দাসত্ব কাৰ (গল্প)

অকণিৰ সাধু:

"দাসত্ব কাৰ"

✍️শুকমণি নাথ।

এসময়ৰ কথা•••

আহাৰ মহীয়া দিন। কিনকিনীয়া বৰষুণ জাক আহি আছে। পাকঘৰৰ বাৰাণ্ডাৰ তলতে বহি কণপুনাই কাঠি কামিৰ কাম কৰি আছে। পাকঘৰৰ পৰাই মালতীয়ে গিৰিয়েক কণপুনাক পৰামৰ্শ দিছে।

মালতী : শুনিছে, চৌকাত দিবলৈ খৰি নাইকিয়া হবৰে হ'ল। আবেলি লৈ বতৰটো ৰেঙাই যদি পাহাৰ খনৰ পৰাই গছ এডাল কাটি অনিবগৈ। বাৰীৰ বোৰ থাকক পিছে পৰেও কাটিব পাৰিব আৰু বেচিলেওটো টকা কিছু পোৱা যাব। কণপুনাই ভাবিলে মালতীয়ে ঠিকেই কৈছে বাৰীৰ গছ বোৰটো নিজৰে। যেতিয়াই মন যায় তেতিয়াই কাটিব পাৰিম। পাওঁতে লাভত চলি থকাই ভাল হ'ব।

কনপুনা : হ'ব দে ভাত কেইটা খাই অকনমান বাগৰ এটা দি পাহাৰৰ ফালেই ওলাই যাম। এতিয়া ত‌ই ভাতৰ ব্যৱস্থা কৰাত লাগ। মালতীক কথা কেইষাৰ কৈ কনপুনাই গাটো তিয়াবলৈ বুলি কুঁৱা পাবলৈকে যায় গৈ।

আবেলি বতৰ ফৰকাল দেখি কণপুনাই মালতীয়ে বনাই দিয়া লাল চাহ এবাতি খাই পাহাৰলৈ বুলি ওলাল। খুচনিত নিয়া তামোলৰ টোপোলাটোৰ পৰা এখন তামোল উলিয়াই চূণ চাদা অকণ লগাই লৈ কণপুনাই মুখত ভৰাই ললে। কণপুনা শিলিখা গছ জোপাত মাৰি থোৱা কুঠাৰ খন ল'বলৈ বুলি বহাৰ পৰা উঠিল। শিলিখা জোপাৰ ওপৰলৈ তাৰ চকু গ'ল। থোপা থোপে ডালবোৰত শিলিখা লাগি আছে। গোটেই ডাল পাত বোৰে পথাৰৰ ৰাস্তাটো ছাঁৰে চাউনি ধৰি ৰাখিছে। সুকোমল বতাহ এচাটি প্ৰৱাহিত হৈ ঠাই টুকুৰা এক বিৰল প্ৰশস্তিৰ সৃষ্টি কৰিছে। সি ভাবিলে, এই পথাৰত অকলশৰে থকা এই শিলিখা জোপাই সঁচাই সিহঁতক বহু উপকাৰ কৰি আহিছে। পথাৰৰ ৰোৱনি হালোৱা সকলোৱে দুপৰীয়া প্ৰখৰ ৰ'দ সহিব নোৱাৰি ইয়াৰ তলতে দেহাটো জুৰায়হি। পথাৰত খেল কৰা ল'ৰাহঁতেও শিলিখা বোৰ খায়। গজ জোপাৰ পৰা কুঠাৰ খন উলিয়াই লওঁতে কণপুনাই লক্ষ্য কৰিলে কুঠাৰৰ চাপটোৰ পৰা ক'লাকৈ কিছু তৰল পদাৰ্থ তললৈ বৈ গৈছে। অজানিতে তাৰ মনটো কিবা

এটা বেয়া লাগি গ'ল। সেমেকা মন এটা লৈ কনপুনাই কুঠাৰ খন কান্ধত উঠাই লয় আৰু পাহাৰৰ গন্তব্যে অগ্ৰসৰ হয়।

কিছু দূৰ পাহাৰ খনৰ ভিতৰলৈ সোমাই কণপুনাই আকৌ তামোল এখন খাই লৈ গৰাৰ কিনাৰত থকা পোন গছ জোপাত ঘাপ এটা মাৰিছেহে তেনেতে গজৰাজে হুংকাৰ দিলে।

গজৰাজ : ঐ মানৱ গজ নাকাটিব।

কণপুনা : কিয়হে নাকাটিম ?

গজৰাজ : নাকাটিব মানে নাকাটিব। মই এই কাৰ্যত বাধা দিম।

কণপুনা : অ মানে তই মোক খেদি পথাবি। দৰকাৰ হলে দলিয়াই মোক মাৰি পেলাবি ন। কিন্তু তই এটা কথা জাননে ? মই যদি ইয়াৰ পৰা পলাই গৈ গাওঁ পাওঁ গৈ বা মোৰ মৃত্যুৰ কাৰণ তয়ে বুলি মোৰ মানুহবোৰে গম পাব তেতিয়া তহঁতৰ কি অৱস্থা হব ? আমি জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ হয়। আমি যি মন যায় তাকে চল, বল, বুদ্ধিৰে হ'লেও কৰিব পাৰোঁ। আমি তহঁতে অহা যোৱা কৰা পথত তহঁতৰ চকু নপৰাকৈ হুল পুতি তহঁতৰ ভৰি হুলবিদ্ধ কৰিব পাৰোঁ। তহঁতৰ খোৱা খাদ্যত বিষক্ৰিয়া কৰি তহঁতৰ নিমিষতে প্ৰাণ ল'ব পাৰোঁ। তহঁতক গুলি মাৰি লাওখোলা ছেদ কৰিব পাৰোঁ। গৰম তীক্ষ্ণ যাঠীৰে তহঁতৰ দেহ শত বিক্ষত কৰিব পাৰোঁ। গতিকে মোৰ কাৰ্যত ত‌ই কোনো বাধা নিদিবি। গছ কাটি খৰি লৈয়ে মই সোনকালে ইয়াৰ পৰা গুচি যাম।

গজৰাজ : জানো মই সকলো জানো। আৰু সেই বাবেই আপোনালোকৰ ঘৰ বাৰী ভাঙি চুৰমাৰ কৰিবৰ মোৰ বজ্ৰ যেন পাৱে মানুহক গচকি নিমিষতে ধূলিস্যাৎ কৰিবৰ ভীমৰ দৰে বল শৰীৰত থকাৰ তৎসত্বেও আমি অসহায় হৈ ৰৈ যাওঁ। মৰণকে শৰণ কৰি ভোকৰ তাৰণাত আমি গাঁৱলৈ ওলাই যাওঁ আৰু যি পাওঁ তাকে খায় দিওঁ। কেতিয়াবা চহৰো পাওঁ গৈ। চহৰৰ আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত লোকক আমাৰ খাদ্য সংকটৰ কথা বুজাবলৈ। কিন্তু আমাক কোনেও বুজিব নিবিচাৰে। আমাৰ শৰীৰত অজস্ৰ বল আছে মমতাও আছে। অনুভৱো কৰোঁ সুখ দুখৰ। কিন্তু আমি নিজকে সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰোঁ। নোৱাৰোঁ দিব আমাৰ পৰিয়ালক সন্তানক খাদ্যৰ যোগাৰ। আমাৰ এই অৱস্থা কোনে কৰিলে একমাত্ৰ জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানৱে নহয় নে। অ আমি স্বীকাৰ কৰোঁ জীৱৰ শ্ৰেষ্ঠ মানৱে হয়। কাৰণ আপোনালোকৰ চিন্তা কৰাৰ শক্তি জ্ঞান আছে। আপোনালোকে উদ্ভাৱন কৰিব পাৰে। সৃষ্টি কৰিব পাৰে। সমস্যা নিৰ্মূল কৰিব পাৰে। শক্তিৰ উদ্ভাৱন কৰি আমাৰ সমস্ত শক্তিকো নগণ্য কৰি দিব পাৰে। এপাত পাশুপাত অস্ত্ৰৰে আমাৰ লগতে গোটেই সংসাৰ ভস্ম কৰি দিব পাৰে।

আপোনালোক চিৰ দিন আমাৰ নমস্য হৈ থাকিব। সদাই নিজকে হেয় মান্য ভাৱি আহিছোঁ আমি মানৱৰ ওচৰত। দাসত্ত্ব স্বীকাৰ কৰি মানৱে লগোৱা যিকোনো কণ্টকময় কামো কৰি দিওঁ। “আমাৰ দাসত্ব এই বাবেই নহয় যে আমি নিৰ্বলী। আমাৰ দাসত্ব মানৱৰ জ্ঞানৰ ওচৰত, মানৱৰ সৃষ্টিৰ ওচৰত, জীৱৰ দুৰ্দশা নিৰ্মূল কৰিব পৰা মানৱৰ আৱিষ্কাৰৰ ওচৰত„। কিন্তু শ্ৰেষ্ঠত্বৰ জ্ঞানেৰে মানৱে এইটো এবাৰ ভাৱি চাইছেনে যে মানৱৰ ওপৰতো এজন শ্ৰেষ্ঠ আছে সমস্ত সৃষ্টিৰ অধিকাৰী পৰমাত্মা পৰমব্ৰহ্ম। সেই জনাই আদিতে সৃষ্টি কৰিলে চাৰি মুঠি জীৱ উৰণ, বুৰণ, গজন,আৰু ভ্ৰমণ। এই চাৰিমুঠি জীৱৰ বাবে পৃথিৱীখন স্বৰ্গপীঠৰ দৰে। জীৱকুলৰ বাবে প্ৰকৃতি ব্ৰহ্মা, প্ৰকৃতি বিষ্ণু আৰু প্ৰকৃতিয়ে মহেশ্বৰ। প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ প্ৰকৃতিৰ বন্দনা কৰাটো জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানৱৰ পৰম কৰ্তব্য। আপোনালোকে এই পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ জীৱ হিচাপে সকলো লওঁক আমাৰ কোনো আপত্তি নাই। মাথোঁ আমাক জীয়াই থাকিব পৰাকৈ মাত্ৰ পৰ্বত-পাহাৰ, অৰণ্য, জলাশয় এইবোৰ দিলেই হ'ব। আমাক প্ৰকৃতিয়েই জীয়াই ৰাখিব, জীয়াই ৰাখিব প্ৰকৃতিয়ে সহস্ৰ জীৱকে। গজৰাজৰ কথা বোৰ শুনি কণপুনাৰ দুগালে দুধাৰি অশ্ৰু বৈ আহিলে। সি নিজকে জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানৱ হিচাপে লজ্জিত‌ বোধ কৰিলে। কণপুনাই সিক্ত নয়নেৰে গজৰাজক কলে।

কনপুনা : তই ঠিকেই কৈছ। আজি মোৰ চকু মুকল খালে। সঁচাই মই জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ হিচাপে আজি অনুতপ্ত হৈছোঁ। মই কথা দিছোঁ তহঁতৰ বাবে পাহাৰ-পৰ্বত, জলাশয়, অৰণ্য আদিবোৰ সংৰক্ষিত হোৱাটো যথোপযুক্ত চেষ্টা কৰিম। যিমান পাৰোঁ মানৱজাতিক বুজাব চেষ্টা কৰিম যে প্ৰকৃতি থাকিলেহে জীৱ থাকিব। প্ৰকৃতি‌ থাকিলেহে আমিও থাকিম।

এটি উজ্জ্বল নৱসূচনা চিন্তাৰ মন লৈ গজৰাজৰ পৰা বিদায় লৈ কণপুনা ঘৰমুৱা হ'ল।।

*****