনো বস্তুৱেই তোমাক ডাঙৰ কৰিব নোৱাৰে।

★তুমি সকলোৰে লগত সুখী হ'ব পাৰিবা, যদিহে তুমি আনৰ দুখৰ বদলি গুণ খিনি চাবলৈ শিকা, যদিহে তুমি ছিদ্ৰটো নিবিচাৰি সমাধানটো বিচৰা।

★অজ্ঞতা লুকুৱাই ৰাখি জানিবলৈ চেষ্টা কৰাটোৱেই হ'ল জ্ঞানীৰ পৰিচয়।

★ভালপোৱা বুলি কোনো কথা নাই, সকলো মিছা। কাৰণ প্ৰতিটো ভালপোৱাৰ আঁৰতে এটা নহয় এটা স্বাৰ্থ থাকে। সঁচা মাথোঁ মানৱতা, দয়া আৰু ত্যাগ।

★জীৱনত পোৱা প্ৰতিটো আঘাত,বিফলতাই মানুহক এটা শিক্ষা দিয়ে,পৰিচয় কৰাই দিয়ে সেই পথটো-বিফলতাৰ পথ। যিটোৰে গ'লে কেতিয়াও সফল হ'ব নোৱাৰি। গতিকে সফল পথ বাচিব লাগে আৰু আগুৱাই যাব লাগে পিছলৈ নাচোৱাকৈ।

★আমি ভুল বোৰ বুজি পাওঁ তথাপি বাৰে বাৰে কৰি যাও। অৰ্থাত আমি এতিয়াও সত্যৰ কোনো মুল্য‌ই দিব শিকা নাই।

★জীৱন যিয়ে নহ‌ওঁক, কিন্তু জীয়াই থাকিবলৈ জনাটোৱে ডাঙৰ কথা।

★যেতিয়ালৈকে আশা থাকে তেতিয়ালৈকে সম্পৰ্ক এটা কেতিয়াও শেষ হৈ নাযায়।

★মানুহে কৰা কাৰ্যৰ লগতে ভাবনা আৰু বিচাৰেও হ'ল কৰ্ম। আৰু যেনে কৰ্ম তেনে ফলো পোৱা যায়।

★সত্য আৰু শুদ্ধ সকলৰ বাবে কোনো নিয়ম-কানুনৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। প্ৰয়োজন থাকে সেই সকলৰ বাবেহে; যি সকলে অসত্য আৰু ভুল পথত চলে।

★যিয়ে নিজৰ মতটোৱে হয় বুলি জেদ কৰে সি মিছাৰ আশ্ৰয় লব‌ও পাৰে। আৰু যিয়ে মিছাৰ আশ্ৰয় লয় সি স্ব‌ইচ্ছাই ভুলো কৰে।

★যি প্ৰয়োজনতাই মনত দুখ দিয়ে, সেইটো কদাপি পাবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে। আৰু যি সামৰ্থ্যৰ বাহিৰত সেইটো কেতিয়াও দিবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে। কাৰণ পাবলৈ চেষ্টা কৰি পোৱা দুখ আৰু দিয়াৰ পিছত পোৱা দুখৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাথাকে।

★ভগৱানক আৰাধনা কৰাৰ পদ্ধতি অৱলম্বন কৰিলেই ধৰ্ম কৰা নুবুজাই। যদিহে অনুভৱ নহয় সত্য, কৰ্তব্য, নীতিৰ।

★আমি ভাগ্য অথবা ভগৱানৰ বৰদানক আশা কৰাতকৈ সময়ৰ গতিত কৰ্ম কৰি যাবলৈ ভগৱানৰ আশীৰ্বাদ পাবলৈ হে যত্ন কৰা উচিত।

★জিজ্ঞাসাই মনৰ দৃঢ়তা, ধৈৰ্য আৰু আগ্ৰহ জন্মায়।

★বিজ্ঞানে শিকালে..সম্পূৰ্ণ জীৱ জগতক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে। উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী। যি এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাব নোৱাৰে আৰু নিজৰ আহাৰ নিজে প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে সেয়া উদ্ভিদ। আৰু যি এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাব পাৰে, নিজৰ আহাৰ নিজে প্ৰস্তুত কৰিব নোৱাৰে সেয়া প্ৰাণী। এই দুয়ো বিধ জীৱৰ বিশেষত্ব হ'ল উদ্ভিদৰ কোনো এক অংগ বা বীজৰ পৰা একে প্ৰজাতিৰ অলেখ উদ্ভিদৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি। কিন্তু প্ৰাণীৰ কোনো অংগৰ পৰা কোনো প্ৰাণী সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰি। প্ৰাণীৰ মাথোঁ এটাই ক্ষমতা আছে নিজৰ চিন্তাৰে ভাল বেয়া বিচাৰ কৰি কাৰ্য্য কৰিব পাৰে। গতিকে আমি কিছুমান কথা যুক্তিৰেও বিচাৰ কৰি চাব লাগে, নিজৰ ভিতৰত অনুভৱ কৰিবৰ যত্ন কৰিব লাগে, যদি যাক আমাৰ সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা নাই তাক ধ্বংস কৰাৰ জানো অধিকাৰ আছে ? কাৰণ সৃষ্টিৰে পাপৰ পৰিসীমা কমাব পাৰি কিন্তু ধ্বংসৰে কেতিয়াও নোৱাৰি।

★বিপুল জনপ্ৰিয়তাৰ প্ৰয়োজন নালাগে, লাগে মাথো সত্যৰ স্বীকাৰ।

★যিটো কথা শত্ৰুক ক'ব নোৱাৰি, সেই কথা বন্ধুকো কোৱা উচিত নহয়।

★আনক বেয়া বুলি কৈ নাথাকিবা। কাৰণ তোমাৰ যিজন ভাল আছিল সেইজনো এদিন বেয়া হ'ব। তেতিয়া কাক কবা।

★ভগৱানৰ ধৰ্ম শুদ্ধ আৰু পবিত্ৰ। ইয়াত দুখিৰ শাস্তি আৰু উদ্ধাৰৰো পথ থাকে, মাথো ভণ্ড সমাজেহে ইয়াক জটিল কৰিব বিচাৰে।

★মানুহে জন্মগত ভাবে দুটা বস্তু লৈ আহে, হৃদয় আৰু বিবেক। যাক হাজাৰ চেষ্টা কৰিও সলনি কৰিব নোৱাৰি। মাথোঁ পৰিস্থিতিৰ সাপেক্ষে জীৱনৰ বাটত হোৱা চৰিত্ৰ হে সলনি কৰিব পাৰি।

★মানুহৰ শৰীৰটোক ভাল পোৱাত কৈ মানুহৰ ভিতৰত নিহিত হৈ থকা আত্মা, হৃদয়, মন, বিচাৰ, বিবেক, বুদ্ধি আৰু জ্ঞান টোকহে ভাল পাব লাগে। কাৰণ এইবোৰ অনুভৱৰ লগত সম্পৰ্ক যাক ইয়াৰঅনুভৱ কৰিলেই পোৱা যায়। কিন্তু যদিহে শৰীৰটোক ভাল পোৱা যায় আৰু যেতিয়া শৰীৰ এদিন আঁতৰি যাব অথবা হেৰাই যাব তেতিয়া সপোন ভঙাৰ দৰে সকলো ভাঙি জ্বলি-পুৰি নিজেই এদিন শেষ হৈ যাব লগিয়া হ'ব পাৰে।

 

★কোনো ব্যক্তিকে বিশ্বাস কৰা উচিত নহয়। বিশ্বাস কৰিব পাৰি তেওঁৰ যুক্তিযুক্ততাৰ সত্য কথা ফাকিক।

★মনৰ সকলো সমস্যা সমাধান কৰি মনটো ভাল ৰাখিব হ'লে মানুহে সকলো প্ৰকাৰৰ শিক্ষা বা জ্ঞানেৰে পৰিপুষ্ট হ'ব লাগিব।

★যি জনে দুৰ্বল বা বিপদত পৰিহে সত্যটো চিনি  পায় তেওঁক ক'ব পাৰি জ্ঞানৰ পোহৰ দেখিছে। আৰু যিজন সবল অথবা সংকটত নপৰাকৈয়ে সত্যটো চিনি পায় তেওঁক ক'ব পাৰি মহান।

★নিজৰ চিন্তা শক্তিৰ অনুভৱেৰে যেতিয়ালৈকে কোনো ব্যক্তিয়ে কোনো বিষয় বুজি নাপায় তেতিয়ালৈকে তেঁওৰ পৰা উপদেশ বা শাস্তিৰে কোনো সুফল পোৱাৰ আশা কৰিব নোৱাৰি।

★মানুহে পৰিস্থিতি সাপেক্ষে হঠাৎ কোনো সংযোগ বা সংঘটনৰ ফলত কোনো বেয়া কৰা হৈ যাব পাৰে। কিন্তু বেয়া টো কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰিব নালাগে।

★সদায় প্ৰতিটো সময়তে ভাৱি চিন্তি ভাল বেয়া বিচাৰ কৰি চলিব লাগে। যেতিয়ালৈকে বিষয়টোৰ ওপৰত ভৱা নাই তেতিয়ালৈকে মৌন হৈ থকাই ভাল।

★কেতিয়াবা কাৰোবাৰ এষাৰি অৱহেলিত কথায়েও মই কি, কি কৰা উচিত অথবা তেওঁ কি, তেওঁ মোক লৈ কি ভাবে সেইটো বুজাই দিয়ে বা আত্মোপলব্ধি কৰাই দিয়ে!

★আমাৰ পৰম ধন হ'ল, সত্যৰ মাৰ্গত থাকি সু‌ স্বাস্থ্য লৈ জীয়াই থকা।

★যদি ভগৱান ভকত বৎসল, ভগৱান অন্তৰ্জ্ঞানী, তেন্তে ভগৱানক একো বিচাৰিব নালাগে, ভগৱানক ভজিবহে লাগে।

★প্ৰেম মানেই বিবাহ নহ'বও পাৰে। প্ৰেম বা বিবাহ জীৱনৰ মাথোঁ একো একোটা অংশ হে। গতিকে প্ৰেমক লৈ ইমান গভীৰ হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। মাথোঁ ইয়াত এটাই মানিবলগীয়া থাকে যে প্ৰেমৰ সময়ত প্ৰেমক, বিবাহৰ পিছত বিবাহক পূৰ্ণ মৰ্যাদা আৰু বিশ্বাস দিয়াৰ।

★যদি প্ৰত্যেকটো সময়তে নিজকে শুদ্ধ প্ৰতিপন্ন কৰি ৰাখিব বিচৰা তেনেহলে এনে কোনো কথা অথবা কাম কৰিব নালাগে যি উত্তৰত বিকল্প নাথাকে।

★দুখ লাগে কাৰোবাৰ পৰা কিবা নোপোৱা বা অপমানিত হোৱাৰ বাবে নহয়, তেওঁৰ আচল চৰিত্ৰতো বুজি পোৱাৰ বাবেহে।

★তুমি যদি আনক দিবলৈ ইচ্ছা নকৰা, তেনেহলে আনৰ পৰা লোৱাতো ও উচিত নহয়।

★জ্ঞানৰ পৰিপক্ক ব্যক্তি এজনে সকলো কথাই বুজি পায়, তেওঁক বুজোৱাৰ কাৰণ নাথাকে। মাথো কোনো ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ কথাষাৰ ৰাখিব পাৰা নেকি বুলিহে বুজাব পাৰি।

★সকলোৱে সকলোকে উচিত সময়ত উচিত ব্যৱহাৰ কৰিব বা কথা ক'ব লাগে।

★বিশ্বত সেই জনেই প্ৰকৃত মানুহ, যিজনে সত্যৰ কাৰণে অকলেই থিয় হৈ থাকে।

★যেতিয়া মানুহে নাপায় বা অসম্ভৱ কথা ফাকি নামানি তাৰ বিপৰীতে যায়, তেতিয়াই মনলৈ অশান্তি বা বিপদ আহিব পাৰে।

★সমাজ এখন গঢ়ি তোলা হয় মানুহৰ দুখবোৰ সংস্কাৰ কৰি নীতি নিয়মেৰে শুদ্ধ কৰিবলৈ। দুখিক আৰু দুখ জাপি দি মাৰিবলৈ নহয়।

★আনৰ পৰা লগোৱা যুজোঁৱা কথা শুনা আৰু নিজে কৈ ফুৰা মানুহৰ মনৰ শান্তি নাথাকে।

★সমাজ নহ'লেও মানুহে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি থাকিব পাৰিব। মাথো কৰ্মৰ বিদ্যা, সৎ আৰু সাহস লাগিব।

★মানুহৰ প্ৰতিটো মূহুৰ্ততে মনলৈ নানান ভাল, বেয়া বিচাৰ আহে। আৰু কিছুমান কল্পানাতীত কথা অকস্মাত মনলৈ আহে। সেইবোৰ বুদ্ধিমান লোকে সুবিধা অনুসৰি টোকি ৰাখে্। কাৰণ কেতিয়াবা সেইবোৰৰ পৰা উপকাৰ সাধিব পাৰে।

★মানুহৰ অন্তৰত যেতিয়া ক্ষোভ,খং,অভিমান হয় তেতিয়া মনত কোনো সিদ্ধান্ত ল'ব নালাগে। তাৰ পৰিৱৰ্তে সেই সময়ত মানুহৰ সংগৰ পৰা আতঁৰি নিজান ঠাইলৈ যাব লাগে। অন্ততঃ মনটো শান্ত হোৱাৰ পিছত এটা ভাল সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ব পাৰে। অন্যথা সেই সময়ত লোৱা সিদ্ধান্তৰ বাবে পিছত বহুত অনুশোচনাত ভোগিব লগিয়া হ'ব পাৰে।

★জীৱন মানে গতি। জন্ম মানে মৃত্যুৰ আহ্বান। মৃত্যু মানে যন্ত্ৰণাৰ মুক্তি।

★আমাক টানি নিয়ে মনে। মনক পৰিচালিত কৰে চিন্তাই। আৰু চিন্তাৰ উৎস মগজু। গতিকে মগজুৰ দ্বাৰা সুচিন্তাৰে মনক পৰিচালিত কৰিব পৰাটোৱেই মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠ জয়।

★মন ধৰি ৰখাই হ'ল ধৈৰ্য্য। ধৈৰ্য‌্যই হ'ল এক বৃহৎ শক্তি।

★মানুহে আৱেগত বা খঙত কোনো কথা ক'ব নালাগে, ক'ব লগা থাকিলেহে ক'ব লাগে।

★যিয়ে অসমীয়া ভাষা, অসমীয়া ক'লা সংস্কৃতি, পৰম্পৰা, সাজপাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু যাৰ কেৱল মাত্ৰ অসমতেই স্থায়ী বাসস্থান আছে তেওঁৱেই অসমীয়া। আৰু অসমীয়াৰ লগতে আন যিসকল ঐতিহাসিক ভাবে অসমত বসবাস কৰি আছে সিয়েই খিলঞ্জীয়া বা ভূমিপুত্ৰ।

মুঠতে জাতি বিভাজনে নহয়, খিলঞ্জীয়াৰ একতা আৰু এখন সুস্থ খিলঞ্জীয়াৰ চৰকাৰ গঠনৰ ফলতহে ভূমিৰ অধিকাৰ বা সুৰক্ষিত অসম চিৰস্থায়ী কৰি ৰাখিব পৰা যাব।

                                        *****