প্ৰণোদন (গল্প)

"প্ৰণোদন"

    গল্প 

✍️শুকমণি নাথ।

"মুলাই কাঠনি" নামৰ অৰণ্যখনত যাদৱে গছ গছনিবোৰ পয্যাৱেশন কৰি জিৰাৱলৈ বুলি জৰি গছ জোপাৰ তলত ৰয়হি। তেনেতে জৰি গছ জোপাই মাত লগায়, হেৰা অৰণ্য মানৱ শুনিছোঁ তুমি হেনো বহুত ডাঙৰ মানুহ হৈ গলা। তোমাক গোটেই বিশ্বত চিনি পায় সন্মানো বহু পাইছা বোলে। মেক্সিকো দেশেও দহ বছৰৰ বাবে বছৰত তিনি মাহকৈ তোমাক মাতিছে হেনো। তুমি অৰণ্যতে আমাৰ লগত ডাঙৰ দীঘল হোৱা মানুহ কোনেও তোমাক নাজানিছিলে। হয়টো জানা সকলেও সহযোগ দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰিছিল তুমি সৰু অজ্ঞ মানুহ বুলি। এতিয়া বিদেশ যাবও পৰা হলা। আমাক চাগে পাহৰিয়ে যাবা তুমি? বাৰু কোৱা চোন তুমি কেনে দৰেনো লোক পৰিচিত হলা ? যাদৱে সন্তেক চিন্তা কৰি জৰি গছক কয়, শুনিব ইচ্ছা কৰিছা যদি শুনা। প্ৰথমে মই নিজকে ডাঙৰ মানুহ নাভাবো। মই ডাঙৰ ভাবো মোৰ কৰ্ম, প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাক, ইচ্ছা শক্তি আৰু প্ৰতিভাক। সৰু বৰ প্ৰতিটো প্ৰতিভাক যদি নিজৰ ইচ্ছা শক্তিৰে নিত্য কৰি যোৱা হয় তেতিয়া এদিনটো নহয় এদিন কৃতকাৰ্য্য পাবই। আৰু নিজৰ কৰ্ম ভালপোৱাক কেতিয়াও পাহৰা নহয়। মই এই মুলাই অৰণ্যতে পঁজাঘৰ সাজি পৰিয়ালৰ লগত বাস কৰোঁ। গৰু আৰু ম'হৰ গাখীৰ বিক্ৰী কৰিয়ে জীৱিকা কৰিছিলোঁ। বহু গৰু আৰু ম'হ বাঘে বধ কৰিছিল। মোৰ ষোল্ল বছৰ বয়সতে এবাৰ বানপানীয়ে উটুৱাই অনা বহু সাপ মৃত্যু মুখত পৰা দেখিছিলো আৰু অন্তৰত বহুত দুখ পাইছিলো। ইয়াৰ কাৰণ প্ৰকৃতিত গছ বন কমাৰ বাবেই বুলি মোৰ জ্ঞানত ধৰিলে। সেয়েহে গোলাঘাট জিলাৰ বন বিভাগৰ পাঁচশ পঞ্চাচ হেক্টৰ অঞ্চলত বৃক্ষৰোপণৰ আঁচনি খনত মই এজন কৰ্মী হৈ কাম কৰিবলৈ ললো। আঁচনি খনৰ কাম শেষ হোৱাৰ পিছত আনবোৰ কৰ্মী গুছি গ'ল যদিও মই অধিক গছ ৰোৱা আৰু সেইবোৰৰ চোৱা-চিতা কৰা কাম আৰম্ভ কৰোঁ। এই হাবিখনত এটিয়া ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘ, এশিঙীয়া গঁড়, এশৰো অধিক হৰিণা, শহাপহু, বান্দৰ আৰু অনেক প্ৰজাতিৰ চৰাই আছে।

শিমলু, বাঁহ, শিশু, ডিমৰু, ভেলকৰ, অৰ্জুন, এজাৰ, বগৰী, গমাৰি, সোণাৰু, কৃষ্ণচূড়া, চেগুন আদিয়ে গছৰ ভিতৰত প্ৰধান। এই অৰণ্য খকক মোৰ সন্মানাৰ্থে মুলাই কাঠনি নামেৰে নামকৰণ কৰিছে। নতুন দিল্লীত অৱস্থিত জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ে ভাৰতৰ অৰণ্য মানৱ (ফৰেষ্ট মেন অৱ ইণ্ডিয়া) উপাধি মোক প্ৰদান কৰে। ভাৰত চৰকাৰেও মোক পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। এনেকৈয়ে মই কৰ্ম আৰু প্ৰকৃতি ভালপোৱাৰে লোক পৰিচিত হবলৈ সক্ষম হৈছো। যাদৱৰ কথা বোৰ শুনি জৰি গছে ক'য়, এৰা তুমি ঠিকেই কৈছা। তোমাৰ দুৰ্লংঘ্য কৰ্ম প্ৰতিভা, প্ৰকৃতি ভালপোৱাই তোমাক পৰিচিত কৰিলে। সাধাৰণ প্ৰবৃত্তিত লোক চক্ষুত আনৰ সৰু সৰু প্ৰতিভাবোৰ পৰা নহয়, সহযোগ কৰা নহয়। সৰু সৰু প্ৰতিভাবোৰকো যদি সহযোগ কৰি এটি শুভেচ্ছা দিয়া হয় তেতিয়া প্ৰতিভাবোৰ আগুৱাই নিয়াত এটি শুভেচ্ছাই কাৰোবাৰ সম্বলৰ কাম কৰে। সকলোৱে সকলো নাজানে কিন্তু কিবা নহ‌য় কিবা এটা জানে আনতকৈ বেলেগ ধৰনে। যিটো সমালোচনা বা উপলুঙা নকৰি পাৰিলে চেষ্টা কৰিব লাগে সেইজনৰ গুপ্ত প্ৰতিভা বিকশিত কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা কৰি। পৃথিৱীত এনে কোনো বস্তু নাই যি সৰুৰ পৰা ডাঙৰ হোৱা নাই।

                                               *****