উন্মেষিত মৃত্যু (গল্প)

"উন্মেষিত মৃত্যু"

        গল্প

✍️শুকমণি নাথ

জিতেন্দ্ৰ মোহন এজন প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱসায়ী। কিন্তু সি বহুতো চল চাতুৰী কৰি অজস্ৰ ধন সম্পত্তি ঘটিছিল। ধনৰ ভৰত সি মানৱীয়তা আৰু লাহে লাহে ঈশ্বৰকো যেন পাহৰি গ'ল। তাৰ তেনে চৰিত্ৰৰ বাবে তাক ভিতৰি ভিতৰি কোনোৱে ভাল পোৱা নাছিল। মাথো স্বাৰ্থৰ বাবে আৰু কিছু লোকে তাৰ ক্ষমতাৰ প্ৰভাৱত ভয় কৰিহে তাৰ লগত ভাল হৈ থাকে। তাৰ অহংকাৰ আৰু অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি পত্নীয়েও এদিন ঘৰ এৰি যাবলৈ বাধ্য হ'ল। একমাত্ৰ সন্তানটিও মাকৰ বেজাৰতে আৰু বাপেকৰ কঠোৰ অনুশাসন থাকি এদিন মা মা কৰি মাকৰ ফটোখনকে সাৱটি এই পাৰ্থিৱ শৰীৰ কোঠাৰ চুকতে এৰি উৰা মাৰিলে;..হয়তো বাপেকৰ দম্ভ অহংকাৰী ক্ষমতাৰ পহৰী চকুৱে দেখা নোপোৱা কৰি মাকৰ ওচৰলৈ। এনেকৈয়ে গৰ্ব অহংকাৰে অন্ধ হৈ আনৰ দুখ আবেগক ভৰিৰে মোহাৰি সি এদিন বৃদ্ধ হ'ল। নানা ৰোগে আগুৰি ধৰিলে তেওঁক। যেন বোকাত ফচি যোৱা গোনা ম'হক শতাব্দী ঘঁৰিয়ালে হেঁচা মাৰি দেহৰ ছালবোৰ ছিৰাছিৰে ফালিব ধৰিছে আৰু ম'হটোৱে যন্ত্ৰণাত ছটফটাব ধৰিছে। নিজে পানী এটুপিও লৈ খাবৰ তেওঁৰ শক্তিকণ নাই যেন হ'ল। লাহে লাহে স্বাৰ্থ পূৰাব নোৱাৰা হোৱাৰ বাবে আৰু তাৰ ক্ষমতা ধূলিস্যাৎ হ'বলৈ ধৰাত মানুহবোৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিব এৰি দিলে। এতিয়া মাথোঁ তেওঁৰ একমাত্ৰ সংগী হৈ পৰিছে নিজৰ বিছনা খনহে। তেওঁৰ এতিয়া উপলব্ধি হ'ব ধৰিছে তেওঁ জীৱনত কি ভুল কৰিলে, ভগৱানে মানুহৰূপে জন্ম কিয় দিলে। মানুহৰ উদ্দেশ্য কি, আচলতে মানুহে কি কৰা উচিত। আকৌ মানুহৰ পৰা কলৈ যাবৰ কেনে ৰাস্তা বনাব লাগে। কিন্তু এতিয়া যে বহু দেৰি হৈ গ'ল। তেওঁ ইচ্ছা কৰিলেও একো কৰিব নোৱাৰা হ'ল। মনৰ কথা কৈ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ কাকো লগ নাপায়। মৰম আদৰ যত্ন পাবলৈও যে কাষৰত পত্নী নাই। পত্নীৰ গুৰুত্ব প্ৰয়োজনীয়তা আজি সি বাৰুকৈ অনুভৱ কৰিছে। লাহে লাহে তেওঁৰ সমস্ত শৰীৰ দুৰ্বল হৈ আহিব ধৰিছে। তেওঁৰ যেন এতিয়া ভাবিবৰো শক্তি কণ নোহোৱা হৈ গৈছে। মাথোঁ তেওঁ শান্তিৰে অলপ টোপনি যাব বিচাৰিছে।

দুপৰনিশা মুখত ক'লা কাপোৰ বান্ধা চাৰিজনীয়া ডকাইতৰ দল এটাই জিতেন্দ্ৰ মোহনৰ অচল অৱস্থাৰ সুবিধা লৈ দুৱাৰ মুখত থিয় হ'লহি। সিহঁতে দেখি ভাবিলে, ইমান প্ৰকাণ্ড ধন সম্পত্তিৰে ভৰপূৰ ঘৰখনৰ দুৱাৰ এই মাজ ৰাতিও খোলা ৰাখিছে ! নে কোনোবাই আমাৰ পূৰ্বে আহি তাক মাৰি ধন সম্পত্তি লৈ যোৱা নাই টো ! দলৰ এজনে মাত লগালে জিতেন্দ্ৰ মোহন…। জীৱনটোৰ কথাবোৰ ভাবি ভাবি আৰু সকলো ভুলৰ অনুশোচনা কৰি থাকোঁতেই জিতেন্দ্ৰ মোহনৰ কথমপি চকু হালত টোপনিয়ে লহিয়াইছিল হে। তেনেতে মানুহৰ মাত শুনি তেওঁৰ মনটো অলপ ভাল লাগি গ'ল আৰু সেহাই সেহাই মাত লগালে। কোন..কোনো নো ? সোমাই আহক। তেতিয়া ডকাইত জনে জিতেন্দ্ৰ মোহন জীয়াই থকাৰ উমান পাই কবলৈ ধৰিলে। আমি ডকাইত…দুৱাৰ খোলা আছে যে ? আমাৰ কপাল ইমানেই ভাল নে ? তেতিয়া জিতেন্দ্ৰ মোহনে ভাবিলে…ঠিক ভগৱান ঠিক, দুষ্টৰ ওচৰলৈ দুষ্টকে নপঠাই কি সন্তক পঠাবা ! জিতেন্দ্ৰ মোহনে ডকাইতক উদ্দেশ্যি ক'লে এদিন নিজেই বুজিবা বোপাইহঁত। কাৰণ নিজৰ চিন্তা শক্তিৰ অনুভৱেৰে যেতিয়ালৈকে কোনো ব্যক্তিয়ে কোনো বিষয় বুজি নাপায় তেতিয়ালৈকে তেঁওৰ পৰা উপদেশ বা শাস্তিৰে কোনো সুফল পোৱাৰ আশা কৰিব নোৱাৰি। যি লাগে যিমান লাগে সোনকালে লৈ যোৱা। মোক অলপ শান্তিৰে মাথোঁ শোৱ দিয়া। আৰু যাওতে দুৱাৰ খন বাহিৰৰ পৰা বন্ধ কৰি যাবা। মই অলপ টোপনি যাব বিচাৰোঁ চিৰ শান্তিৰ। ডকাইত কেইজনে জিতেন্দ্ৰ মোহনৰ কথাবোৰ শুনি অতিকৈ আচৰিত হ'ল। কাৰণ সিহঁতে ভাবিছিলে লুভীয়া ঠগ প্ৰৱঞ্চক জিতেন্দ্ৰ মোহনে সিহঁতক কাকূতি মিনতি কবিৰ ধন সম্পত্তিবোৰ নিনিবলৈ। আৰু যদি তেওঁ হুলস্থূল কৰে দৰকাৰ হ'লে তাক মাৰি পেলাই হ'লেও আজি এই সুবিধাত তেওঁৰ ধন সম্পত্তি সমুদায় নিব‌ই। গতিকে জিতেন্দ্ৰ মোহনেনো সিহঁতক কি বুজাব বিচাৰিছে জানিবৰ মন গ'ল আৰু তেওঁক ক'লে, ক‌ওঁকচোন ডাঙৰীয়া আপুনি কিয়নো কোনো প্ৰতিবাদ নকৰাকৈ সকলো ধন সম্পত্তি আমাক লৈ যাবলৈ কৈছে। আমিটো আপুনি লুভী অত্যাচাৰ অহংকাৰী বুলিহে শুনিছিলো। আৰু আমি আপোনাৰ দুৰ্বলতাৰ পূৰ্ণ সুবিধা ল'বলৈ আহিছিলো। জিতেন্দ্ৰ মোহনে এবাৰ সিহঁতলৈ থৰ লাগি চাই কৰুণ দৃষ্টিৰে কবলৈ ধৰিলে। হয়…তোমালোকে ঠিকেই শুনিছিলা। কিন্তু এতিয়া মই সকলোবোৰ বুজিব পাৰিছো অনুভৱো বাৰুকৈ কৰিছোঁ। আচলতে এই ধন সম্পত্তিয়ে প্ৰকৃত সুখ কেতিয়াও দিব নোৱাৰে। এইবোৰ সকলো মিছা। এইবোৰৰ প্ৰকৃত অৰ্থ কি জানা ? এইবোৰ ভগৱানে আমাক দি জুখি চায়…পৰীক্ষাহে লয়। আমি সদায় প্ৰয়োজনীয় সীমাবদ্ধতাত হে জীয়াই থাকিবৰ শিকিব লাগে। অধিক লৈ বা আশা কৰি নো কি পাম। যদিহে এদিন যাব‌ই লগিয়াই হয় এই সংসাৰৰ পৰা সকলো এৰি। সুখী কৰে মানুহক দয়া ক্ষমা মানৱীয়‌তাই…সৎ কৰ্ম‌ই। এতিয়া চোৱা মোৰ অজস্ৰ ধন সম্পত্তি আছে কিন্তু মোৰ কাষত এজনো মানুহ নাই। মোৰ হকে ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ ও আজি কোনো নাই। অন্তিম সময়ত মোৰত হাতটো থবলৈও কোনো নাই। আতুৰত মুখত এটুপি পানী দিবলৈ ও আজি কোনো নাই। এতিয়া মই সকলোতকৈ দুখীয়া দুৰ্ভগীয়া। মোৰ চাৰিওফালৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে কালেহে বেৰি ধৰিছে। মই কালৰ ওচৰত শীঘ্ৰেই বলি হৈ যাম। গতিকে এই অধমৰ সামান্য উপলব্ধি হে কলো তোমালোকক। সমাজৰ এটি জ্বলন্ত উদাহৰণ ময়ে। এতিয়া কোৱা তোমালোকেও কি শেষত মোৰ দৰেই জীৱন বিচাৰা ?...ক্ষন্তেক টলকা মাৰি থাকি ডকাইত কেইজনে কবলৈ ধৰিলে। আমি এতিয়া সকলো বুজিবলৈ ধৰিছোঁ। আমাক এনে জীৱনৰ কাম্য নহয়। হয়তো কিবা পূৰ্বৰ পূণ্যৰ বাবেহে আপোনাৰ অন্তিম ক্ষণৰ মুখৰ অমৃত বাণী শুনিবলৈ বেয়া উদশ্যে হ'লেও ভগৱানে ইয়ালৈ পথালে। আমি আজিৰ পৰা সত্য পথেৰে চলিম। দৰকাৰ হ'লে অধিক কষ্ট কৰিম। তথাপি আলাসতে ধন ঘটা বা আনৰ মনত দুখ কষ্ট দি নিজে সুখী হোৱাৰ কথা কেতিয়াও নাভাবো। আৰু আপুনিও চিন্তা নকৰিব। সকলো ঠিক হৈ যাব। কাৰণ ভুলৰ আভাসে ব্যক্তিৰ হৃদয় নিৰ্মল হৈ যায় আৰু ভুল যিয়েই নহ‌ওক তেতিয়া সেইজন ক্ষমাৰ যোগ্য হৈ যায়। সত্যটো অনুভৱ কৰিব পৰাটোহে আচল কথা। কাৰণ অনুভৱে সংস্কাৰ আনে। জিতেন্দ্ৰ মোহনে ক্ষন্তেক নিৰৱে থাকি সিহঁতক ক'লে। নাজানো মোৰ কি হ'ব। কিন্তু জীৱনৰ শেষত এটা কথাই বুজিব পাৰিছো মানুহে জীৱনত মাত্ৰ এটা কথাৰ বাবেই দুখ পাবলগীয়া হয় বা নিজৰ মনটো বিপথে চলাই লৈ যায় সেইটো হ'ল, মানুহে ভাবিব নিবিচাৰে যে এদিন নিজৰো মৃত্যু হ'ব। মানুহে অনুভৱ কৰিব নিবিচাৰে যে মৃত্যুৰ সময়ত কি হ'ব। সেয়েহে জীৱনত কাকো একো উপকাৰ কৰিব নোৱাৰিলেও কোনো কথা নাই কিন্তু অপকাৰ হ'লে কাকোৱে কৰিব নালাগে। আৰু মানুহে মানুহৰ প্ৰতিটো সাক্ষাততে এটি শুভ সম্বোধন জনাব লাগে। অন্যথা কি ঠিক তোমাৰ ৰৈ যোৱা সেই শুভ সম্বোধনৰ কিছু ক্ষণৰ পিছতেই সেই ব্যক্তি জন এই দুনিয়াৰ পৰা চিৰ দিনৰ বাবে হেৰাই যাব‌ও পাৰে। হয়তো সেই জন হেৰাই যোৱাত কাৰোবাৰ ক্ষতি হ'ব পাৰে কাৰোবাৰ নহ'বও পাৰে বা কাৰোবাৰ দুখ লাগিব পাৰে অথবা কাৰোবাৰ নালাগিব‌ও পাৰে। কিন্তু এটা কথা যদি ভাবি চোৱা, এজন মানুহে জীৱনৰ পাতনিৰেপৰাই নানা দুখ সুখ, ঘাত প্ৰতিঘাত, তিৰস্কাৰ পুৰস্কাৰ, মৰম চেনেহ, মায়াৰে এটি অভ্যাসলৈ পৰিণত হৈ বান্ধ খাই পৰে সকলোৰে মাজত। তেনে ক্ষেত্ৰত সকলোকে একেবাৰে চিৰ দিনৰ পাবে এৰি যোৱাৰ কথা ভাবিলে নিশ্চয় বহু কষ্ট পাবলগীয়া হয়। জন্মিলে মৃত্যু নিশ্চিত সেয়া সকলোৱে জানে। তথাপি নিশ্চিত মৃত্যুৰ যন্ত্ৰণাও কিছু লাঘৱ হ'ব…যদিহে মৃত্যুৰ সময়ত সেই শুভ সম্বোধনৰ সুভাগ্য হয়।

জিতেন্দ্ৰ মোহনৰ উশাহ চুটি হৈ আহিব ধৰিলে। উশাহ-নিশাহবোৰ ঘনকৈ টানিছে। মাথাটো ঘূৰাই চকুৱে জলক তবক দেখিবলৈ ধৰিছে। জিতেন্দ্ৰ মোহনে বুজি উঠিছে যে এতিয়া তেওঁ উন্মেষিত মৃত্যুৰ অন্তিম ক্ষণত বিচৰণ কৰিছে। মৃত্যুৰ অন্তিম ক্ষণত তেওঁ প্ৰায় চেতন অচেতন অৱস্থাত চাৰিওফালে সকলো বগা মাথোঁ বগা দেখিবলৈ পাইছে। ছেকেণ্ডত যলৈকে যাবলৈ মন গৈছে তললৈকে গুছি গৈছে আত্মা ৰূপি মনটো। মুখত ভগৱানৰ নাম মাজে মাজে আন কাৰোবাৰ। দেহত যন্ত্ৰণাৰ অনুভৱ। কিন্তু সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰিমাণ কিমান বেছি বা কম তাক ঠিৰাং কৰিব পৰা হোৱা নাই। মনত বিষাদ কিন্তু সেই বিষাদৰ পৰিসমাপ্তি অথবা সময়সীমাও নিৰ্ধাৰিত কৰিব পৰা নাই। তেওঁ বুজিলে মুঠতে মৃত্যুও হয় এক ৰহস্য অনিৰ্ধাৰিত অজ্ঞানতাৰ মাজতে।

                                          *****