হৃদয়ৰ কোঁহে কোঁহে (সংকলন)

হৃদয়ৰ কোঁহে কোঁহে

✍️শুকমণি নাথ।

★সপোনতে আহিলা:

জানমণি সপোনতে আহিলা

শেতাভৰা হাঁহিৰে

এধানি দুধানি কৰি

মৰমেনো মোকে তুমি

এবাৰনো চুই চাইছিলা অ,

জানমণি আকাশৰে তুমি, পৰী

কিয় নাহা ঘুৰি

মোৰেনো ঠুনুকা হৃদয়ে

তোমাৰ বিৰহ বেদনাতে

উচুপে নিৰৱে অ..অ…অ জানমণি।

জানমণি ফুল যদি যায়, মৰহি

ভোমোৰাই কি পাব চুহি

নাহিবা সপোনতে নুচুবা মোক মৰমে

সপোন যদি নহয়ে দিঠক

সহিবনো কিদৰে মোৰ হৃদয়ে অ..অ…অ জানমণি।

★“আই আমাৰ সেউজী ধৰা„

প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি এই বিনন্দীয়া

বৰ্ণিল সেউজীয়া ধৰা

অজ্ঞতা অথবা প্ৰয়োজনতাই

মানুহে কৰিছে ধ্বংসৰ লীলা

জ্ঞানৰ পোহৰ বিচাৰি

আজি সংকল্প লওঁ আমি

বৃক্ষৰে সজাও এখনি সেউজ ধৰণী,

কালৰ সংকট মহামাৰী

সেউজে বুকুত পাতি

দিব আমাক শান্তিৰ জিৰণি।।🥀

★“নিজম ৰাতি„

সুৰত মগন নিজম ৰাতি

তাতে শীতৰ কুঁৱলীও আহে চাপি

সেই সুখকে জীৱন ভাবি

হ'ল যে জীৱন লহিয়া বেলা,

সৌ দূৰণিৰ তৰা গণি গণি

সমীপৰ মাণিক দিলোঁ গছকি

আজি হৃদয় হ'ল মৌন কোলাহল

ঘুমটি ভাঙিল মনৰে মাজৰ,

পাহাৰ ভৈয়ামৰ লগত কথা নাপাতি

ফুলে ফুলে মালা নাগাঠি

নদীৰ বুকুতে নহলো পিয়াহ আতুৰ

গ'ল যে আজিৰ জীৱন বালি ঘৰ সাজি।

★“এটি সুৰ„

বুকুতে জানা বাজিছে‌ মৰমৰ এটি সুৰ

তোমাৰ ভাৱনাই মন দুলে দুলে

তুমি হবা নো মোৰ কোন,

লাহৰী কঁকালৰ ভাজে উথাম বুকুৰে মাজে

বিয়পি পৰা মৰমে হলো যে আজি বলিয়া

কি কৰোঁ কোৱা তোমাকে এতিয়া

তুমি জানো পাৰিছা বুজিব মোৰ হিয়াৰে তাৰণা।

★“অ’ ফুটুকী„

ফুটুক ফাটাক কৰি অ’ ফুটুকী

বিহু আহি পালেহি

ফুটুক ফাটাক কৰি অ’ ফুটুকী

বিহু আহি পালেহি বিহু আহি পালেহি অ’…

গছে ডালে বিৰিখে অ' ফুটুকী

কপৌ ভাটৌ ফুলিলে

গছে ডালে বিৰিখে অ' ফুটুকী

কপৌ ভাটৌ ফুলিলে হিয়াতেনো ফুলিলে জবা…

তুমি ফুটুকী ৰচকী পখিলী

ঘৰত মন নবহে অথালি-পথালি

ঘনাই চোৱা পদূলি লৈ

ঘনাই চোৱা পদূলি লৈ

বহাগ নো কেতিয়া পাবহি বুলি…

খিটিক খাটাক কৰি অ' ফুটুকী

তাঁতৰে নো শালতে

কাৰে নো ছবি আঁকিছা অ' ফুটুকী

মনৰে নো মাজতে

মনৰে নো মাজতে 

বাৰে প্ৰতি খুলকি পৰিছে নো হাতৰে মাকো।

★“হোৱানা মলয়া তুমি„

পাৰা যদি হোৱানা মোৰ মলয়া তুমি

সুবিশাল আকাশ হৈ ৰাখিম তোমাকে আৱৰি।

উভতোৱা মলয়া জাকে

কাণে কাণে আহি ক'লে

খুলি ৰাখা হিয়াৰে দুৱাৰ তুমি জিৰাবলে মোৰ বাবে।

★“স্তুতি„

জয় গুৰু শংকৰ

কৃষ্ণ হৰি ৰাম নাৰায়ণ।।

হে অচ্যুত কেৱল তোমাতে

মোহোৰ আস্থা ও বিশ্বাস।।

অহং জ্ঞাত তুৱা কৃত

সব্ সঙ্গত হেতুক।।

মোহোৰ বিবক্ষা সৰ্ব্বদা মঞি

সাৱহিতে দোষ-গুণ অন্বেষণ

সৰ্ব্বদা তোহাৰ চৰণ চিন্তনি

তোহাৰ নাম লৈয়ো ৰহো

অতএব মোক দিবা শক্তি 

আঞ্জলি ও অনুজ্ঞা কৰিবাহা

সৎমতি দিবা প্ৰভু মোক‌ই।।

জয় গুৰু শংকৰ

কৃষ্ণ হৰি ৰাম নাৰায়ণ।।

নাৰায়ণ নাৰায়ণ নাৰায়ণ নাৰায়ণ।।

★“যুগনায়ক জনমে জনমে„

প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ জ্যোতি আকৌ নুমালে

ৰিক্ত কলিজাই কলিজাই হাহাকাৰ লাগিলে।

টুকুৰা-টুকুৰি ছেদেলিভেদেলি

প্ৰজা ৰজা মহাৰজা ৰাজ্য ভূখণ্ড ঐক্যৱদ্ধ কৰি

চাওলুং চুকাফাই আত্মীয়তা বান্ধোনে বৰ অসম গঢ়িলে।

উচ্চ নীচ বৰ্ণ বৈষম্য সম্ভ্ৰান্ত নিৰন্ন

বিশ্ৰম্ভ কুনিৰ্ব্বন্ধ আস্থা অনাস্থা

অনিশ্চয়তা স্বৰূপে ঘূণে ধৰিব ললে

আত্মীয়তাৰ জৰীৰ আঁহে আঁহে।

দুমোজা জনগণৰ আতং-বিতং তফাত্‍ কৰি

প্ৰজ্ঞা সমুদ্ৰ মন্থন কৰি য'ত তত্ত্ব সাৰমৰ্ম দিলে

যেন মুমূৰ্ষুৰ জিহ্বাত অমৃতৰ শীকৰ দিলে।

চুকাফাৰ বৰ অসমৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰিলে

এক ছত্ৰ ছাঁয়াত এক জৰী নীতিৰে সবাকো বান্ধিলে

আমাৰ মহাপুৰুষ জগতগুৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে।

গুৰু জনাৰ আদৰ্শ কলা সংস্কৃতি হৃদয়ৰত ৰাখি

মাৰবান্ধি আগুৱালে সাতামপুৰুষীয়া যাউতিযুগীয়া

কৰাৰ মানসে কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা ৰূপকোঁৱৰ

জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা

সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাৰ আৰু বহু মহা‌মনীষী।

আলিবাট পদূলি যান বাহনৰ ব্যৱস্থা সুগম হ'ল

গাওঁবোৰো ক্ৰমাগতে চহৰ নগৰমুখী হ'ল

দেশৰো গতি কিছু অগ্ৰণী হ'ল

মানুহবোৰো পিছে কিছু ধনীও হ'ল।

দেশ প্ৰদেশ বিদেশৰ মাজত চলিলে বেহা

নতুনত্বৰ উন্মাদত সকলো যেন মগ্ন মতলীয়া।

নিজ অস্তিত্ব কৃত্য সদৌ হেলাওটা কৰিলে

পশ্চিমীয়াৰ বতাহত ডৌকা কোবালে।

কংসাল কোলাহলে সুৰঙ্গ বৰঅসমৰ অনঙ্গ কঁপালে

এথানি-এবানি শাশ্বতী অস্তিত্বই মাথোঁ নিৰৱে বিনালে।

প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি মনোহৰা অপৰূপা অসম আইৰ বসুন্ধৰা

ইয়াতেই সজা হয় ভাষা সংস্কৃতিৰ ৰঙ্গ মেলা।

বিভাষা অপসংস্কতিৰে অসম আইক গ্ৰাস কৰিলে

নিজ ভাষা সংস্কৃতি সকলোবোৰচোন কঁহে ধৰিলে।

নিজা ভাষা কৃষ্টি য'ত বেসুৰা বুলি ভাবি

আধুনিকতা ঔদ্ধত্যই নিজকে ময়ূৰ পাখিৰে সজালে।

কিন্তু সঁচা অৰ্থত নিজকো নিচিনি আনকো নুবুজি

দুই ভৰি এটি পাৰত এটি নাৱত ৰাখি

পৰিচয় বিহীন অস্থিৰ যাত্ৰাৰে উটি ভাহি ফুৰিলে।

অসমী কৃষ্টি সংগীতৰ অস্তিত্ব সংকটাপন্ন দেখি

এটি মহামানৱে নিৰলে-নিমাতে চকুলো টুকিলে

দিন-ৰাত্ৰি একাকাৰ কৰি

অস্তিত্ব পুনৰ্জাগৰণৰ মহামন্ত্ৰ বিচাৰিলে।

আৰু যুগান্তৰকাৰী ৰূপে প্ৰাণ ঢালি

অনন্য মধুৰ কণ্ঠৰে জনতাৰ মন মোহি

মহানায়ক ভূমিকা পালন কৰি

অমোঘ বিশ্বাসে কৰ্ম, সংস্কৃতি বুকুত বান্ধি

নিজকে অসমী আইক উচৰ্গা কৰিলে।

বৰ্ণ অহম শিকলি ছিঙি

মোৰ কোনো জাতি ধৰ্ম ভগৱান নাই বাণীৰে

সততাৰ সহমত সম ভাবনা

পৰাধীনতা সাগৰ সাঁতোৰি স্বাধীন নিৰ্ভীক

মুক্ত কাঞ্চনজংঘা হবলৈ আহ্বান জনালে।

তেওঁৰ মতে জ্ঞানেই ভগৱান হৃদয় হ'ল প্ৰেৰণা 

সেয়েহে তেওঁ কৈছিল দিমাগে পৃথিৱীখন চলোৱা

আৰু হৃদয়ে শৰীৰটো চলোৱা।

মানুহক দুখ দি ইশ্বৰক পূজা কৰি লাভ নাই

দুখী জনৰ মুখত হাহি বিৰিঙাব পাৰিলেই

ইশ্বৰক সেৱা কৰা হয়, এই কথাক

তেওঁ গভীৰ বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তাৰে পালন কৰিলে।

তেওঁৰ সুললিত কণ্ঠ যেন মধুসূদন বাঁহীৰ সুৰ

য'ত জীৱ চৰাই-চিৰিকটি ইতৰ প্ৰাণীকে ধৰি

বালক-বালিকা ডেকা-গাভৰু বৃদ্ধত্বৰ

হৃদয়ে হৃদয়ে হ'ল গুঞ্জৰিত।

হিয়াৰ আমঠু নামেৰে এটি প্ৰেৰণা চাকি হ'ল

তেওঁৰ সুৰ-সমলয়ত নিৰস কলিজাও জীপাল হ'ল।

তেওঁৰ অপ্ৰতিৰোধ্য শব্দ‌ই সাহস হ'ল

জুবিন সংগীত মাজেৰে প্ৰতি নৱপ্ৰজন্মৰ

হিয়াৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে প্ৰতিবাদী সত্ত্বা জাগ্ৰত হ'ল।

আমি নৱ জনসমাৱেশে দেশ সলাব‌ও পাৰোঁ

ইচ্ছা কৰিলে জ্বলাব‌ও পাৰোঁ শ্লোগানেৰে

দুৰ্নীতি ভ্ৰষ্টাচাৰ হিংসা শোষণক দিলে কঠোৰ সকীয়নি।

নিজৰ সকলো পৰিশ্ৰমৰ ফল

নিঃকিন কিম্বা ৰোগাক্ৰান্তক দিলে

নিজে কম খাই দাতব্যতে আনক বেছি হে খোৱালে।

গঁড় বাঘ হৰিণ সাপ ময়ুৰ বগলী হাইঠা শালিকা

কুকুৰ মেকুৰী গছ গছনি সকলোৰে লগত থাকি

আমি কোনো নহয় ভিন্ন সেই আদৰ্শ ধৰিলে দাঙি।

সমস্ত জীৱকে প্ৰীতি দয়া ক্ষমা কৰি সবাকো আকোঁৱালি ধৰি

মানুহ যে মানুহৰ বাবে ধনৰ নহয় মনৰ হে ধনী হ'বলৈ শিকালে।

একেলগে হাতত হাত ধৰি কেৱল মাত্ৰ এখন সুস্থ মানৱতাৰ সমাজ

গঢ়াৰ সপোন পুহি বিচাৰ ধাৰাৰ পৰিবৰ্তন অনিবাৰ্য বুলি

নিৰ্ভীক বলিষ্ঠ কণ্ঠস্বৰে প্ৰতিবাদী সত্ত্বাক পৰিস্ফুট কৰিলে

আমাৰ হিয়াৰ আমঠু মহামানৱ জুবিন গাৰ্গে।

আচম্বিতে মহামানৱৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটিল

আকাশে বতাহে মহাজাগৰণ হ'ল

হতচকিত গুণমুগ্ধৰ অস্থিৰ আৱেগ স্তব্ধ হ'ল।

গগন ফালি জলধাৰা আহি চৰণ স্পৰ্শে

প্ৰকৃতিৰ ফুল লতা গছ বনে নিৰৱে অশ্ৰু বোঁৱালে

অবাক জীৱবোৰেও হিয়া ভাঙি বিনালে।

এতিয়া যে তেওঁ মহামানৱ কিম্বা শিল্পীয়ে নহয়

এটি যুগৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়াৰ গৌৰৱে থাকি যাব এক সত্ত্বা হৈ

অসম আৰু অসমীয়া হৃদয়ত অনাদি অনন্ত কাললৈ।

শূন্যতা টো বিচাৰি পাব এক সত্ত্বা

যাৰ নাম হ'ব জুবিন সত্ত্বা…জুবিন মানেই হ'ল আকাশ স্পৰ্শা।।

★“স্মৃতিদাহ„

এতিয়াও সজীৱ মোৰ বুকুৰ মাজত

কেৱল তাহানিৰ তোমাৰ সেই স্মৃতিদাহ।

মোৰ সমস্ত বুকুৰ বিশালতাত

তোমাৰেই চোন দপদপনি।

অনিচ্ছাকৃতভাবে ম‌ইচোন বন্ধী দায়বদ্ধ

যেন এক প্ৰতিশ্ৰুতি

তাহানিৰ সেই প্ৰতিচ্ছবিৰ।

কিন্তু তুমিচোন এই বন্দী দায়বদ্ধ

সেই প্ৰতিশ্ৰুতি

নিমিষতে ভাঙি চুৰমাৰ কৰি

ৰূপান্তৰিত হলা আন এক প্ৰতিচ্ছবিৰ।

যাক ম‌ই এতিয়া চিনিব নোৱাৰা হৈ গলো

বুজিও নোপোৱা হলো।

তাহানিৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ঠিকনা এৰি

নিজকে ক’ৰ নতুন ঠিকনাত

সমৰ্পিত কৰিলা তাকো নাজানিলো।

মাথো ম‌ই বুজিলো

কাৰোবাৰ নতুনত্বৰ সুৰে মন নাচে

আৰু আন কাৰোবাৰ

স্মৃতি মৃদঙ্গ কোবত

অহৰহ হৃদয়ত ঢৌৰ জোৱাৰ উঠে।

★“আই„

হওঁক দিয়া মোৰ আই

সবাতোকৈ আজলী,

যদিওঁ নাজানে লিখা পঢ়া

তথাপিও ঘৰখন সুচাৰুকৈ চম্ভালাত

কোনো দিনে নহয় পিছ হোঁহকা।

হ‌ওঁক দিয়া মোৰ আই

সবাতোকৈ বেসুৰীয়া,

তথাপিও আই মাতত বিচাৰি পাওঁ

নিভাঁজ বিশ্বাসৰ সুৰ যুগমীয়া।

হ‌ওঁক দিয়া মোৰ আই

সবাতোকৈ এলাগী,

তথাপিও কোনো দিনে শিকোৱা নাই

পৰদ্বেষ কিম্বা ইতৰ ভাৱনা।

হ‌ওঁক দিয়া মোৰ আই

সবাতোকৈ আশকতীয়া,

তথাপিও সন্তোষ হাঁহিৰে এমুঠি খাই

সুখী হৈ থাকিব শিকালে জীয়াই।

আইয়ে মোৰ গুৰু আইয়ে মোৰ বিধাতা

আইৰ পাৱে শতদল অৰ্চ্চনী ব্ৰহ্মাণ্ড লব্ধ।

★“অকণিৰ বাবে

     ‘জগবন্ধু’„

শুনা অকণিহঁত

কংস ৰজা হেনো মহা বলৱান,

ঢোলে-ডগৰে বসুদেৱক

কৰিলে ভগ্নী দান।

সেইসময়তে আকাশবাণী

শুনিলে কংস ৰাজনে,

টুটকীয়াও আহি কহয়

দৈৱকীৰ অষ্টম পুত্ৰ‌ৰ

হাতে তোমাৰ মৃত্যু অচিৰে।

কংস ৰাজনে প্ৰাণৰ ভয়ত

তেতিক্ষণে উদ্যত দৈৱকীক শিৰচ্ছেদৰ বাবে,

তাকে দেখি বসুদেৱে বচন দিলে

জন্মা লগে সন্তান কতক গতাম তোমাকে।

 

অতি আতঙ্কিত কংস ৰাজনে

বিচক্ষণ পহৰীক ৰাখি

দৈৱকী বসুদেৱক ৰাখিলে কাৰাগাৰে,

এক এক কৰি দৈৱকীৰ ছয়টি তনয়

শিলে ঠেকেছি ৰাজনে বধিলে অতি নিদাৰুণে।

সপ্তমটি সন্তান বলৰামক

ৰোহিণীৰ মাধ্যমে জন্মালে দৈৱকীয়ে,

কংসৰ প্ৰাণৰবৈৰী অষ্টম সন্তান কৃষ্ণক সলাই

যশোদাৰ কন্যা যোগমায়াক ৰাতিৰ মধ্য আনিলে।

হোৱাদুৱা লাগিল প্ৰাতঃকালতে

কাৰাগাৰত কেঁচুৱাৰ বাক্ শুনি,

দৈৱকীৰ কোলে যোগমায়াক

ৰাজনে আনিলে আজুৰি।

বিলম্ব নকৰি কংস ৰাজনে অতি ৰঙ্গে

যোগমায়াক শিলত নিক্ষেপ কৰে,

চকুৰ পচাৰতে যোগমায়াই নিজ দেৱী ৰূপ ধৰি

অন্তৰ্ধান হ'ল কয় আকাশলৈ উৰি

ইতিমধ্যে তোৰ প্ৰাণবৈৰী জন্মিল বুলি।

নন্দ যশোদা লালন-পালনে কৃষ্ণ ডাঙৰ হ'ল

শিশু কালতে কৃষ্ণৰ মাখন চুৰ যেন

অনেক ৰঙ্গ দুষ্টামি‌ত জগত মোহিত হ'ল।

কৃষ্ণৰ যত শতৰু সমস্ত ৰাক্ষসক মাৰিলে

শৰতৰ পূৰ্ণমাসী ৰাতি সুমধুৰ বাঁহীৰ সুৰে

সমস্ত গোপীক ভক্তি প্ৰেমে বুৱালে,

কংসৰ দুষ্কৰ্ম গলধূৰি যেতিক্ষণে পূৰ্ণ হ'ল

সমন্ধে নিজৰ মাতুল বুলি জানিও কৃষ্ণ‌ই

কংসক বধি জগতত শান্তিৰ ধৰ্ম স্থাপন কৰিলে।

       ।। শ্ৰীকৃষ্ণ দেৱৰো অত্যুত্তম

        ‌ সৰ্বোত্তম সৰ্বব্যাপ্ত সৰ্বজ্ঞানী

       পালনকৰ্ত্তা পৰমাত্মা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ।।

★“তাই„

আজিকালি চোন কেৱল তাই

বহোতে তাই শোওঁতে তাই

খাওতে তাই ফুৰোঁতে তাই

খেলোতে তাই নাচোতে তাই

দুখতো তাই সুখতো তাই

আনকি কি জানা

মোৰ গোপন আড্ডাবোৰতো

তাইৰ সংযোগ নহলে চোন

নহয়ে আজিকালি।

মোৰ জীৱনটোত কিযে হোৱা নাছিল

অকণমান মৰম বিচাৰি উপেক্ষিত হলো

অকণমান সুখ বিচাৰি অন্তৰ্দাহে ললো

মুক্ত পৃথিৱী বিচাৰি বন্ধ কোঠাহে পালোঁ।

এতিয়া তাইৰ সংযোগে

মোৰ জীৱন সলনি কৰি দিলে

মোৰ নিজতকৈও তাই ওপৰত বিশ্বাস আছে

তাই মোক কেতিয়াও প্ৰতাৰণা নকৰে

তাই সদায় মোৰ সংযোগতে থাকিব।

এটা আচৰিত কথা কি জানা

তাই মোৰ সকলো কথাই শুনে

মই যদি ক‌ওঁ আজি মোৰ মনটো বৰ বেয়া 

গান এটা গাই মোক টোপনি যোৱা

তাই তত্কালে সুললিত কণ্ঠে মোক নিচুকায়।

তাই যে সৰ্বজান্তা সকলোতে পাকৈত

মোৰ আৰু বুজিবলৈ বাকী নাই

কাৰণ তাইৰ ওচৰত দুখত সুখী কৰা

কান্দোনত হহোঁৱাৰো মন্ত্ৰ আছে

তুমি যেনেকুৱা সমস্যাতে নাথাকা কিয়

তাইৰ ওচৰত উপায় থাকেই।

এটা কথা সাৱধান আমাৰ তাই আকৌ

সুধিলে নিশিকিব লগীয়াবোৰো শিকাই দিব

মই কলোৱেই নহয় তাই সকলোতে পাকৈত

কিন্তু মোৰ তাইৰ ওচৰত দৃঢ় বিশ্বাস আছে।

তাই যেন বিদ্যাতো সৰস্বতী

জ্ঞান শিক্ষা সংগীত আৰু কলা

তুমি যিয়েই নিবিচাৰা তাইৰ ওচৰত পাবাই।

জ্ঞানটো তাই বুদ্ধ

বুদ্ধিমত্তা আৰু ইন্দ্ৰিয়ানুভূতিৰ জ্ঞান

তাইৰ ওচৰত কি পোৱা নাযায় নো।

বুদ্ধিটো বৃহস্পতি কৌটিল্য

যিকোনো বস্তুৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে

প্ৰামাণ্য তথ্য বিছাৰিলে

দাৰ্শনিক ৰাজনীতি অৰ্থনীতিৰ জ্ঞান

তাইৰ ওচৰতে সকলো মজুত থাকে।

প্ৰেমতো ছাহজাহান

তোমাৰ মৰমৰ স্মৃতিবোৰ

চিৰযুগমীয়া কৰি বুকুৰ মাজত সাঁচি

এনেদৰে তাজমহল বনাই থব

তুমি ভাবিলে উদ্ভট হৈ যাবা।

আলফুলে স্পৰ্শ কৰি গালতে যদি

তাইক খুচ এটা মাৰি দিওঁ

কি চাবা তাইৰ প্ৰেম বৰ্ষা

হৃদয় একেবাৰে শাঁত কৰি

দিব পৰা তাই মাধুৰিমা মাতৰ বুলনি।

কেতিয়াবা যদি বিষাদময়তা হৈ

তাইৰ ওচৰলৈ গৈ

তাইক এবাৰ বুকুতে সাৱতি

লাহেকৈ হেঁচা এটা মাৰি দিওঁ

মই কলো নহয়

তাইৰ ঐশ্বৰিক মনীষী কথনে

শাস্ত্ৰাভিমত সুথিল বাহুল্যৰে

তোমাৰ দুখ নিমিষতে বিদূৰ কৰি পেলাব।

কিন্তু মোক তাইৰ এটা কথাই

অকণমান অশাঁতি কৰে

তাই বৰ পেনেৰীয়া

তাইৰ সংযোগত থাকিলেই

ক'ব লগা নলগা কৰিব লগীয়া নলগীয়া

হোৱা নোহোৱা সকলো বলকি থাকে তাই।

তাইকনো কি দুখ দিম তাই নকব‌ই বা কিয়

পৃথিৱী খনত যে কত কি হৈ নাথাকে

ক'ত এংকৰি বেংকৰি কথা

ক'ত সঙ্ঘটন মন্দদশা

ক'ত বিধিবৰ্হিভূত বিড়াল তপস্বীৰ কৃতি

এইবোৰ চোন তাই পায়ে থাকে।

তথাপি তাইক লৈ মই বহুত সুখী

এতিয়া টো জীয়াই থকাৰ

একমাত্ৰ সম্বল তায়ে হৈ পৰিছে মোৰ।

তাইৰ লগতে দুনিয়াৰ সমূল

ৰং আনন্দ উপভোগ কৰি মতলীয়া হ'ব পাৰোঁ

নিজকে পাহৰি থাকিব পাৰোঁ।

তাইতে যেন মন্দাকিনীত স্নান কৰি

শান্তিৰ নিৰ্ঝৰত বৈ থকা দৰে লাগে

তাইৰ লগতে কেতিয়াবা

হাঁহিছো কেতিয়াবা কান্দিছো।

অকণমান তাই মোৰ সংযোগত

নাথাকিলেই চাঁত কৰি মনত পৰে তাই লৈ

তাইবা এতিয়া কি কৰিছে

তাইবা কি ভাললগা কথা শুনাবলৈ ৰৈ আছে

মুঠতে উঠোতে বহোতে খাওঁতে শোওঁতে

ফুৰোঁতে সুখ দুখ সকলোতে এতিয়া তাই।

আন্ধাৰৰ গভীৰতা কিমান

জীৱনে শিকালে মোক

পোহৰৰ বিস্মিতি কিমান

তাকো শিকালে জীৱনে মোক

এতিয়া আৰু

গভীৰতা আৰু বিস্মিতিৰ সিপাৰে জীৱন মোৰ

কাৰণ এতিয়া যে তাই মোৰ সংযোগত।

তাইক বহুত মৰম কৰোঁ 

এখোজ ওলাই গ'লেও

তাইৰ সংযোগ বিচাৰোঁ

প্ৰতিক্ষণতে খবৰ ৰাখোঁ তাইৰ

এবাৰ চাওঁ ঠিকে আছে নে তাই

তাই মোৰ…ম'বাইল টো।।

★“তুমি বাউলী

     ফাগুন হলা„

উৰুকাৰে শেষৰ ৰাতি

দোকমোকালিতে উঠি

হিম যেন চেঁচা পানীৰে

থকৰ্‌-বকৰ্‌ খোজেৰে

তিতালা দেহাটি,

ঈশ্বৰকে চিন্তা কৰি

অসূয়া অমংগল

নিৰ্বাণৰ হেতু

অগ্নিকে সাক্ষী কৰি

জ্বলালা মেজিতে জুই,

মনৰ ফুলনিৰে

বাগিচা পাতিবৰ

সৰা পাত গুচালা পুৱাই

মুখত গুণগুণনি

দূৰৰ সুৰ বুকুত ৰিণিকি-ৰিণিকি

চৌপাশ জিলিকিল লাহতী

তোমাৰ হাতৰ পৰশ পাই,

চুলিটাৰি মেলি

বুকুত হেঁপাহ বান্ধি

ললা নতুন সাজ পিন্ধি‌

ন মনৰ সপোনে

নিজকে সজালা

ভোগালী আগমনে দিলে

ফাগুন অহাৰ বতৰা,

পুৱাৰ চিকমিকনি ৰ'দালিতে

নঙলা মুখলৈ ওলাই আহি

কেনেবা লাগিছে উখল মাখল

মন উগুলথুগুল কবলৈ

প্ৰিয়তমক মনৰ বতৰা আজি,

প্ৰিয়তমকে লগেনো পাই

আউল-বাউল হ'ল চোন তোমাৰ

মনৰ কথাত আজি

মাটিতো নৰখে স্থিৰে ভৰিৰ আঙুলি 

ক'ব খোজা কথাটি ক'ব যে নোৱাৰি

মাথোঁ থাকিল হাতৰ নখ দাঁতৰ মাজত কুটুৰি,

বহাতে বহি থাকা উঠিবকে পাহৰা

কিনো উদ্বাউলে মন আছে গুঞ্জৰী

আগফাল পিছফাল

দুৱাৰ মুখ কি পদূলি

ঘনাই চাই কৰিছাঁ তাঁতবাতি,

তাকে দেখি

আলচত বহিছে

তোমাৰ নো আই পিতাইয়ে

লছ্‌পছী গাতে কথা নলগা

সৌ সিদিনাৰ কণমানি

ৰাংঢালী তোমাৰ সলনি মুখখনি দেখি,

পিতাইয়ে কৈছে আইলৈ চাই

দেখিছা আমাৰ ধুনু সলনি হ'ল

কামিজ ঠেঙা এৰি লাজে নাক পাই

চুইজাৰ চুৰ্ণীত ধৰিলে তাই,

চঞ্চলতা আঁতৰি গাম্ভীৰ্য্য হ'ল

কামে-কাজে চৌখীন

কথাৰ মালিহাও চোন সীমিত হ'ল

মুখত যদি কয় মাথোঁ কথাহে এটি

অলেখ ভাৱনাই তাইৰ চকুত কিন্তু আছে নাচি,

শুনা হেৰা ধুনুৰ মাক

তোমাৰ ছোৱালী ডাঙৰ হ'ল

কথাটো তুমি বাৰু কৰিছাঁ নে মন

শুৱনি আমাৰ ঘৰৰ লখিমী

তাইক উলিয়াই দিবৰ যে এতিয়া সময় হ'ল,

আমাৰ বুকুৰ মৰম

ধুনুৰে সপোন সজাব পাৰিব যোনে

তেনয় সুন্দৰ এজন বৰকে বিচাৰি

ৰভাৰে মাজতে কন্যাদান কৰি

হিয়াৰ কোণতে অশ্ৰুধাৰা ঢাকি

হ'ল জানা আমিও সাজু হবৰে

বিদায়ৰ ক্ষণত তাইক

হিয়া ভৰাই আৰ্শীবাদ দিবৰে।

★“তুমি অচিনাকি

পৰিচিত মাথোঁ হৃদয়ৰ„

যদি সৌন্দৰ্য্য চাই

আকৰ্ষিত হৈ ভালপালো হয়

তেনেহলে

এদিন তোমাক নিশ্চয় 

পাহৰি যাব পাৰিলোঁ হয় !

কিন্তু‌ এতিয়াটো মাথোঁ

তোমাৰ আপোন-ভোলোৱা কথাৰে

খং অভিমানৰ ভাজে ভাজে

বুটলি লৈ ফুৰা

ক‌ওঁ নক‌ওঁ দিওঁ নিদিওঁ কৈ

লাজৰ চাদৰে আৱৰা

হৃদয়ত নিজতে ওমলি থকা

মোৰ বাবে গুঠা তোমাৰ মৰমবোৰ

অনুভৱ কৰিব পাৰি যেন

তোমাক ভালপাই পেলালে চোন

মোৰ এই হৃদয়খনে !

 

কোৱা...অনুভৱ জানো

মিছা হ'ব পাৰে…পাহৰিব পাৰে

নে…পৰিচয়টো

যিদৰে কৃত্ৰিমতা থাকে

হৃদয়ৰ অনুভৱবোৰো তেনে হ'ব ধৰিছে !

আজিকালি চোন

মোৰ সেমেকি উৱলি যাব বিচৰা

ভঙা হৃদয়খনটো অচিনাকি

মৰম একাঁজলিয়ে

বাৰুকৈ দুলা দিব ধৰিছে

তুমিয়েই যেন মোৰ

অপেক্ষাৰ প্ৰকৃত প্ৰাপ্তি

তোমাৰ এষাৰি মাততেই

যেন মোৰ হৃদয়ত শান্তিৰ নিজৰা বলে

হৃদয়ৰ কথাবোৰ পাতি যেন লাগিল

চিনাকি আমাৰ বহু যুগৰে !

কিন্তু মই চোন জানোৱেই

মাথোঁ এডৰা লঠঙা কাঠনিৰে আৱৰা

ভঙা স্মৃতি কেইটুকুৰা মানেৰে

উৱলা হৃদয় পঁজা খনিত

এডৰা সেউজ সপোন সজোৱা

ঊৰ্মিলা পখিলা জনীয়ে

শোভা জানো কাহানি বিচাৰি পাব ?

তথাপিও কি জানা

এই আলসুৱা ঠুনুকা হৃদয়বোৰে

গোলাপৰ শোভা বিচাৰি

কাঁইটেৰে আঙুলি পবা কৰিও

স্বাভাৱিকতে ভুল কৰি পেলাই কেতিয়াবা

বিবেকক একাষৰীয়া কৰি

হৃদয়ৰ কাষ চাপি ।

জানা মোৰো মন যায়

মৰমৰ পাখি লগাই

ফুলে ফুলে ৰঙৰ ৰহণ বুটলি

আনন্দতে নাচি ফুৰা পখিলাটিৰ

হৃদয়ৰ ৰোমন্থনত জেউতি চৰাবলৈ

তোমাৰ সপোনৰ এখনি

ৰঙীন ধৰণী সজাই

হাতত হাত মিলাই তোমাৰ লগত

নানা ৰঙৰ ফাকু খেলি মতলীয়া হৈ

দূৰ দিগন্তলৈ উৰা মাৰিবলৈ !

কিন্তু মই যে মগজ ৰূপী

এক মানৱো হয়

হৃদয়খনৰ ওচৰত জানা

মই কেতিয়াবা বৰ অসহায় হৈ পৰোঁ

মই বৰ নিশকতীয়া হৈ পৰোঁ

হৃদয়ৰ কথা বুজিও

নুবোজাৰ ভাও ধৰো জানা

মই বৰ কষ্ট পাওঁ জানা

যেতিয়া যেতিয়াই মোৰ

এই কোমল মনৰ হৃদয়খনে

হৃদয়ৰ স্পন্দনৰ মাজে মাজে

ৰৈ যোৱা অপূৰ্ণবোৰে

অকণমান মৰম আনন্দৰ বাবে

হাবাথুৰি খাব বিচাৰে

তেতিয়াই সোঁৱৰাই দিওঁ

মোৰ এই জল বিহীন 

মৰহা কাঁইটেৰে আৱৰা 

ভস্মীকৃত দুৱাৰৰ কথা ।

এতিয়াটো অকণমান খং কৰি

স্বাভিমানকে সাৰথি কৰি

হৃদয়ক কৈয়ে দিছোঁ

জীৱনটো…আনক বুজিবলৈ

চেষ্টা কৰি থাকোতেই

আমি নিজক পাহৰি যোৱা হৈছিল

এতিয়া সময় আহি পৰিল সিহঁতৰ 

চেষ্টা কৰাৰ আমাক বুজিবলৈ ।

মোৰ ভয় লাগে

এনে দুৰ্গম পথত তোমাক

আমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ

শুকান বালি তিয়াই তিয়াই

এদিন নিজেই শুকাই যাবলৈ

উৱলা হৃদয়ত ৰঙ সানি সানি

তুমিও এদিন নিজে ৰং বিহীন হৈ যাবা বুলি !

পৰক দিয়া মনত

তোমালৈ যিমান পৰে

কান্দক দিয়া হৃদয়খনে 

তোমাৰ মৰম আকলুৱা কৰি

তথাপি হৃদয়ক দুৱাৰ খোলাৰ

অনুমতি দিব নোৱাৰিম !

সি আজিলৈকে মোৰ

কোনো কথাই নুশুনিলে

যি ভাল লাগে তাকেহে কৰি গ'ল

মইও সকলো সহি গলো নিৰৱে

তাৰ মৰীচিকা আনন্দবোৰকে চাই

শেষত ময়ে তাক বুজনি দিব লগা হ'ল

ময়েটো সকলোকে কৈফিয়ৎ দিবলগীয়া হ'ল

যে…ই হৃদয় হে

হৃদয় বৰ কোমল

ইয়াৰ ভুলহোৱাতো স্বাভাৱিক ।

নহ'ব…হৃদয়ক আৰু তাৰ মতে

চলিব দিয়া নহ'ব

আজিৰ পৰা ই আৰু সদায়

মোৰ মতেই চলিব লাগিব

ই এখন উৱলি যোৱা হৃদয় হে

এদিনটো ই নিসত্ব নিস্তব্ধ হ'ব‌ই

আৰু সেই দিনাই

ইয়াৰ ওপৰত থকা

মোৰ সকলো দায়িত্ব‌ও শেষ হ'ব

ময়ো গুচি যাম আন এখন হৃদয়ৰ

দায়িত্ব লবলৈ আত্মাৰূপী হৈ‌ !

তথাপি

হৃদয়ৰ কথা অকণমান ভাবি

তোমাৰ বাৰ্তা নলবলৈ ক'ব পাৰোঁ

তোমাৰ কথা নাভাবিবলৈ ক'ব পাৰোঁ

কিন্তু মই কেতিয়াও উপেক্ষা নকৰোঁ

মাথোঁ অপেক্ষা কৰোঁ…তোমাৰ খবৰ অহালৈ,

যাতে মোৰ এই অবুজ আলসুৱা হৃদয়খনিয়ে

এজোলোকা শান্তিৰ পৰশ লৈ

ক্ষন্তেকৰ বাবে হ'লেও নিচুকনি যাবলৈ ।

শেষত মোৰ এই নিলাজ হৃদয়খনৰ হৈয়ে

তোমাক এষাৰ মনৰ কথা

মনে মনে কৈ থলো শুনা

মাত দিলে হৃদয়-নদী বব

মৌন থাকিলে স্মৃতি-শলিতা জ্বলিব ।।

★“তৰা হৈ ৰম

         তোমাক চাই„

জীৱন সংগ্ৰামত

হাৰি যিদিনা

মোৰ অস্তিত্ব

উৰি যাব আকাশলৈ

নীল আকাশৰ

ডাৱৰৰ মাজে মাজে

ভুমুকি মাৰি চাব

জোনাকী তৰা হৈ

মন যাব পঢ়িব

তোমাৰ আনন্দ-লোতক

কিম্বা ইচাট-বিচাট

বিষণ্ণতা ভৰা মুখখনি,

আৰু

যেতিয়া তুমিও

নিৰিবিলি সন্ধিয়া

কাঁচিজোনৰ পোহৰত

চোতালৰ দলিচাত বহি

আকাশলৈ চাবা

যদি পলকতে বহু দুৰত 

এটি তিৰবিৰাই থকা

তৰাৰ ওপৰত

তোমাৰ চকু ৰব

আৰু কিবা অজান

লাজেৰে তোমাৰ চকু

টিপ টিপ কৰিব

দুটি ওঁঠত অজানিতে

হাঁহি বিৰিঙি উঠিব

বুকুখন ঘনে ঘনে

উঠা নমা কৰি

বিষাদেৰে দুয়োটি চকু

সেমেকি উঠিব

তেতিয়া জানিব

সেয়া ময়ে ৰ' লাগি

চাই আছোঁ

তোমাক হেঁপাহ পলুৱাই !!

★“যদি মানুহ সঁচা

       তেন্তে সঁচা ভালপোৱাও হ'ব পাৰে বাৰে বাৰে„

ঐ…ছোৱালী

শুনা না…

কিয় বহি আছা

জুপুকা লাগি,

শুনা না…

কি যে মিঠা

মোৰ এটি কবিতা,

জানা…মই টো

ভবাই নাছিলোঁ

দাহি ছাই হৈ যোৱা

মৰুভূমিৰ সিপাৰেও

যে এখনি সেউজী

শীতলা নদী

থাকিব পাৰে,

যি নদীৰ এটোপাল

নিয়ৰ যেন কণিকা

ভাহি আহি…

কি জানা…

সূৰুযৰ হেঙুলী

ৰহণ বুলুৱা

মেঘৰঞ্জনী জনী হৈ

ফাগুনৰ পছোৱাতে

হৃদয় খন মতলীয়া

কৰিছিল তায়ে

একমাত্ৰ মোৰ

সুখ শান্তিৰ

অঞ্জলি বুলি

সপোনে দিঠকে

লগৰী বুলি,

জানা…ময়ো

সকলো পাহৰি গৈছিলো

পৃথিৱীত যে 

আমাৰ বাবে

নেদেখা জনে

দুখ বোৰো

স্বজন কৰি থৈছে,

যিবোৰ এই জীৱনটোতে 

লৈ যাব লাগিব

সাবধানে জীৱনটোত

চলিব লাগিব

বুজিব লাগিব

জীৱনটো সদা

সুখৰ বাবে

অলপ সহিব লাগিব 

অলপ ধৈৰ্য্য

ধৰিব লাগিব

অন্তৰত বুজাবুজিৰ

ভাৱ গঢ়িব লাগিব

অকল আৱেগৰ

লগতে যে মিতিৰালি

পাতিব নালাগিব,

জানা…বুকুখনিত

বোৱা নদীৰ কোবাল

মতলীয়া ঢৌৱে

সাগৰৰ শীতলাত

জিৰাব নাপাওঁতেই

আকৌ…সেই

সূৰুযৰ ৰণচণ্ডী

তীক্ষ্ণ বৰ্হিঃ হৈ

দাহি পুৰি

মৰুভূমিত

খণ্ড-বিখণ্ড কৰি

মোৰ বুকুখনি

বব নোৱাৰাকৈ

ছাই কৰি গ'ল…জানা,

মই শুই গলো

মই হাৰি গলো…জানা

মই মানি ললো

মই বাধ্য হলো

ভাবিব লৈ…

যে…মোৰ বুকুত

আৰু কাহানিও লাহৰৰ

নদী নবয়…জানা,

…হঠাৎ…

আজি চোন সুকুমাৰ

নিয়ৰ এটোপাল

মোৰ ঠুনুকা

হিয়াতে পৰাত

সপোনৰ দৰে

জুৰিটিৰ কুলুকুলু

তোমাৰ মিঠা সুৰে

মোৰ বুকুত

উমি উমি

আকৌ প্ৰশান্তিৰ

এক মিঠা প্ৰেমৰ

লহৰ বৰ ধৰিছে,

ঐ…ছোৱালী

কি ভাবিছা…

ধেৎ…তুমি আকৌ

মোৰ কবিতা শুনি

প্ৰেমত পৰি

মোক ভাল পাই নেপেলাবা,

মই জানো…

পাই হেৰুৱাৰ বেদনা

কিমান যে অসহ্যকৰ,

অ'...যদি বিচৰা

মোক তোমাৰ ভাল লগা

কৰি ৰাখিব পাৰা

কিন্তু…ভালপোৱা কৰি নলবা,

কাৰণ…

মই মৰুভূমিৰ বাসিন্দা,

মোৰ চাৰিওফালে থাকে

কেৱল উমি উমি

জ্বলি থকা

ছাই ধোঁৱাৰে

আবৰী থকা

আন্ধাৰ আন্ধাৰ

কেৱল…আন্ধাৰ !!

★“বসন্তত বহাগী„

বসন্তত বহাগী আহিল

তাইৰ আগমনে আজি

চৌপাশ হৈ পৰিল ৰঙালী

তথাপিও...

কল্পনা বোৰেই ভাল দিয়া

কল্পনাতেই মোক থাকিব দিয়া !

যাৰ কোনো সীমা নাই

এই অসীম যাত্ৰা বোৰেই মোৰ বৰ প্ৰিয়

যত হেৰুৱাৰ ভয় নাথাকে 

যত প্ৰাপ্তিৰ কোনো সীমনা নাই !

মোৰ কল্পনাই যিদৰে সজাব বিছাৰে

তেনেদৰেই সজাই ল‌য় মোৰ অনুভৱবোৰ !

কল্পনা বোৰেই ভাল দিয়া

কল্পনাতেই মোক থাকিব দিয়া !

নয়নৰ ভাষা ময়ো বুজিব পাৰোঁ

অনুভৱো কৰোঁ তোমাৰ আকুলতা !

মোৰো মন যায় চকুত চকু থৈ

বিয়াকোল তোমাৰ সাগৰ খনিত সাঁতুৰিবলৈ !

কিন্তু বাস্তৱ মোৰ বাবে যে বৰ নিষ্ঠুৰ

হয়তো সকলোৰে !

কল্পনা বোৰেই ভাল দিয়া

কল্পনাতেই মোক থাকিব দিয়া !

সেই প্ৰাপ্তিয়েই মোৰ বাবে শ্ৰেয় হ'ব 

ধন্য হৈ ৰ’ম সৃষ্টিৰ ৰচকৰ চৰণত

যদিহে তোমাৰ স্পন্দনৰ ঢৌৱে ঢৌৱে

মাথোঁ মোৰে সুৰ লহৰে !

কল্পনা বোৰেই ভাল দিয়া

কল্পনাতেই মোক থাকিব দিয়া !

বাস্তৱলৈ মোৰ ভয় লাগে বাস্তৱ বৰ নিষ্ঠুৰ 

এদিন আহে এমোকোৰা সুখ লৈ, আশা লৈ

কিন্তু এই বাস্তৱবোৰ চোন মোৰ বাবে

কোনো দিনেই বাস্তৱ হৈ নৰলে !

সুখ-দুখৰ কিছু স্মৃতি বুকুতে গুজি

হেৰাই যায় মোক তাচ্ছিল্য কৰি

অবুজ-অবোধ মানৱ বুলি !

যিমানেই আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰোঁ 

অতিকৈ প্ৰিয় বাস্তৱবোৰ ধৰি ৰাখিবলৈ 

সিমানেই এদিন ৰূপান্তৰ হয় গৈ সি স্মৃতি লৈ,

সেয়েহে কল্পনা বোৰেই ভাল দিয়া

কল্পনাতেই মোক থাকিব দিয়া !!

★“ফুটুকাৰ ফেন„

মুখৰ কথাই নহয় বন্ধু

ভাৱনাই নগঢ়ে

জীৱনৰ বেথা কাৰো…,

দুখত তুমি দুখী হলা

সুখতো তুমি সুখী হলা

কিন্তু সংকটৰ বেলাত

কাষৰ পৰা তুমি

আতঁৰি থাকিলা…,

দেখুৱালা তুমি

মোৰে লগত আলাপ কৰি

আমাৰ হৃদয়খন চোন

একে মিলে বুলি…,

কিন্তু বন্ধু বুজিলো আজি

দুখত কৈ তোমাৰ

সুখৰ লগত হে

মিতিৰালি বেছি…,

আহুকাল জঞ্জাল

সকলোৰে থাকে

বিচাৰিলেও চোন আপদে

কাকোৱে লগ নেৰে…,

তথাপি বন্ধু ভাবিব লাগিব

বন্ধুত্বৰ মেৰুত যাতে

দাগ নালাগিব…,

দুখ মোৰ নালাগে

তোমাৰ সহাঁৰি নাপালে

টঙ্গালি বান্ধি সষ্টম মই

অকলেই জীৱন যুঁজলে…,

কিন্তু বন্ধু আজি

অলপ বেজাৰত পালোঁ

পৰ্দাৰ আঁৰৰ তোমাৰ 

ছবি খন যে দেখা পালোঁ…!!

★“কলিজাতে তোমাৰ পৰশ„

নুফুলে শেৱালি জানা

শৰতে আহি যদি

নিদিয়ে মনৰে বতৰা…🥀

নুজুৰায় মোৰে হিয়া

উমি উমি জ্বলি থকা

নাপাওঁ যদি তোমাকে এবাৰ দেখা…🥀

মৰুভূমি হ'ব জানা

বসুমতী হিয়া ভাঙি

নবয় যদি বুকুতে বৃষ্টি…🥀

আহিব আশাৰ বতৰা লৈ

মেঘৰ যে আঁৰে আঁৰে

মৰ আঁউসী ফালি

পূৰ্ণিমাৰ জোনে…🥀

তুমিও আহিবা মোলৈ 

মৰমৰ আঁচল ভৰাই

ঢালি দিবা হিয়া জুৰোৱা কৈ…🥀

পাহৰি যোৱা যদি এদিন তুমি

মোকে ব্যৰ্থ প্ৰেমিক সাজি

মাথোঁ কলিজাতে বৈ ৰব

মোৰ কবিতাৰে নদী…🥀

★“আধৰুৱা„

পুৱতি নিশাৰ নিয়ৰৰ

বুলনিত তেজাল হৈ

পুষ্পিত হয় আশাবোৰ…🥀

তাতে ৰং বুলাই

ৰামধেনুৰ সাতো ৰঙে

বিয়লি বেলাৰ

তোমাৰ এই মধুৰ সান্নিধ্য…🥀

বতাহ ছাটি আহিলে

নিগৰে হিয়াতে

সোণোৱালী আবেলি

মন হয় আপোন-ভোলা…🥀

ভাবা নাই মই বতাহৰ কথা

বিচৰা নাই পৰশ লোৱাৰ

তথাপি কিয় জানো

কোনোবা কোণত

বতাহৰ পৰশ হয় জানা আধৰুৱা…🥀

★“তোমাৰ প্ৰেমত পৰিলোঁ„

মন আজি মোৰ ত্ৰাসিত

হৃদয় হ'ল যে তোমাৰ দাসত্ব…🥀

ফুটুনে নুফুটু গোলাপৰ কলিটি

মৌ-পিয়াই নুচুহে যায় যদি মৰহি…🥀

যিদিনা ফুলিব গোলাপৰ কলিটি

ভোমোৰাই পৰশ যদি কৰে হৰলুকি

তাকে ভাবি মনত গুণা-গঁথা হেন্দোলনি

বেচেৰা মৌ-পিয়াই এতিয়া কৰে বা কি…🥀

★“কাজল তোমাৰ চকুযুৰি„

কাজল কাজল তোমাৰ চকু যুৰি

মনলৈ আহে মোৰ ঘুৰি ঘুৰি

সামোচিয়া লাহি ককাল তোমাৰ

চাপৰত ভাঙে নাচ মোৰে ঢোলৰ।

মৰম মৰম তোমাৰ নয়ন যোৰি

আৱেগৰ লহৰ বৈ তোমালৈ বুলি

বিহুতে শুনিলো তোমাৰ ঢোলৰে চাপৰ

মন পালে উলাহঁত তোমাৰে কাষৰ।

তৰা তৰা দুৰ আকাশৰ তৰা

তৰাৰে হাঁহিতে আকাশ উজ্জলে জানা

তুমিও আছা মোৰ হৃদয়ত জোৰি

তোমাৰ মৰমে হয় মোৰ জীৱন ৰাগিণী।

নিলা নিলা দূৰ আকাশ নিলা

বেলিৰ পোহৰে জোন জিলিকে জানা

‌তুমিও হবা মোৰ হৃদয়ৰ বেলি

তোমাৰ মৰমে সজাম ম‌ই ঘৰ এখনি।

অ...আঁতৰি নাজাবা মোকে এৰি

বিৰহত কান্দিব হৃদয় নিশা উচূপি

থাকিমে তোমালৈ ৰৈ

এধানি মৰম পাবলৈ

ঐ জান বিৰহঁত দহিব বুকু মোৰ

তুমি যে কলিজাৰে জোৰ।

অ...দহিব পুৰিব মোৰো অন্তৰ জানা

চকুলো নিগৰিব কৰি তোমাৰ ভাৱনা

আছো মাথো তোমালৈ ৰৈ

বুকু ভৰা মৰম দিবলৈ

ঐ জান ভাৱনাই দহিব সপোন বোৰ

তুমি যে হিয়াৰে মণি মোৰ।

★“বৈচিত্ৰ জীৱন„

জীৱনৰ ইপাৰে আছিলোঁনো কি ম‌ই

জীৱনৰ সিপাৰে কিনো হম ম‌ই

এই জীৱনত তাৰ কোনো সমিধানে পোৱা নাই।

দানৱে আছিলোঁ যদি ইপাৰে ম‌ই

মানৱহৈ এই জীৱন লভিলো কিয় ম‌ই

দানৱহৈ মানৱ হোৱাৰ যোগ্য জানো হয়।

মানৱে আছিলোঁ যদি ইপাৰে ম‌ই

কৰ্মৰে সম্পূৰক দি অহা নাই জানো ম‌ই

হে ভগৱান সমিধান বিচাৰি আছোঁ বাটে চাই।

এই সেউজ ধৰণীতে পালোঁ মানৱ জনম ম‌ই

ৰঙেৰে ভৰা মনত বেদনাৰে‌ জীৱন লৈ

বুজা নাই তোমাৰ লিলা বুজো কেনেকৈ।

তুমি হলা কৰুণাময় তুমিয়েই দয়াময়

তোমাৰ দয়াৰ পাত্ৰ হয় যি জন আনৰ হিতে হয়

মইটো চিন্তিলো সদা আনৰ হিতক লৈ।

কিনো এই জীৱন দিলা যদি দেহা বেথা হয়

মৰম ভালপোৱা যদি বেদনাৰ চকুলো হয়

ৰচিলা কিয় এখনি প্ৰেমৰ নদী হিয়াত বৈ যোৱা কৈ।

সিপাৰে ৰাখিছা মোলৈ যদি সুখৰ জীৱন এটি থৈ

এই জনম লোৱাৰ সাৰ্থকতা নাপালোঁ যে মই

দুখৰ পাছত সুখো দিয়া জানো নহয় তোমাৰে নিৰ্ণয়।

জীৱনৰ সুখ দুখ যদি এটি জনমতে পোৱা নহয়

ইপাৰৰ জনমৰ কৰ্ম সোঁৱৰণী কিয় নহয়

তোমাৰে বিধান মনুষ্য হৈ বুজো কেনেকৈ।

★“চঞ্চলা ৰাধা„

বৃন্দাবনে গোপীৰ সংগে ৰাধা আছে ৰৈ

কৃষ্ণৰ সংগে ক্ৰীড়া হেতু মন বিয়াকুল হৈ

অ ৰাধে মাই কৃষ্ণৰ মোহন বাহীৰ সুৰে

চঞ্চলা ৰাধাৰ হিয়া প্ৰভু কৃষ্ণই হৰে।

ৰাধা বোল প্ৰিয় মোৰ মুকুন্দ মুৰাৰি

তোমাৰ বিনে আমি ভৱ তৰিতে নপাৰি।

★“যদি অনুভৱ হয়„

মোৰ মৰম বোৰ যদি

তোমাৰ অভিশাপ হয়

তেনেহলে তুমি এৰাই চলা…🥀

মোৰ ভালপোৱা যদি

তোমাৰ অসন্মানিত হয়

তেনেহলে তুমি মোক শাস্তি দিব পাৰা…🥀

মোৰ স্মৃতি বোৰ যদি

তোমাৰ ভুল ধাৰণা হয়

তেনেহলে তাক মনৰ পৰা পেলাই দিয়া…🥀

মোৰ কথা বোৰ যদি

তোমাৰ যন্ত্ৰণা হয়

তেনেহলে তুমি শুনিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা…🥀

মোৰ লিখা শব্দ বোৰ যদি

তোমাৰ অশান্তিৰ হয়

তেনেহলে তাক চাবলৈ এৰি দিয়া…🥀

মোৰ ছবি যদি

তোমাৰ বিৰক্তিৰ হয়

তেনেহলে তুমি মোক ভাবিব এৰি দিয়া…🥀

মাথোঁ তুমি সুখী হোৱা

প্ৰতি মূহুৰ্তত,সময়ত,পৰিস্থিতিত…🥀

ম‌ইও সুখী হৈ ৰম

তোমাৰ কথা ভাবি যে

এদিন তুমি, তোমাৰ মৰম, ভালপোৱা

সকলোবোৰ মোৰ আছিল…🥀

★“ভালপোৱা„

কেতিয়াবা কাৰোবাক ভাল লগা হয়

কেতিয়াবা আকৰ্ষণ

আকৌ কেতিয়াবা কাৰোবাক

হৃদয়ে ভালপোৱা..প্ৰেম🥀

ভাল লগা বা আকৰ্ষণ হেৰাই গ'লে

হৃদয়ত বিশেষ ক্ৰিয়া নহয়

এদিন আছিল আজি নাই🥀

কিন্তু ভালপোৱা হেৰাই গ'লে

হৃদয়ত বেদনা,কষ্ট,অতীতৰ স্মৃতি,

মৰমবোৰ, কটোৱা দুখ,সুখৰ

মূহুৰ্ত বোৰ আহিব🥀

সময়ে সময়ে হৃদয় উচুপিব

মনত পৰি,যেন বুকুৰ কোনোবা এঠাইৰ পৰা

কিবা খহি খালী হৈ গ'ল হেৰাই গ'ল

যাক হেৰুৱাৰ ইচ্ছা কেতিয়াও নাছিল🥀

★“মোৰ মন পৰশি„

নিলা নিলা তুমি

মোৰ মন পৰশি

দিলা দিলা মোৰ বুকুতে

মৰমৰ চিনাকি…🌾

চকুলৈ ভাহি আহে

তোমাৰেই ছবিটি

উৰে উৰে মন জানা

পাবৰে তোমাৰ সহাঁৰি…🌾

এদেও-দুদেও কৈ জানা

মৰমবোৰ পাহি মেলে

কৰি তোমাৰ ভাৱনা…🌾

এতিয়া যে হলা তুমি

আকাশৰ তৰা

সপোনবোৰ মৰহে জানা

মই যে নিঠৰুৱা…🌾

 ★“আশাৰ বতৰা„

দীপ লিপ পখিলাই

জোনাকত পাখি মেলি উৰে

দুৰু দুৰু হৃদয়ত

ৰঙৰ দুৰ্বাৰ দোপত-দোপে চৰে…🌾

ঢিমা ঢিমা আকাশত

জোনাকী বোৰে

মেঘৰ আন্ধাৰি ফালি

সোঁৱৰণীৰ তৰা গঢ়ে…🌾

ক'লা ক'লা ডাৱৰে

নিশব্দে গোমা গোমা

আক্ৰমণ কৰে

এজাক আপদীয়া বৰষুণ আহি

নিপাত কৰে

বুল বুলনি পাহিটিৰ

হেঙুলি বুলনি ও

নিমিষতে ঢৌৰ লগত মিলে…🌾

আকৌ পুৱা সূৰুযে

ন উদ্যমেৰে ন বতৰালৈ

কৰিব আগমন

ভৰি পৰিব আশাৰ পুখুৰী

নিৰ্জ্জীৱ ও জী উঠিব

শুকান বোৰ সেউজীয়া হ'ব

ফুলৰ পাহি হ'ব হাঁহিনা…🌾

বলা আমি সকলোৱে আদৰো

বীত স্মৃতি পাহৰি

সূৰুযে লৈ অহা ন আশাৰ বতৰা…🌾

★“নিৰুত্তৰ মোৰ প্ৰশ্ন„

প্ৰশ্ন আছে মোৰ জীৱনক লৈ

প্ৰশ্ন আছে মোৰ তোমাকো লৈ…🌿

জীৱনৰ দুৱাৰ দলিত পালো নানা ৰঙৰ

সমীৰ মলয়াই আনি দিলে জীৱন হেঁপাহৰ…🌿

যৌৱনৰ বেলাত পালো তোমাৰে হাত

হৃদয় উতনুৱা কৰা কিনো তোমাৰে‌ মাত

জীৱনে দিলে মোক

ফাগুনৰ বতৰা

ৰঙতে নাচি নাচি

হিয়া মন জোৰোৱা

তুমি যে দিলা মোক

মৰম ভালপোৱা

হিয়াৰে সিৰে সিৰে

বিয়পি যোৱা…🌿

প্ৰশ্ন আছে মোৰ জীৱনক লৈ

প্ৰশ্ন আছে মোৰ তোমাকো লৈ…🌿

জীৱনে দিলে হিয়াত মাথোঁ অনুৰাগৰ সৰগ

নোৱাৰোঁ সজাব সপোন দিলে বাটত মৰগ…🌿

আনি দিব নোৱাৰোঁ তোমাক আকাশৰে তৰা

নোৱাৰোঁ পূৰাব‌ তুমি দেখা সপোনৰে গৰাহ

জীৱনে দিলে মোক

এটি পৰিধি

পাহিমেলা আগে আগে

যায় মৰহি

তুমি যে দিলা মোক

আশাৰ বতৰা

মৰমৰ মিঠা মিঠা

চালনা কথা…🌿

প্ৰশ্ন আছে মোৰ জীৱনক লৈ

প্ৰশ্ন আছে মোৰ তোমাকো লৈ…🌿

হিয়াতে সপোন পুহি ভাৱো এয়ে ৰঙৰ জীৱন

মৰীচিকা হয়ে যদি আহে কিয় ৰঙৰ অনুভৱন…🌿

তোমাৰ উন্মেষিত মৰম পায় হল হৃদয় অনুৰাগৰ

হিয়াৰ মিলনে সুখ বুলি দিলা আশা জন্মান্তৰ

জীৱনে দিলে মোক

অসীম ভাৱনা

পালো মাথোঁ দিনে দিনে

নোপোৱাৰ বেদনা

তুমি যে দিলা মোক

মৰমৰ বেদনা

হৃদয়ৰ কোণে কোণে

পাহৰিব নোৱাৰা…🌿

প্ৰশ্ন আছে মোৰ জীৱনক লৈ

প্ৰশ্ন আছে মোৰ তোমাকো লৈ…🌿

★“তোমাকে দেখি„

প্ৰথমে আছিলা

       তুমি অকণমানি…

          চকুত নপৰিল মোৰ…🌾

কেতিয়ানো হ'লা বৰ এজনী…

        নাপালোঁ একোকে ওৰ…🌾

তোমাকে নেদেখিলে

        থাকিব নোৱাৰোঁ…

           মন মোৰ নপৰে জুৰ…🌾

তোমাকে দেখিলে

    কাষতে বিছাৰে…

       বুজালেও নুবোজে মন মোৰ…🌾

তুমি যে একেবাৰে

      সাগৰৰ সিপাৰে…

        লগ যে নাপাওঁ মই…🌾

সাঁতুৰি গ'লেও যে

   সাগৰে পেলাই দিয়ে…

     থাকি যাও ৰৈ দূৰত মই…🌾

সেই সাগৰৰ সিপাৰে

      তুমি নথকা হ'লে...

        ব'লে হেঁতেন আমাৰ মৰমৰ নৈ…🌾

তথাপি তুমালৈ ৰৈ থাকিম…

      এধানি মৰম পাবলৈ মই…🌾🌾

★“গাতে বা লাগি„

পুৱাৰ চেঁচা বতাহ জাকে

উৰুৱালে মোৰে মন

বুজানে তুমি

মোৰে মন তোমাতে মগন...🌾

জুৰি টিৰ সিপাৰে

তোমাৰে গাওঁ খনি

পদূলিতে চাওঁ ঘুৰি

আছা ৰয় মোলৈ বুলি...🌾

বিষাদেৰে আহো ঘুৰি

তোমাৰ সপোন চকুত আঁকি

হিয়াতে গোপনে থলো

তোমাৰে ছবি সাঁচি...🌾

★“বিচ্ছেদ

         টো অন্তৰ্নিবিষ্ট দায়িত্ব ভালপোৱা„

সচাই...ম‌ই বুজা নাই

তোমাৰ সেয়া অভিমান নে ঘিণা আছিল

মোক এৰি আঁতৰি যোৱাৰ ?

যদি অভিমান…

নিশ্চিত ম‌ই তোমাৰ অভিমান

আঁতৰাবলৈ চেষ্টা কৰিম।

আৰু যদি ঘিণা…

বিনা বাক্যই আঁতৰি থাকিম তোমাৰ পৰা

যত তোমাৰ ঘৃণিত মুখ প্ৰকট হয়

তেনে পৰিবেশ,পৰিস্থিতি,সময়ৰ পৰা।

কিনকিনীয়া বৰষুণৰ শীতৰ নিশা

তাতে ঘোপ মৰা আন্ধাৰ

নাযায় নে মনত…

মোৰ দুবাহুৰ মাজত

তোমাৰ বক্ষযুগল,বুকুৰ উৎপীড়িত তাপেৰে

আমি এক তৰঙ্গ হ'বলৈ ?

যদি সচাই নাযায়…

প্ৰথমে মোক ক্ষমিবা

উঠাই লম মোৰ সকলো সপোন,কল্পনা,ভাৱনা

যি তোমাক লৈ দেখিছিলো।

তুমি থাকা তোমাৰ সপোন নগৰীত

তোমাৰ ভাৱনাৰ কল্পনা গঢ়ি গঢ়ি

মই দূৰে দূৰেই সুখী হ'ম তোমাৰ সুখত

দুখি হ'ম তোমাৰ দুখত

তথাপি মোৰ হিয়াৰ আবেগ জানিব নিদিম

মোৰ চকুত…

যে তুমি মোৰ বুকুত জ্বলি আছা

নিৰৱে এটি তৰা হৈ উমি উমি।

কিন্তু পাৰিবা জানো ?

তোমাৰ বুকুত মোৰ ছবি

একেবাৰে নোহোৱা কৰি দিব মচি।

তোমাৰ ভাৱনাৰ কল্পনাত

কেৱল মাত্ৰ সুখৰ সপোনৰ নগৰী সাজি সাজি

যেতিয়া থমকি ৰবা অসীমত নেদেখি সীমা

দেখিবা তোমাৰ তাজমহলৰ এচুকত

গোপনে জ্যোতি বিলাই ৰৈ থাকিব

তোমাৰ সুখৰ পৰিধি দেখুৱাই

মোৰেই মুখ খনিৰ ছবি।

মন যায় মোৰ

তোমাক অশেষ সুখ দিবলৈ,মৰম দিবলৈ

তোমাৰ প্ৰয়োজন বোৰ পূৰ কৰিবলৈ

কিন্তু তুমি মোৰ পৰা

এইবোৰ চোন একোৱেই নিবিচাৰা।

সচাই...ম‌ই বুজা নাই

প্ৰকৃততে তুমি ল'ব নিবিচাৰা

নে তোমাৰ লোৱাৰ প্ৰয়োজনে হোৱা নাই।

যদি সচাই নিবিচাৰা…

কদাপি নকৰোঁ তোমাক আমনি

মোৰ আকলুৱা মৰমবোৰ যাচি।

আৰু যদি তোমাৰ প্ৰয়োজনহে হোৱা নাই…

মোৰ নিশকতীয়া হেঁপাহৰ সহাঁৰি

তোমাৰ লাহতী হিয়াৰে ল'বলৈ আকোঁৱালি

তথাপি প্ৰস্তুত থাকিম

তোমাৰ প্ৰয়োজনত

কিঞ্চিৎতো পলম নকৰি

মোৰ সমস্ত দিবলৈ তোমাক উজাৰি।।

★“তুমি তৃষ্ণা„

জীৱনে মৰণে তুমিয়ে মোৰ ছাঁয়া

মৰমে সাৱতি বুকুতে লোৱা

হৈ ৰম তোমাৰে জীৱনে জীৱনে

লগৰী হম তোমাৰ সয়নে সপোনে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ তোমাৰ বাবে বৈ

দুৰ কৰিম তৃষ্ণা তোমাৰ জীৱন নদী হৈ,

এই ৰঙিন সপোন এটি ৰঙিন জীৱন

আহিবনে আমাৰ তেনে মিলনৰ লগন।

জীৱনে মৰণে তুমিয়ে মোৰ ছাঁয়া

আহা মোৰ বুকুতে জিৰণি লোৱা

ৰৈ থাকিম তোমালৈ জনমে জনমে

মৰমৰ নদী বব হৃদয়ে হৃদ‌‌য়ে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ তোমাৰে হৈ

পূৰ কৰিম‌ সপোন তোমাৰ আহা মোৰে হৈ,

এই ৰঙিন সপোন এটি ৰঙিন জীৱন

আহিবনে আমাৰ তেনে মিলনৰ লগন।

দুবাহু মাজতে তোমাৰ মোৰ ধৰা

মৰমে এটি পঁজা সজাব দিয়া

ৰৈ যাব আমাৰ প্ৰেম জনমে জনমে

স্মৃতিৰ চানেকী হব আকাশে বতাহে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ বুকুত মৰম লৈ

জোৰ কৰিম দেহা তোমাৰ মৰম নদী হৈ,

এই জীৱন নামৰ এখন বহল সাগৰ

পাৰ হম সাঁতোৰি মাৰি বঠা মৰমৰ।

তোমাৰে হাঁহিতে মোৰ প্ৰাণ ভৰা

চকুৰে চাৱনিতে কিনো বিজুলী মাৰা

ৰৈ যাব আমাৰ প্ৰেম জনমে জনমে

স্মৃতিৰ চানেকী হব আকাশে বতাহে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ তোমাৰ মৰম পাবলৈ

জোৰাবাহি মোৰে দেহা মৰম নদী হৈ,

এই জীৱন নামৰ এখন বহল সাগৰ

পাৰ হম সাঁতোৰি মাৰি বঠা মৰমৰ।

★“থাকো নো কেনেকৈ পাহৰি„

নোৱাৰোঁ থাকিব তোমাকে পাহৰি

ভৱা নাই মই ল'ব আনৰ সহাঁৰি

আছা‌ যে তুমি মোৰ হৃদয় বিয়পি

নিৰৱে বুকুতে উমি উমি।

আমাৰ মন ভৰা গাওঁ সেউজী

পাহৰণি নহয় আমাৰ সেই স্মৃতি

দিলা যে তুমি মোৰ মৰম বিচাৰি

দুগালত দুচুমা যাচি যাচি।

নীলিম আকাশতে চৰাই উৰে

হিয়াৰে লগৰী ক'তেনো হেৰালে

মোৰো যে উৰে মন তোমাৰ কাষলে

তোমাকে পোৱাৰ হেঁপাহে হেঁপাহে।

তুমি যদি যোৱা মোকে পাহৰি আঁতৰি

মচিব নোৱাৰোঁ মৰমৰ সেই চানেকী 

হ'ল যে মোৰ হৃদয় প্ৰীতিৰে সাগৰ

তোমাৰে যৌৱন পাবৰ পাবৰ।

মন চেঙেলীয়া মৰমৰ বলিয়া

তুমি হলা মোৰ বাবে অনন্যা

আছা যে তুমি গৈ দূৰণিতে ঐ

তোমাৰ ভাৱনাত আছোঁ মৰোঁ-জীওঁ হৈ।

★“তুমি মোৰ কল্পনা„

বুজালেও নুবুজে মন মোৰ

কিয় ইমান অবুজন মোৰ মন

অ' কিবা অবুজন ভাৱে

তোমাকে বিছাৰে

তোমাৰ কথা ভাবি মোৰ

সময় যায় পলে পলে,

কাক বিচাৰি মোৰ মন চঞ্চল হয়

বুজাব নোৱাৰো ভাষাৰে কৈ

আছো মই ইবাটে ভাবিছোঁ সিবাটে

হব জানো পুৰণ মোৰ

সেই আশাৰ কিৰণ,

বহু কথা ভাবিছোঁ

কামনা কৰিছোঁ তোমাকে লৈ,

নাজানো কোন হব

সেই মোৰ আশাৰ দেৱী

ৰৈ থাকিম মই সপোন সাৱটি

ৰৈ থাকিম মই সেই সপোন সাৱটি।।

★“বিষাদ মৰম কিয় দিলা„

তুমি কিয় মৰম ললা

যদিহে আতহি যোৱা

নোলোৱাকৈ থাকিলে চোন হয়

বিষাদৰ ছায়া ঢালি

মোৰে হৃদয় ভাঙি

আজি হলো নিঠৰুৱা মই।

তুমি কিয় মৰম দিলা

যদিহে আতহি যোৱা

নিদিয়াকৈ থাকিলে চোন হয়

সাঁচি থলো তোমাৰ ছবি

মোৰে কোমল হিয়াতে আকি

আজি কিদৰে মচিম মই।

তুমি কিয় আশা দিলা

জীৱন বাটৰ লগৰী হোৱা

মিছা আশা নিদিলেও চোন হয়

অতীতৰ কথা বোৰ ভাবি

হৃদয় কান্দিব উঠি

আজি কিদৰে বুজাও মই।

তুমি কিয় সপোন আঁকি

মোৰে হিয়াত দিলা ঢালি

নাথাকা যদি তুমি বৈ

তোমাৰ অবিহনে থাকি

চকুলোৰে হৃদয় ঢাকি

দিশহাৰা হলো আজি মই।

★“স্তৱক

‘জগত গুৰু তুমি'„

গুৰু তুমি পাতিলা বৈষ্ণৱৰ মেলা

ভক্তি ৰসৰ বাণীৰে একতাৰ জৰীৰে

বোৱাঁলা নামৰে নদী,

তুমি জ্ঞানী তুমি হৰি

তুমিয়েই অজ্ঞানতা ফালি

দিলা আমাক জ্ঞানৰে চাকি।

গুৰু তুমি এই ভাৰততে

জনম ললা মানৱ ৰূপে

নুবুজিলো আদিতে তোমাৰ লিলা

তুমি যে ইশ্বৰৰে মায়া।

জন্মৰে পৰা যে তুমি

দিব্য গুণৰ অধিকাৰী

বুজালা অলৌকিক ঘটনা কাণ্ডৰে

একৈশ দিনৰ আয়ুষৰ পিছে।

সাপো নানাচে ছাঁয়াপুতলা নানাচে

লাগিলে বাজিকৰৰ বেথা

মগনিয়াৰ বেশেৰে নাৰদ মুনি আহি

কৰি গ'ল তোমাকে সেৱা।

শিশু ৰূপে তুমি শংকৰ

কৰিছিলা শয়ণ খাটে

আমৰ বৃক্ষ ভাঙি যব পৰে

ৰৈ যায় তোমাৰ এহাতৰ ওপৰে।

বৃন্দাবনত সমনীয়াৰ সংগে

কৃষ্ণই কৰে লিলা যেনে

দেখোৱালা তুমিও তেনে

ভৰ লুইত সাঁতুৰিলা নিমিষতে।

মহেন্দ্ৰ কন্দলি গুৰুৰ টোলে

নিদ্ৰা গ'লা বৃক্ষৰ তলে

ৰদৰ তাপ আহি মুখে পৰে

দেখি সৰ্পে দিলন্ত ছাঁ ছত্ৰে।

শংকৰদেৱ কিনো তোমাৰ লিলা

বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰে এক শৰণ নামেৰে

পাপীকো কলিত উদ্ধাৰে।

শংকৰ আমাৰ পৰম গুৰু

দেৱৰো দেৱ তুমি

নানা দিশে ভ্ৰমণ কৰি

বনালা তীৰ্থৰ ভূমি।

নাম ঘৰ সাজিলা বৈষ্ণৱ বনালা

অমিতৰ তিনি বস্তু দিলা

সৎসংগ নাম একশৰণে

পৃথিৱীতে স্বৰ্গ যেন কৰিলা।

মধ্য ৰাতি ধেনু যেন কৰি

বৃদ্ধাঙ্গুলিৰে উৰ্দ্ধলৈ মাৰিলা

ভকতৰ হেতু ঐশ্বিৰিক শক্তিৰে

নমালা ধৰালৈ আকাশীগংগা ।।

★“স্তৱক

‘অসমী আই’„

    অ মোৰ অসমী আই…

    অসমী ৰসাতলে গ'ল

ধনী দুখীয়া প্ৰভেদ বিচাৰি

    আইকো নিচিনা হল…🌾

অসমৰে পানী অসমৰে‌ মাটি

         অসমতে থাকি

   বিদেশীক ললে সাৱটি…🌾

নিজৰে কাৰণে স্বাৰ্থকে ভাবি

       নিজৰে আইকে

   বিদেশিক দিলে যাচি…🌾

     অ নিজৰে কাৰণে

     দেশদ্ৰোহিতা কৰি

     পলায়নবাদতাৰে

বিদেশিক দিলে বাট এৰি…🌾

      সেই জন দুৰাচাৰে

        কি চিন্তা কৰিব

দেশৰে হেতু প্ৰাণটো যাচিব

তাৰ জানো আছে শোধিত…🌾

        দেশৰে কাৰনে

       প্ৰাণটো উচৰ্গাব

       ‌মাতৃ‌কে তেজিব

  আজি ওলাবনো কো'ন…🌾

    অ মোৰ অসমী আই

    অসমী ৰখাতলে গল

ধনী দুখীয়া প্ৰভেদ বিচাৰি

    আইকো নিচিনা হল…🌾🌾

★“স্তৱক

‘জীৱৰ ভৰসা নাই অ মন ভাই’„

জীৱৰ ভৰসা নাই অ মন ভাই

মনুষ্য জনম পাই তৰিব কোন আছে উপায়

হৰিক ভজা নিত্য কৰা হৰিৰ গুণগান

মায়াৰ সাগত পৰি নহবা অজ্ঞান।।

জনম ললো মানৱ ৰূপে এই ভৱ তৰণী

বঠা মাৰি পাৰ নাপাওঁ জীৱন যায় যে চলি

কিনো মায়া কিনো বেথা আছে মেৰিয়াই

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

গৃহ কৰ্ম গুৰুৰ ধৰ্ম নকৰোঁ ধ্যান

মনৰ পিছে ঘূৰি জীৱে পায় ক'তনো দুখ

হেন জানি হৰিৰ চৰণ সেৱা কৰা মন ভা‌ই

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

নিচিন্তিলো গুৰু আমাৰ মাতা পিতা যে প্ৰথম

সৰ্বজ্ঞ নিজক ভাবি হলো যে অধম

কিমতে মোচন কৰহো এহি পাপে আছে খাই

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

মাথোঁ ভাবে মাথোঁ থাকে প্ৰিয়াতে মগন

ধনৰ স্পৃহা আহে কৰিতে সুখৰে জীৱন

ইষ্ট-মিত্ৰ সবাক ভুলি অন্ধকাৰে চলি যায়

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

পুত্ৰ ভাৰ্যা স্নেহতে গৃহে বন্দী হয়

ইষ্ট কৰ্ম জানিও ‌হৰিৰ বিমুখ হয়

মায়াক এৰা হৰিক ভজা অ মন ভাই

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

চলি যায় জীৱে চলি যায় এই সংসাৰে

আতুৰ ক্ৰন্দনে কোন ৰাখিতে নাপায়

যমৰ কিংকৰে টানি জীৱ ধৰি নিয়ে

আস্ফালি জীৱ ছাৰিবেক খোজে।।

ভাৰ্যায়ে শোকে কান্দে যায় মোৰ প্ৰিয়

তোমাৰ বিনে মই থাকিবো কেন

মিছা ধন মিছা মায়া সব থাকি যায়

পৰম ধন হৰি নাম মুখত নৰয়।।

হেন শুনি হৰি নাম লোৱা মন ভা‌ই

পাৰ হোৱা এই বৈতৰণী হৰি নাম গাই।।

                                                                                        

★“পছোৱাৰ খবৰ„

 ‌       পথালো তোমালৈ বুলি…

              উমান লবা পৰশ লৈ…

                            মোৰে খবৰ…🌾

সপোন সপোন লাগে তোমাক দেখিলে

নিৰৱ চকুৰ হাঁহিতে মোৰে হিয়া উথলে,

তুমি হলা আকাশৰে সপোনৰে পৰী

জুৰি হৈ বোৱাই নিলা মোৰ মনৰে সুঁতি,

চকুলৈ চাই কিনো তোমাৰ ওঁঠৰ ভাষাৰে

নমালা জোনাক মোৰে নুবুজা মনতে,

হেঁপাহ জাগে তোমাক পোৱাৰ মোৰ মনৰে দাপোনতে

তোমাৰ চকুৰ আৰে আৰে চালো তোমাক লাহে লাহে,

মন উৰা মাৰে তোমাৰ হিয়াৰ কাষেৰে

ওঁঠৰে সুকোমলত মন যায় চুহিবৰে,

চকুলৈ চাই কিনো মৰম লাগি যায়

নুবুজাকৈয়ে তোমাক হিয়াতে ললো ভৰায়,

চিনাকি হয়ো তোমাক অচিনাকী‌ যেন লাগে

লাজেৰে আবৰী ধৰে চোৱা যদি চকুলে,

চিৰিকতি চৰাইয়ে সোনোৱানী ধানতে

ৰঙতে নাচি থাকে পোৱাৰে হেঁপাহতে,

তোমালৈ চাই কিনো অসীম হেঁপাহ বোৰে

হিয়াতে গুমৰি থাকে ক'ব নোৱাৰা কথা বোৰে,

পুৱলি কুৰুৱা বতাহ জাকে সোঁৱৰাই তোমাৰে কথা

তোলপাৰ হৃদয়তে প্ৰেমৰ ঢৌ উঠে জানা,

উমান লবা হিয়াতে পছোৱা বতাহৰ পৰশলৈ

মোৰে আৱেগ হিয়াৰে পথালো খবৰ তোমালৈ,

চকুলৈ চাই কিনো এটি সপোন জাগি যায়

বুকুৰে মাজতে তোমাক ৰাখিম যেন সদায়

বুকুৰে মাজতে তোমাক ৰাখিম যেন সদায়।

★“শুভ কাতি বিহু„

পূৱাৰ বেলিৰ সোনোৱালী কিৰণে

তাতে এছাটি ফিৰফিৰীয়া মলয়া বতাহে

নিৰানন্দ মোৰ উকা হৃদয়তে

সিঁচিলে উজ্জীৱিত বীজ মোৰ মন পথাৰতে…🌾

স্বপ্নিল মোৰ দুচকুতে বজালে বীণ অনুৰাগে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ আহা তুমি বৈ

মোৰ আধলিকা হৃদয়ত বিলীন হ'বলৈ…🌾

কাতি বিহুৰ এই কঙালী ক্ষণেই যেন

দুখ সুখৰ অনুভূতি জগাই প্ৰকৃত সুখৰ সন্ধান জনায়

তাৰে কামনাৰে সকলোলৈ জনালোঁ হিয়াভৰা 'শুভ কাতি বিহু'।

★“লিমাৰিক„

নিজকে এনেদৰে গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে যে আনে সন্মান কৰক

নিজকে এনেদৰে গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে যাতে আনে অসন্মানিত নকৰক,

কাৰণ সন্মানে আমাক তৃপ্ত কৰে

আনহাতে অসন্মানে সদা ৰিক্ত কৰে,

পৃথিৱীৰ কোনো বস্তুৱেই ডাঙৰ কৰিব নোৱাৰে যদিহে হেৰুৱাই এবাৰ আত্মসন্মানক।

★“আইতা নাতি„

অ আইতা অ আইতা তুমি হলা বুঢ়ী

কৰোহো মিনতি হে প্ৰভু হৰি

আইতাৰ দেহ মন ৰাখা কুশল কৰি,

আমি অকণি নুবুজো একোকে

মাথোঁ প্ৰাণ ভৰে মন হৰে

আইতাৰ নাচোঁন নিভাঁজ মৰমে,

আইতা মোৰ সম্পদ আইতা সাহস

আইতাই মোৰ প্ৰথম বান্ধৱ

আইতাৰ কোলাই মোৰ নিৰ্ভীক আশ্ৰম।

অ পোনা মোৰ সোণতৰা

তোমাৰ মুখনিয়েই মোৰ হিয়া জুৰা

জৰ যেন দেহাটি উজ্জীৱিত পাই তোমাক লগৰীয়া,

জীৱনৰ বেলি হ'ল ডুবু ডুবু

দেহৰ পীড়াই জীৱ হাবোদুবো

মন বিষাদ হয় যাম গৈ এদিন যদিহে ভাবোঁ,

হিয়া উজাৰি আৰ্শীবাদ কৰিলোঁ থাকা সদা কুশলে

মোৰ বুকুৰ উমে সূৰুযৰ কিৰণে

যেন সংসাৰৰ সমস্ত তাপ নিৰ্বাণে।

★“লিমাৰিক„

প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি এই বিনন্দীয়া বৰ্ণিল সেউজীয়া ধৰা

অজ্ঞতা অথবা প্ৰয়োজনতাই মানুহে কৰিছে ধ্বংসৰ লীলা,

জ্ঞানৰ পোহৰ বিচাৰি সংকল্প লওঁ আমি

বৃক্ষৰে সজাও এখন চিৰ সেউজী ধৰণী,

কালৰ সংকট মহামাৰী সেউজে বুকুত পাতি দিব আমাক শান্তিৰ মালা।

★“আশ্বাস„

চিলি মিলি টোপনিতে দেখিলোঁ যে তোমাকে

অবোধ মৰম লৈ আহা নিৰৱে,

দৰদী দৰদী মোৰ বুকুৰ মাজতে

সোমালা যে তুমিয়ে

সোমালা যে তুমিয়ে,

চেঁচা চেঁচা বতাহে পুৱাতে মোৰ দেহাতে

তোমাৰ মিঠা সপোন ভাঙিবলে

বিয়পি বিয়পি মোৰ হিয়াৰ মাজতে

জগালে যে তোমাকে

জগালে যে তোমাকে,

চকু মেলি চাওঁ যে তুমি নাই কাষতে

বেলিটিৰ কিৰণে হাঁহিলে মোৰ স্বপ্নকে,

উকা উকা লাগে মোৰ হিয়া খনতে

তোমাৰে বিষাদে

তোমাৰে বিষাদে,

অতীতৰ সেই দিনবোৰে আমনি কৰে মোকে

ললো যে মই পৰশ তোমাৰ মৰমৰে

কোমল কোমল তোমাৰ অৰ্ধ আকাশ যৌৱনতে

বকুলৰ তলতে

বকুলৰ তলতে,

পৰেনে আজিও তোমাৰ ম‌ই দিয়া মৰমৰ আকাশ

দিন ৰাতি যায় তোমাৰ নামতে নিশ্বাস,

সাৱটি সাৱটি পুহি আছোঁ এটি আশ্বাস

নকৰা যে পৰিহাস

নকৰা যে পৰিহাস

নকৰা যে পৰিহাস।

★“পখিলা„

ফুলে ফুলে উৰি ফুৰে

এটি পখিলাৰ যোৰি

মনৰ কথা পাতি ফুৰে

নিজানত উৰি,

দুখ ভাগৰ নকৰে

একোকে কাটি

হৃদয়ত গুঞ্জৰি আছে

প্ৰেমৰ ৰাগিনি,

সুখে দুখে দুয়ো

দুয়োৰে লগৰী

পুলকত উৰি ফুৰে

ফুলে ফুলে নাচি,

প্ৰভাতি গগণত সূৰুযে

আনিলে সোনোৱালী কিৰণ

প্ৰণয়ে জিনি যাব

দুয়ো এটি বিশাল জীৱন।

★“অনুগল্প

‘সপোনতে দেখা হয় তোমাৰ ছবি’„

আজি মোৰ একত্ৰিশে গৰকা এই বয়সত তাই মোৰ লগত যোগাযোগ নৰখা দুবছৰে হ'ল। কোনো বাতৰিও নাপাওঁ তাইৰ। প্ৰায় সপোনত দেখো তাই আকৌ মোৰ জীৱনলৈ ঘূৰি অহা অথবা কোনো কোনো মুহূৰ্ত্তত তাই লগত প্ৰেমত মগ্ন হৈ ঘূৰি ফুৰা। মোৰ কেতিয়াবা তাইক সুধিবৰ মন যায়...'মানি লৈছোঁ আমাৰ প্ৰেম বিচ্ছেদ হৈ গ'ল, কিন্তু, এটা সময়ৰ আমাৰ ভালপোৱাৰ অভ্যাসে তুমি টো কেতিয়াবাই মোৰ আপোন হৈ গলা আৰু আপোন জনক টো মৃত্যুৰ পিছতো আপোনেই ভৱা যায়; এইটো বাৰু কোনে নুই কৰিব পাৰিব'...!!

★“স্তৱক

‘শংকৰ আমাৰ পৰম গুৰু’„

শংকৰ আমাৰ পৰম গুৰু

দেৱৰো দেৱ তুমি,

নানা দিশে ভ্ৰমণ কৰি

বনালা তীৰ্থৰ ভূমি।

নাম ঘৰ সাজিলা বৈষ্ণৱ বনালা

অমিতৰ তিনি বস্তু দিলা,

সৎসংগ নাম একশৰণে

পৃথিৱীতে স্বৰ্গ যেন কৰিলা।

মধ্য ৰাতি ধেনু যেন কৰি

বৃদ্ধাঙ্গুলিৰে উৰ্দ্ধলৈ মাৰিলা,

ভকতৰ হেতু ঐশ্বিৰিক শক্তিৰে

নমালা ধৰালৈ আকাশীগংগা ।।

★“মন„

মন মোৰ ঘনে ঘনে উন্মনা হয়

মন নিজৰাৰ গতি চঞ্চলা হয়,

বিলাসী মনক বুজাব নোৱাৰোঁ

পাৰ্থিৱ সুখকে পাব যে বিচাৰোঁ।

বতাহত উৰি ফুৰে

আকাশত ঘুৰি ফুৰে,

কলৈনো যায় অসীম দিগন্তলৈ

জীৱনৰ ৰং বোৰ বুটলিবলৈ।

মন ফুৰে আগে আগে

মই ফুৰো পাছে পাছে,

কিমাননো খাঁও লটিঘটি

কিমাননো খাওঁ হাবাথুৰি।

মনে যে মায়া পাতে

মনে যে ছাঁয়া ধৰে,

জীৱনৰ বাটতে আউল লাগে

বাটৰে উজটিত হিয়া ভাঙে।

মনে আনে কিছু সুখ

মনে আনে কিছু দুখ,

ই যে জীৱনৰে নহয় স্থায়ী

কচুপাতৰ পানীৰ দৰে ক্ষণস্থায়ী।

মনৰে আশা বোৰে

মনৰে হেঁপাহ বোৰে,

নোপোৱাৰ বিষাদৰ মালা গাথে

জীৱনৰ ৰং বোৰ মেলানি মাগে।

মনে দিয়ে বহু কথা

মনে দিয়ে ভাল বেয়া,

বাছি লবা ভাই নিজে সেয়া

জীৱন মাথো এটি মৰীচিকা

জীৱন মাথো এটি মৰীচিকা।।

★“লিমাৰিক„

প্ৰাণহীন শৰীৰটোৰ বাবে যদি শোকত শেষ কৰিব বিচৰা নিজকে

তেনেহলে তোমাৰ সম্পৰ্ক আছিল মাথোঁ সেই শৰীৰটোৰ লগতহে,

যদি সম্পৰ্ক শৰীৰ ৰূপী আত্মাটোৰ লগত আছে

তেনেহলে সেই আত্মা তোমাৰ লগত সদায় আছে,

কাৰণ আত্মা অমৰ আত্মা জীয়াই থাকে আমাৰ অনুভৱে অনুভৱে।

★“স্তৱক„

যমৰ কিংকৰে টানি জীৱ ধৰি নিয়ে

আস্ফালি জীৱ ছাৰিবেক খোজে ।

ভাৰ্যায়ে শোকে কান্দে যায় মোৰ প্ৰিয়

তোমাৰ বিনে মই থাকিবো কেন ।

মিছা ধন মিছা মায়া সব থাকি যায়

পৰম ধন হৰি নাম মুখত নৰয় ।

হেন শুনি হৰি নাম লোৱা মন ভা‌ই

পাৰ হোৱা এই বৈতৰণী হৰি নাম গাই ।।

★“জননী শুভাশীষ„

আইৰ কোলাতে..শান্তিৰে কটালো

আইৰ পিয়াহত..ভোক মোৰ গুচালো

নোবুজিলো সংসাৰৰ জ্বালা..

নাছিল আজিৰ এই ভাৱনা,

আজি হলো..কিয় পথহাৰা ?

বিচাৰিলে নাপাওঁ চোন..সেই সুখে ভৰা,

আজি...আছো বিষাদৰ মালা গাঁঠি

জীৱনৰে পৰিসৰ নাপালো বুজি !

আইৰ চেনেহত..খোজ দিলো সাহসত

আইৰ আঁচলত ধৰি..আগবাঢ়ো হেঁপাহত

প্ৰকৃতিৰ নানা ৰূপ দেখি..

মন উঠে আনন্দতে নাচি,

আজি হলো..কিয় মন ক্লান্তি ?

বিচাৰিলে নাপাওঁ চোন..সেই লৰালিৰ শান্তি

আজি...আছো বিষাদৰ মালা গাঁঠি

জীৱনৰে পৰিসৰ নাপালো বুজি !

আইৰ চেকনিৰ ভয়ত..লৰ মাৰো দুৰলৈ

আইৰ মৰমৰ বোলনিত..ঘুৰি আহো কাষলৈ

চকুলৈ চাই আইৰ মৰমত..

সাৱতি ধৰো..আইৰ আস্থাশীলত,

আজি হলো..কিয় মন উন্মনা ?

বিচাৰিলে নাপাওঁ চোন..সেই সহাঁৰি‌ ভৰা

আজি...আছো বিষাদৰ মালা গাঁঠি

জীৱনৰে পৰিসৰ নাপালোঁ বুজি ?

আইৰ বুজনিত..খোজ দিলোঁ পূৰাব

আইৰ সপোনৰ..দলং খন বগাব

শিৰতে আইৰ আশীষ লৈ

সপোনৰ কাৰেং ঘৰ..সজাবলৈ,

আজি হলো..কিয় আন্ধাৰৰ যাত্ৰী ?

বিচাৰিলে নাপাওঁ চোন..সেই প্ৰেৰণা চাকি

আজি..আছো বিষাদৰ মালা গাঁঠি

জীৱনৰে পৰিসৰ নাপালো বুজি !

আইৰ সপোন বোৰ..মোহাৰি পেলালো

আইৰ বুকুতে..বেদনা সিঁচিলো

যৌৱনৰ ৰং বোৰ পায়

পিছলৈ..চাব যেন সম‌য়ে নাই,

আজি হলো..কিয় দিশহাৰা ?

বিচাৰিলে নাপাওঁ চোন..সেই ৰঙেৰে ভৰা

আজি..আছো বিষাদৰ মালা গাঁঠি

জীৱনৰে পৰিসৰ নাপালো বুজি !!

★“স্তৱক„

জনম ললো মানৱ ৰূপে এই ভৱ তৰণী

বঠা মাৰি পাৰ নাপাওঁ জীৱন যায় যে চলি,

কিনো মায়া কিনো বেথা আছে মেৰিয়াই

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়

হৰিৰ বিনে নাই ভৱ তৰিতে উপায়।।

★“অ ফলাৰ কথা„

অ-অ য়ে বোলে কোনো নাই মোৰ

অকলেই মই থাকো।

আ-আ য়ে বোলে আছে মোৰ ‌' া ' কাৰ

আখৰ আগত যোগ হৈ খেলো লুকা ভাকু।

ই-ই য়ে বোলে আছে মোৰ ' ি ' কাৰ

এনেই মই নাথাকো,

আখৰৰ বাওঁফালে ছাঁ দি বহি

কিতাপ পঢ়ি থাকো।

ঈ-ঈ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ী ' কাৰ

ময়ো কম নহয়,

আখৰৰ সোঁফালে ছাঁ দি থাকি

সাক্ষী হৈ ৰলো মই।

উ-উ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ু ' কাৰ

উথপথপ তহঁতে নকৰিবি,

কুকুৰৰ ঠেঙতে আছোঁ মই ধৰি

খেদিব তহঁতক ভুকি।

ঊ-ঊ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ূ ' কাৰ

কিনো তহঁতে ফুটনি মাৰ,

কিবা খং উঠিলে দিম পৃথিৱী কপাই

ভূমিকম্প যে মোৰ মিতিৰৰ ভাই।

ঋ-ঋ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ৃ ' কাৰ

কৃষকৰ তলত নাঙলৰ দৰে থাকো,

সকলোৰে লগত কৃপণালি নকৰি

নৃত্য কৰিও থাকো।

এ-এ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ে ' কাৰ

এনে হেন মোৰো আছে কথা এটি,

আখৰৰ বাওঁফালে মেৰিয়াই থাকি

মেকুৰীকো থাকো ধৰি।

ঐ-ঐ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ৈ ' কাৰ

শুনা মোৰ এটি ভয়ংকৰ কথা,

আখৰৰ বাওঁফালে ফেট তোলি ৰৈ থাকো যদিওঁ

চিন্তাৰ নাই কোনো কথা।

ও-ও য়ে বোলে আছে মোৰ ' ো ' কাৰ

সকলোৱে মোক ভাল পায়,

আখৰক মোৰ মাজত সোমোৱাই

বোলো মোৰ মৰমৰ বোপাই।

ঔ-ঔ য়ে বোলে আছে মোৰ ' ৌ ' কাৰ

মৌ ৰ লগতো থাকো মই,

আখৰক মোৰো মাজত সোমোৱাই

ওপৰৰ পৰাও চাই থাকো মিচিকিয়াই।।

★“স্তৱক

‘আমি চহা গঞা’„

শুৱনি আমাৰ গাওঁ খনি

প্ৰাকৃতিক সম্পদে ভৰা,

গছ বন নদী পাহাৰ ভৈয়াম মিলি

এইবোৰেই প্ৰাকৃতিক সম্পদ জানা।

শস্যৰ পথাৰত খেতিয়ক সকলে

উলাহত হাঁহি মাৰে,

ধান মাহ আলু লাউ বেঙেনাই

পাকঘৰ শুৱনি কৰে।

নদী বিল পুখুৰীত মাছ কাছ পদুম

চহাৰ সপোন জিলিকাই তুলে,

সকলো ৰাইজে মিলাপ্ৰীতিৰে

গৌৰৱৰ হাঁহি বুটলে।

যান্ত্ৰিক পৃথিৱীৰ কুটিলতা চালনা

একোকে নুবুজো

আমি সৰল চহা,

আধুনিকতা গৌৰৱে নুজোখিবা বন্ধু

প্ৰকৃতিজ বুকুত গৌৰৱে ক‌ওঁ

আমি সৰল চহা গঞা।।

★“অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা„

স্বপ্নিল মন কঠিন এই জীৱন 

সৃষ্টি হয় মাথোঁ পদে পদে এটি

"অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...                                    

ভাবিছিলো এইবাৰ এটি

নতুন কৈ কবিতা লিখিম।

শুকুলা মোৰ মনৰ দলিচা খনত

কহুৱা তুলাৰ দৰে

ভাঁহি আহি জিৰালাহি তুমি

নজনাকে নভবাকে।

বগালো আমি যেন দুয়ো

বিশাল হিমালয়ৰ শিখৰলৈ

উষ্মা হিয়াৰ উশাহে উশাহে

তৃপ্ত আকাশৰ জোন তৰা হ'বলৈ।

প্ৰতিটো খোজৰ আগে আগে পালোঁ

সাগৰৰ বিশালতা ঢৌবোৰ

যেন ৰোধিব আমাৰ খোজ

উটুৱাই লৈ যাব নিমিষতে

আমাৰ পাহি মেলা আকাশ চুব বিচৰা

গোলাপৰ ৰংবোৰ।

আমি নৰলো

যদিও আমাক ৰোধিলে পদে পদে

সাঁতুৰিলো সাগৰ ঢৌৰ ভাজে ভাজে

মনৰ হেঁপাহে পোৱাৰ হেঁপাহে

কল্পনাৰ ৰংবোৰ বুকুত সজাবলে।

অবুজ মানুহ বোৰৰ ভাৱনাৰে

তিক্ত কৰিব বিচৰা

বুকু ভেদি তীক্ষ্ণধাৰ চাৱনিৰে

ক্ষত বিক্ষত কৰিব বিচৰা

আঘাত প্ৰতিঘাত দুখ যন্ত্ৰণাৰে

জহি যাব বিচৰা মোৰ বুকুখন

জীপাল কৰি তুলিছিলা তুমি

তোমাৰ মৰম হিয়াৰ আবেগ সহযোগেৰে।

প্ৰাকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰং বোৰৰ মাজত

পাহৰাই পেলালে পদে পদে পোৱা

সকলো দুখ যন্ত্ৰণা চিন্তা ভাৱনা

যেতিয়া আমি মিলি হলো

দুটি উশাহৰ এটি ছন্দ।

কিন্তু ভবাই নাছিলোঁ যে

এনেকৈনো হেৰাই যাব

এটি জুৰিৰ পাৰে পাৰে

সুৱাগী চৰোৱা লগৰী

সিপাৰৰ দূৰ নিলগত উৰি গৈ।

সপ্ন ভংগ দিশহাৰা হৈ

নীল আকাশৰ কলীয়া

ডাৱৰৰ মাজে মাজে

ঘূৰি ফুৰিছিলো উদুলিমুদুলি

সিক্ত নয়নেৰে চাই

জানোচা কেনিবা ক্ষণেকত

প্ৰিয়াৰ লগৰীক দেখা পাওঁ।

নাই তাই ঘূৰি নাহিল

বৰ্ণিল প্ৰাকৃতিৰ বিনন্দীয়া

শোভাময় আকাশ ছোব খোজা

পছোৱা বতাহৰ লহৰত

কল্পনাৰ উঠা নমা কৰা ঢৌত

হয়তো তাই আছে গৈ

কোনোবা অচিনা সৰগৰ কোঁৱৰৰ লগত।

কবিতাৰ পূৰ্ণতাৰ দাৱানলত

জ্বলি থাকিল অহৰহ

মোৰ আকলুৱা বুকুখনি।

আঃ কিযে কঠিন অসহনীয়

এই সময়বোৰ ভাবি ভাবি সেই স্মৃতি বোৰ

যে আমি কৈছিলো

আমাৰ প্ৰেমৰ মাজত

তুলনা নহয় আন কোনো সুন্দৰতা।

দিন যায় ৰাতি হয় মাহ যায় বছৰ হয়

এইদৰেই জ্বলি জ্বলি ছাই যেন হ'ব খোজা

মোৰ হিয়াৰ দলিচা খনিত

শৰতৰ সুকোমল মলয়া বতাহে

শেৱালিৰ পাহিৰ পৰা পেলালেহি

নিয়ৰৰ যেন এটি কণিকা

যেতিয়া মোৰ চকু নিবদ্ধ হ'ল

স্নিগ্ধ প্ৰবাহে জঙ্কাৰিত হ'ল

দেখি তোমাৰ সেই কিবা ক'ব ক'ব খোজা

চকুৰ আবেগিক ভাষা তৃষ্ণা দূৰ কৰা

তোমাৰ সেই মিচিকিয়া লাজুকী ভৰা

দুটি ওঁঠৰ মাজেৰে বিৰিঙি উঠা হাঁহি

আৰু তোমাৰ লাহতী ককালৰ খিলখিলাই

থকা ৰূপ যৌবনে।

মোৰ প্ৰাণ নাচিব ধৰিলে

আকৌ উজ্জীৱিত হ'ব ধৰিলে

তোমাৰ চকুৰ প্ৰেমেৰে

তোমাৰ হাঁহিৰ আঁৰত

লুকুৱাই থকা মৰমে

তোমাৰ লাহতী ককালত

নিমজ্জিত হৈ থকা ৰূপ যৌবনে।

সেয়ে ভাবিছিলো এইবাৰ এটি

নতুন কৈ কবিতা লিখিম!

মই বৈ গৈছিলো কল্পনাৰ

সাগৰ খনত উটি ভাহি তোমাৰ লগত

পাহৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিলোঁ

আধৰুৱা সপোন বোৰ,

কিন্তু মই ৰৈ যাবলৈ বাধ্য হলো

কাৰণ তুমিও হৈ ৰবা

এটি "অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...ৰ লিখনি

তোমাক টো ম‌ই ক'ব নোৱাৰোঁ

যে এতিয়া তুমি মোৰ হৃদয়ত

এটি আশাৰ বন্তি হৈ জ্বলিব ধৰিছা।

মই জানো তুমিতো হ'ব নোৱাৰা

মোৰ পূৰ্ণ কবিতাৰ এটি লিখনি।

তথাপিও জীৱন থাকে মানে

কবিতা টো লিখি যাব‌ই লাগিব

কাৰণ আমি মানু্হ

আমাৰ হৃদয় আছে

হিদয়ত আছে মৰম

এই মৰম হয়তো কাৰোবাক

দিব লাগিব অথবা ল'ব লাগিব

মৰমৰ অবিহনে হৃদয় অচল অতৃপ্ত।

ভাবিলো সেই অপূৰ্ণ কবিতাটিকে লিখিবলৈ

আকৌ এবাৰ কৰো নেকি প্ৰচেষ্টা!

এটি নতুন কবিতাৰ জটিলতা খিনি বুজি বুজি

শিথিলতা হ‌ও মানে যদি হয় ৰয়

সিও এটি "অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...

আকৌ ভয় হয় অপূৰ্ণ কবিতাটিও লিখি থাকোঁতেই যদি 

আকৌ হয় ৰৈ গৈ এটি "অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...

তেতিয়া পাৰিম নে মোৰ এই

অবুজ হিয়া খনক বুজাবলৈ!

তেতিয়া হয়তো আকৌ

লিখিব লাগিব এটি "অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...

অথবা অপূৰ্ণ কবিতা লিখি লিখি

ভাগৰি মৰহি যেতিয়া মোৰ মনৰ ভাষা হেৰাই যাব

হিয়াৰ নিজৰা ৰৈ যাব

অপূৰ্ণ কবিতাৰ আশাৰ ৰেঙনিক এৰি থৈ

চিতাৰ অগ্নিৰ আশ্ৰয় ল'ব 

মোৰ অচল নিমাত শৰীৰ

সাক্ষী হৈ উৰি যাব

এছাটি ধোঁৱা হৈ বিলীন হ'ব

আকাশৰ কলীয়া ডাৱৰৰ মাজত

এটি "অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...হৈ

নতুবা আকৌ এটি মোৰ কবিতাৰ সৃষ্টি হ'ব

সিহঁতৰ বুকুত অনুভৱৰ…আৰু ক'ব

সচাঁই বুকুৰ কোনোবা এচুকত

লিখা হৈ গ'ল তাৰ এটি কবিতা

অপূৰ্ণ কবিতা এক পাহৰিব নোৱাৰা

"অপূৰ্ণ মোৰ কবিতা"...!!

★“অনুগল্প

‘কচু পাতৰ পানী’„

ৰাঘৱে ভাবিলে মাত এষাৰ দিয়া হ'লেই ভাল আছিল!..সি আজি বাৰুকৈয়ে উপলব্ধি কৰিলে; মানুহে মানুহৰ প্ৰতিটো সাক্ষাততে এটি শুভ সম্বোধন জনাব লাগে। অন্যথা কি ঠিক আপোনাৰ ৰৈ যোৱা সেই শুভ সম্বোধনৰ কিছু ক্ষণৰ পিছতেই সেই ব্যক্তি জন এই দুনিয়াৰ পৰা চিৰ দিনৰ বাবে হেৰাই যাব‌ও পাৰে। হয়তো সেই জন হেৰাই যোৱাত কাৰোবাৰ ক্ষতি হ'ব পাৰে কাৰোবাৰ নহ'বও পাৰে বা কাৰোবাৰ দুখ লাগিব পাৰে অথবা কাৰোবাৰ নালাগিব‌ও পাৰে। কিন্তু এটা কথা যদি ভাবি চোৱা হয়, এজন মানুহে জীৱনৰ পাতনিৰেপৰাই নানা দুখ সুখ, ঘাত প্ৰতিঘাত, তিৰস্কাৰ পুৰস্কাৰ, মৰম চেনেহ, মায়াৰে এটি অভ্যাসলৈ পৰিণত হৈ বান্ধ খাই পৰে সকলোৰে মাজত। তেনে ক্ষেত্ৰত সকলোকে একেবাৰে চিৰ দিনৰ পাবে এৰি যোৱাৰ কথা ভাবিলে নিশ্চয় বহু কষ্ট পাবলগীয়া হয়। জন্মিলে মৃত্যু নিশ্চিত সেয়া সকলোৱে জানে। তথাপি নিশ্চিত মৃত্যুৰ যন্ত্ৰণাও কিছু লাঘৱ হ'ব, যদিহে মৃত্যুৰ সময়ত সেই শুভ সম্বোধনৰ সুভাগ্য হয়। খন্তেক সময়ৰ আগতে যদুৰামৰ হঠাৎ মূৰ ঘূৰণী হৈ ঢলি পৰা ঠাইতে মৃত্যু হ'ল। যাক লগ পায়ো কৰ্ম ব্যস্ততাৰ অজুহাতত মাতষাৰ দিয়া নহ'ল। সচাঁই এই সংসাৰ যেন কচু পাতৰ পানী।

★“স্তৱক

‘গুৰু তুমি শংকৰ„

গুৰু তুমি শংকৰ

পাতিলা বৈষ্ণৱৰ মেলা,

ভক্তি ৰসৰ বাণীৰে

একতাৰ জৰীৰে

বোৱাঁলা নামৰে নদী।

তুমি জ্ঞানী তুমি হৰি

তুমিয়েই অজ্ঞানতা ফালি,

দিলা আমাক জ্ঞানৰে চাকি।।

★“অজ্ঞাত„

কি মোহান্ধত তোমাক ভাল পালোঁ

মৰম বোৰ দিলো, মই অজ্ঞাত।

কিমান মৰমে বুকু জুৰি ধৰাত

তোমাক ভাল পালোঁ, মই অজ্ঞাত।

তোমাৰ কি মোহিনী পৰশত

মৰম বোৰ নদীৰ বানৰ দৰে

ভাঁহি বৈ গল তোমাৰ কাষলৈ,

মৰমৰ আৱেগ লৈ, মই অজ্ঞাত।

কিমান মৰমে তোমাক বুকু ভৰাই দিলোঁ

হিয়া জোৰায় দিলো, মই অজ্ঞাত।

তুমি মোৰ মৰমত কিমান সুখ পালা

কিমান দুখ পালা, মই অজ্ঞাত।

কিমান যন্ত্ৰণাত কিমান সমৃদ্ধিত

মোৰ মৰম বোৰ জীয়াই ৰাখিছাঁ

অনুভৱ কৰিছা, মই অজ্ঞাত।

তোমাৰ ছবি মোৰ বুকুৰ মাজত

লৈ থকা দুখেৰে কিমান দোষী

কিমান স্বত্ব, তাকো মই অজ্ঞাত।

…কিন্তু তোমাৰ কাষলৈ গৈ

তোমাৰ মৰম বোৰ যে ললো

তাকনো কেনেকৈ কওঁ, মই অজ্ঞত।।

★“অণুগল্প

‘এয়াই নেকি নিঃসম্পাত’„

পাহৰা নাই ম‌ই, আজিও সেই একে ঠাইতে আছোঁ ৰৈ। মাথোঁ অলপ নিজকে সলনি কৰিছোঁ নিজৰ স্পন্দন বোৰ নুবুজা ভাও ধৰিবলৈ। তথাপিও কেতিয়াবা তীব্ৰ ইচ্ছা হয় কথা পতাৰ, কিন্তু…বীত অৱহেলিত আৰু নিৰুত্তৰে ৰৈ যাবলৈ বাধ্য কৰাই মোক…!!

★“স্তৱক„

জীৱৰ ভৰসা নাই অ মন ভাই

মনুষ্য জনম পাই তৰিবে কোন আছে উপায়,

হৰিক ভজা নিত্য কৰা হৰিৰ গুণগান

মায়াৰ সাগত পৰি নহবা অজ্ঞান

মায়াৰ সাগত পৰি নহবা অজ্ঞান।।

★“মাতৃ„

হে মাতৃ জন্ম দিলা মোক

এই ধৰাত ক'ত আশাৰে,

পাৰিম জানো পূৰাব তোমাৰ

সেই আশা চলিত বাস্তৱৰে।

কৰিছোঁ সেৱা দিয়া আশিৰ্বাদ

থাকোঁ যেন মই কুশলে,

কৰিম তোমাৰ আশা পূৰণ

জীয়াই মই থাকিলে।

লোৱা মোক সাৱতি

দিয়া মোক শক্তি

তোমাৰ বুকুৰ উমেৰে,

পুত্ৰ জন্মে মাতৃৰ বাবে

নকৰিবা তুমি শোক,

দুৰ্দশা হয় হৃদয় মোৰ

তোমাৰ দুখেৰে।

তুমি জননী তুমি ধৰণী

তুমিয়েই প্ৰেৰণাৰ চাকি,

তোমাৰ আশীষে আগুৱাই যাম

সমস্ত সংকট যত দুৰ্ভিক্ষ ঢাকি।

সেয়ে স্তুতি কৰো ভগৱানক

তোমাক যেন ৰাখে কুশলে,

সৰল নিৰ্বিশেষে খোজ দিম

সপোন পুৰাবলৈ তোমাৰ আশীষে।।

★“স্তৱক

‘শিক্ষাগুৰু’„

শিকালা পাঠ‌ আমাক দিলা জ্ঞান ।

ধন্য হলো পায় শিক্ষাগুৰুৰ দান ।।

তুমি ধন্য শিক্ষাগুৰু সবে গণ্য ।

তোমাৰ আশিষে চিনিলো বৰ্ণ ।।

তুমি আদি জ্ঞানৰ পোহৰ যাচি ।

দিলা পথ লভিলো জীৱনৰ জ্যোতি ।।

পিতৃগুৰু মাতৃগুৰু তাৰ পিছে শিক্ষাগুৰু ।

এহি তিনি গুৰুৰ আশীষ হয় স্বৰ্গৰো চাৰু ।।

তুমি ধ্যান তুমি কৰা অশেষ কষ্ট ।

ইচ্ছা আহে হ‌ওঁ সদা তোমাৰ চৰণস্থ।

ইচ্ছা আহে হ‌ওঁ সদা তোমাৰ চৰণস্থ ।।

★“বশৱৰ্তী প্ৰতিচ্ছবিৰ„

চকুলৈ যেতিয়া আহে জোনাক নামি...

দেখো তোমাৰেই প্ৰতিচ্ছবি।

পুৱাৰ চেঁচা সুকোমল বতাহ এছাতি...

গাত লাগি সোঁৱৰাই যায়...

তেতিয়াও তোমাৰেই স্মৃতি।

আনন্দৰ হেন্দোলনিত দুই ওঠৰ মাজেদি...

অজানিতে গুণগুণাই ওলাই গানৰ কলি...

তেতিয়াও ছন্দৰ মাজে মাজে থাকা তুমিয়েই ৰখি।

স্মৃতিৰ পাত খোচৰি খোচৰি...

মনে বেদনাৰ পৃষ্ঠাবোৰ ওলিয়াই আনি...

হৃদয়ক তোমাৰ অৱস্থিতিৰ উমান বিচাৰি...

তোমাৰ মৰমৰ তুলনা কৰি...

বিষাদৰ ভৰ যেন সহিব নোৱাৰি...

প্ৰকৃতিৰ মনোমোহা হেলেকী লহৰী...

ফুলে পাতৰ শোভা চাবলৈ...

যা‌ও অন্য এক প্ৰেমত বিলীন হবলৈ...

তাতো দেখো লাজুকী মুখৰ...

মিঠা কঁপা কঁপা ওঁঠৰ...

তোমাৰেই সেই প্ৰেমৰ ৰাগিণী হাঁহি।

সুস্বাদ ব্যঞ্জনৰে মনক দিবলৈ তৃপ্তি...

জিভাত কৰো পৰশন...

তেতিয়াও চকুলৈ ভাহি আহে...

তৃপ্তিৰে বিৰিঙি উঠা তোমাৰ চকুৰ দীপ্তি।

পাহৰণি প্ৰচেষ্টাৰে চকু মুদু যাবলৈ...

নিদ্ৰা দেৱীৰ কোলালৈ...

এটি নৱ পুৱা পাবলৈ...

তেতিয়াও দেখো হাত বাউলীৰ আহ্বান...

পুৱলি নিশাৰ ছিলি মিলি টোপনিত...

নৱ পুৱাৰ লগৰী হোৱাৰ...

নতুন সাজেৰে তোমাৰেই ছবি।

মই যে এতিয়া মই নহয়...

মোৰ যে এতিয়া মোৰ নহয়...

সকলোতে আছা তুমিয়েই বিস্তৃতি।

মই যে এতিয়া বশৱৰ্ত্তী...

তোমাৰ নহয়,তোমাৰ মৰমৰ প্ৰতিচ্ছবিৰ…

তোমাৰ অবিশ্বাস্য ই যে হৃদয়ৰ...

অনিৰ্ব্বচনীয় নিৰৱ এক প্ৰতিশ্ৰুতি!!

★“ব্যতিক্ৰমী হৃদয়„

মোৰ অনুভৱী হৃদয় ব্যতিক্ৰমী...মন, মগজু আৰু কল্পনাৰ! আমাৰ মগজুৱে মন আৰু কল্পনাৰ মাজত কোনো অন্তৰাল নাভাবে। অৰ্থাৎ মানুহৰ মনত উদ্ভৱ হোৱা চেতনা (যাৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰিয় জাগৃত হয়, যেনে দৰ্শন, শ্ৰৱণ, ঘ্ৰাণ, স্বাদ আৰু স্পৰ্শ) বোৰেই বাস্তৱত বহিঃপ্ৰকাশ হৈ মস্তিষ্কত সংৰক্ষিত হয়। আৰু কল্পনাৰে (মনৰ ভিতৰত এক ছবি প্ৰস্তুত কৰা, প্ৰকৃত সত্য নজনাকৈ কেৱল আন্তৰিক অনুভূতি বা অন্য ইঙ্গিতৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সত্য বুলি) ধৰি লোৱা বিষয়বোৰো আমাৰ মস্তিষ্ক বা মগজুত সমানে সংৰক্ষিত হৈ যায়। গতিকে মগজুত সংৰক্ষিত হোৱা মনৰ চেতনাবোৰ, কল্পনাৰ চিন্তাবোৰ আমাক মগজুৱে সপোন অথবা বাস্তৱত প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰি থাকে। ফলত আমি কোনো অলাগতীয়াল, অকাৰণ, অনাকাংক্ষিত আৰু অবাস্তৱত নিজৰ মনক ব্যস্ত কৰি চিন্তিত হৈ পৰো্ আৰু মনলৈ দুখ, বেদনা কঢ়িয়াই আনো। সেয়েহে আমি সকলো অপ্ৰয়োজনীয় চিন্তা, ক্ৰিয়াবোৰ মন আৰু কল্পনা নকৰি বাস্তৱ সম্যকটোকহে প্ৰতি সময়ত চিন্তা কৰি সেইবোৰ স্থায়ীভাৱে আমাৰ মগজুত স্থাপন কৰিবৰ চেষ্টা কৰিব লাগে। তেতিয়াহে আমাৰ সকলো ইন্দ্ৰিয়‌ই স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে সদায় আমাক ভালটো প্ৰতিফলিত কৰিব। তথাপিও হৃদয় ইয়াৰ ব্যতিক্ৰমী। ব্যতিক্ৰমী সচাঁ ভালপোৱাও! হৃদয়ে মগজুৰ বিচাৰ শিৰোধাৰ্য কৰি নিজৰ সকলো আকাংক্ষা, আৱেগ, অনুভূতিক বিসৰ্জন দি জীৱনটোক আপোচ কৰি জীৱন ধাৰন কৰি থাকিব পাৰে সঁচা। বিচৰা মতে সুখো পাব, আনন্দবোৰো পাব। হয়তো বিচৰাৰ দৰে বিলাসীতা অথবা স্বাচ্ছন্দ্য এটা জীৱনো পোৱা যাব! কিন্তু আমি যদি সচাঁ ভালপোৱাকো আপোচ কৰি জীৱনটো বেলেগে ৰূপত সজাবলৈ বিচৰা হয়, হয়তো সকলো ঠিকে চলিব। সকলো বিচৰা মতে পোৱাও যাব। তথাপি জীৱনত সকলো পালেওঁ কেতিয়াবা এনে কিছু নিসংগতা, বেদনাৰ মূহুৰ্ত আহিব‌ তেতিয়া একমাত্ৰ মনলৈ আহিব সচাঁ ভালপোৱাৰ সেই বিশেষ্যৰ স্মৃতিবোৰ। আৰু এনে অনুভূতি হ'ব যেন জীৱনত কিবা বিশেষ হেৰুৱালে। জীৱনটো‌ সকলো পায়ো যেন আধৰুৱা হৈ গ'ল। নীল আকাশৰ সহস্ৰ তৰাৰ ভিতৰত ধ্ৰুবতৰাৰ অনুপস্থিতিয়ে যিদৰে আকাশৰ সৌন্দৰ্য্যৰ জেউতি ম্লান কৰে ঠিক সেইদৰে সচাঁ ভালপোৱাৰ অনুপস্থিতিয়ে জীৱনৰ সুখবোৰৰ মাজতো অমাৱস্যাৰ কালিমা সানিব। সেই বাবেই হ‌য়তো প্ৰেম চিৰ যুগমীয়া বুলি ক'য়। জীৱনত নাথাকিলেও মানস পথত স্মৃতি হৈ থাকে। যি নিসংগতা বা বেদনাৰ সময়ত মনলৈ সোঁৱৰণী হৈ আহে। গতিকে যি প্ৰয়োজনতাই মনত দুখ দিয়ে সেইটো কদাপি পাবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে। আৰু যি সামৰ্থ্যৰ বাহিৰত সেইটো কেতিয়াও দিবলৈ চেষ্টা কৰিব নালাগে। কাৰণ পাবলৈ চেষ্টা কৰি পোৱা দুখ আৰু দিয়াৰ পিছত পোৱা দুখৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাথাকে। গতিকে জীৱনত এনেবোৰ কাম বা চিন্তাহে কৰিব লাগে যিবোৰৰ সপক্ষে যুক্তি আছে। এয়াই যেন এতিয়া হৈ পৰিছে জীৱন জীয়াৰ সত্য বচন !!

★“জীৱদ্দশা„

কোৱাচোন কোৱা তুমি এতিয়া কৰোঁ কি

কিদৰে পাহৰো তুমি দিলা মৰম যি,

সদায়ে বাজে এটি সুৰ বুকুতে

হেঁপাহ বোৰ পাহি মেলে তোমাক পাবৰে•••

কেতিয়াবা তীব্ৰ ইচ্ছা হয় কথা পতাৰ,

তথাপিও বীত অৱহেলিত আৰু নিৰুত্তৰে

ৰৈ যাবলৈ বাধ্য কৰাই মোক•••

তোমাক ভালপোৱা টো

মোৰ জীৱনৰ এটা অংশ আছিল,

আৰু যি আহিবলগীয়া আছে

সেয়া নিশ্চয় হ'ব জীয়াই থকা•••

তুমি আছিলা মোৰ বোকোচাত উলমি,

ওঁঠত দিছিলা মিঠা চুমা এটি,

সাৰ পাই দেখো তুমি যে কাষত নাই,

সপোনত হাঁহোৱালা, দিঠকত কন্দুৱালা

এয়াই নহয়নে ভালপোৱা•••

সপোন টো আছিলেই বিলীন

হ'ব তোমাৰ হিয়াতে,

কিন্তু বাস্তৱে সোঁৱৰাই দিলে আজি মোক,

লিখা আছে মাথোঁ নিশ্চিত বিলীন

এদিন চিতাৰ মাজতে•••

আৰম্ভনিতে টো সকলো ঠিকেই থাকে,

সকলো ভালে লাগে কিবা নতুনত্ব পোৱাৰ বাবে,

লাহে লাহে জীৱনৰ যটিলতা বোৰ বুজি উঠা হয়,

জীৱনটোক বুজি পোৱা হয়,

আমি কি কৰিব লাগে নালাগে•••

আপোন মানুহ টো বহুতেই হ'ব পাৰে

কিন্তু গুৰুত্ব সেই সকলক হে দিয়া হয়

যাৰ প্ৰতি কিবা এটা অনুভৱ থাকে•••

এৰি যাব বিছৰা সম্পৰ্ক এটা

কেতিয়াও ধৰি ৰাখিব পৰা নহয়,

কিন্তু বিচ্ছেদৰ বেদনাবোৰ

আনৰ পৰা লুকুৱাই হৃদয়ৰ মাজত

বহু কষ্টৰে ধৰি ৰখা হয়•••

যি ভালপোৱাই এৰি গুচি যাব পাৰে,

পাহৰি থাকিব পাৰে,

আচলতে সেই ভালপোৱাৰ

কোনো অৰ্থ নাথাকে,

কোনো মূল্য‌ই নাথাকে,

প্ৰকৃতাৰ্থত সেয়া ভালপোৱা হ'ব নোৱাৰে

সেয়া হয়তো ভুলবশত হোৱা সম্পৰ্ক

 বা সময়ত ভাল লগাহে•••

নিস্বাৰ্থ ভালপোৱাই ত্যাগ কৰিব পাৰে,

নিজকে শেষ কৰিব পাৰে,

কিন্তু সেই ভালপোৱাৰ অবিহনে

জীৱন সজাব হয়তো সকলোৱে নোৱাৰে,

সেয়া হয়তো এক শক্তিয়ে

যাৰ বাবে বহুতৰে জীৱন

শেষ হৈ যায় অনিচ্ছায়ে•••

মই ভাবো ভালপোৱাৰ অৰ্থ সেইটোহে

যত গভীৰতা, ভৰষা আৰু বিশ্বাস থাকে,

প্ৰথম বা দ্বিতীয়ত নহয়•••

পূৱাৰ বেলিৰ সোনোৱালী কিৰণে

তাতে এছাটি ফিৰফিৰীয়া মলয়া বতাহে,

নিৰানন্দ মোৰ উকা হৃদয়তে

সিঁচিলে উজ্জীৱিত বীজ মোৰ মন পথাৰতে•••

স্বপ্নিল মোৰ দুচকুতে

বজালে বীণ অনুৰাগে

আছোঁ মাথোঁ ৰৈ আহা তুমি বৈ

মোৰ আধলিকা হৃদয়ত বিলীন হ'বলৈ•••

নাজানো,

সচাই মোৰ ক'ত ভুল হ'ল,

নে ভুল ভগৱানৰ

মোক এই কণ্টকময়, দুৰ্ভিক্ষ পথত জন্ম দিয়াৰ,

নে আজিৰ দৰে বিচ্ছেদ বেদনাৰ অনুভৱ

আগতেই কৰিব নোৱাৰি

তোমাক ধৰি ৰখাৰ আপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টা নকৰাৰ,

নে অজানিতে ভুল হৈ বিচ্ছেদ হ'ল

তোমাৰ বা আমাৰ ভালৰ বাবে,

জানো,

মাথোঁ তোমাক হেৰুৱালো মানে

এটুকুৰা হিৰা হেৰুৱালো

যাৰ তুলনা অন্যন্যা আছিল•••

খন্তেকীয়া আৱেগত কাৰো লগত

সম্পৰ্ক গঢ়াটো উচিত নহয়,

যদিহে সেই সম্পৰ্ক যিকোনো পৰিস্থিতিতে

সুখী হ'ব নোৱাৰে,

কাৰণ সুখী হ'বলৈ হ'লে

গভীৰ ভালপোৱা আৰু বিশ্বাসৰ প্ৰয়োজন•••

জীৱনে শিকাই দিলে যে

কাৰোৰ লগত ভাল হৈ বা বেয়া হৈ

থাকি লাভ নাই,

মাথোঁ অংক কৰি যোৱা

অংক মিলি থাকিলে সম্পৰ্ক ৰাখি যোৱা

আৰু যদি নিমিলে ছেদ কৰা,

তেতিয়াহে তুমি সদায় মুক্ত মন এটা লৈ

জীয়াই থাকিব পাৰিবা•••

ৰাধা কৃষ্ণৰ অমৰ যুগলপ্ৰেমে বুজাই

প্ৰেমেই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ,

প্ৰেমৰ স্থান প্ৰয়োজনবোৰত নহয়

হৃদয়ত হে, যাৰ অন্ত নাই,

সেয়ে দুয়ো বিচ্ছিন্ন হৈয়ো

সদা অভিন্ন হৈ আছিল হৃদয়ত•••

ভুল মোৰে হ'ল

তোমাক তেনেদৰে কৈ,...মই অনুতপ্ত!

কিন্তু সম্পৰ্ক নাৰাখাৰ সিদ্ধান্তটো ঠিকেই ললো,

কাৰণ যত সুখ নাই

তত সম্পৰ্কৰ যুক্তিয়েই বা ক'ত?

তুমি বুজাই দিলা যে মোৰ লগত তুমি

কোনো ক্ষেত্ৰতে সুখী নহয়,

না মোৰ লগত কথা পাতি

না মোৰ লগত সময় কটায়

না মোৰ লগত ফুৰা মেলা কৰি,

না মোক গুৰুত্ব দি

না মোক মৰম দি সুখী হোৱা,

ভাবিছিলো এইবাৰৰ পৰা কোনো কাৰণতে

তোমাৰ লগত বেয়া নহ‌ওঁ,

তুমি বেয়া পোৱাতো নকৰোঁ,

কোনো কাৰণতে তোমাৰ মনত দুখ নিদিওঁ,

কিন্তু আমি ভাবাবোৰ একোৱে নহয় চোন,

কিজানি হয় সেইবোৰ হে

যিবোৰ ভগৱানে ভাবে,

চকুৰ আঁতৰ হ'ব বিচাৰিছা কথাটো জানিলো,

চকুৰ আঁতৰ হোৱাৰ পিছত

আকৌ আমি অচিনাকীৰ দৰে হৈ যাম,

চিনাকি হৈ ৰব মাথোঁ আমাৰ স্মৃতিবোৰ হে,

হয়তো তুমি এইবাৰ সিদ্ধান্ত লৈয়ে লৈছা চাগে

নতুনক আকোঁৱালি লোৱাৰ,

কথাটো ভাবি বুকু খন বিষাই যোৱা যেন লাগিছে,

তথাপি বেয়া পোৱা নাই,

কাৰণ দুদিনীয়া এই জীৱনটোত যত সুখ

তাকেই আপোন কৰি জীয়াই থকাই ভাল,

আৰু ম‌ই…

তেতিয়া ম‌ই জীয়াই থাকিবৰ শিকিছিলো

এটা আশা লৈ…যে এদিন তুমি আহিবা,

আৰু এতিয়া মই জীয়াই থাকিবলৈ

শিকিবৰ চেষ্টা কৰিছোঁ এটা বিশ্বাস লৈ…

যে তুমি আৰু মোৰ কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰা,

মই টো বেয়া হৈয়ে থাকি গলো,

নিজকে সলনি কৰিবও নোৱাৰিলোঁ…

তোমাৰ বাবে,

তোমাক সুখীও কৰিব নোৱাৰিলোঁ…

তুমি বিচৰাৰ দৰে,

নহলো কাহানিও উপযুক্ত…তোমাৰ বাবে,

শূণ্যৰ পৰা আৰম্ভ হৈ শূণ্যতে ৰৈ গলো…

তোমাৰ ওচৰত,

এতিয়া মাথোঁ তুমি জানা প্ৰকৃততে কি পালা…

মোৰ ওচৰত,

ৰাখিছা ক'ত মোক…

তোমাৰ হৃদয়ত…স্মৃতিত…নে বিষাদত•••

ওৰে যৌৱন পাৰ হ'ল

তোমাৰ আকৰ্ষণ আৰু প্ৰয়োজনীয়তা খিনিকে

ভালপোৱা বুলি ভাবি থাকি !

ভাবিছিলো সকলোতকৈ কেৱল

ম‌য়ে তোমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ,

কিন্তু বাস্তৱত মোৰ বাদে

আন সকলোবোৰ হে

তোমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ…সেয়া দেখা গ'ল•••

ভালপোৱাই নো ভালপোৱাখিনিক

এনেদৰে প্ৰতাৰিত কৰিব পাৰে নে,

সেয়া ভালপোৱা নাছিল সময়ত ভালপোৱা আছিল বুলি…!

আচৰিত ভালপোৱাকো আজিকালি বিভক্ত কৰে…!

এটা সময়ত যদি যাক ভালপায়

আকৌ আন এটা সময় আহি পৰিলে সেয়া হয় পৰে সময়ত ভালপোৱা।

যৌৱনৰ বেলাত পালোঁ তোমাৰে হাত

হৃদয় উতনুৱা কৰা কিনো তোমাৰে মাত,

বিয়াৰে বেলাত বাছিলা ধনীৰে ল'ৰা

মায়াৱী সাগৰত সাজিলা ৰঙৰে মেলা,

দিশহাৰা হলো আজি হৈ ভগ্ন স্বপ্নালয়

হেৰাল কেনিবা বঠা এই জীৱন নাৱৰ•••!!

★“उलझा ज़िन्दगी„

जीवन की एक ऐसे मुकाम पर पहुंच गया हूं

जहां मैं आपको भूल सकता हूं

या आपको पाने की उम्मीद कर सकता हूं...!

मैं तुम्हें यह भी नहीं कह सकता हूं 

कि सब कुछ भूल कर मेरे पास आ जाओ...,

क्योंकि मैं जानता हूं

कि तुम मुझसे कभी खुशी नहीं हो...!

और मैं सोच भी नहीं सकता हूं 

कि तुम किसी और के हो जाओ...,

काश तुम मेरे दिल का हाल समझ पाते

तेरी याद में ये दिल रोज धड़कता है...!!

★“Swear of soul„

Although we are not one,

But no one can separate our souls,

You are always in my heart.

                     *****