অনিৰ্ব্বচনীয় বিষাদ (উপন্যাস)

"অনিৰ্ব্বচনীয় বিষাদ"

     ‌   উপন্যাস

 ✍️শুকমণি নাথ।

কথাৰে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰা...এটি লৰাৰ বিষাদ কাহিনী…!!😭

           জীৱনে মোক শিকাই দিলে…

এখন হৃদয়ে আন এখন হৃদয় পাব পাৰে…!💞 

        🌿🌿             🌿          🌿🌿

             কিন্তু মানুহ পাবলৈ হলে…

     ধন সম্পত্তি হোৱাটো বহুতে জৰুৰী...!!💯

সপোনতে দেখা হয় তোমাৰ ছবি...!!

আজি মোৰ একত্ৰিশে গৰকা এই বয়সত তাই মোৰ লগত যোগাযোগ নৰখা দুবছৰে হ'ল। কোনো বাতৰিও নাপাওঁ তাইৰ। প্ৰায় সপোনত দেখো তাই আকৌ মোৰ জীৱনলৈ ঘূৰি অহা অথবা কোনো কোনো মুহূৰ্ত্তত তাই লগত প্ৰেমত মগ্ন হৈ ঘুৰি ফুৰা। মোৰ কেতিয়াবা তাইক সুধিবৰ মন যায়;...মানি লৈছোঁ আমাৰ প্ৰেম বিচ্ছেদ হৈ গ'ল…কিন্তু এটা সময়ৰ আমাৰ ভালপোৱাৰ অভ্যাসে তুমি টো কেতিয়াবাই মোৰ আপোন হৈ গলা আৰু আপোন জনক টো মৃত্যুৰ পিছতো আপোনেই ভৱা যায় এইটো বাৰু কোনে নুই কৰিব পাৰি

                                      (এক)

দুবছৰৰ অন্তত...শিখাৰ এই বাতৰিটো শুনি মোৰ বুকুত অতদিনে দহি থকা বিষাদৰ ঘা টুকুৰা সম্পূৰ্ণ শুকাব 

নাপাওঁতেই যেন আকৌ গেলিব ধৰিছে। আজি শিখা গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহিছে। জয়ন্তই চহৰতে পঢ়া শুনা আজৰি কৰি আহি টেটত উৰ্ত্তীণ হৈ এবছৰ আগতেই শিক্ষকৰ চাকৰিটো পালে। চাকৰিটো হোৱাৰ আগত সি দেউতাকে গঢ়া চাহৰ বাগানতে লাগি আছিল। এতিয়া পিছে সি সময় নাপাই সকলোবোৰ মানুহ লগায়ে কৰিব লগীয়া হয়। বৰদেউতাৰো বয়স হ'ল। সেই বাবেই সকলো সিহঁতৰ ওপৰতে এৰি দি তেখেতে মোৰ দেউতাৰ আজৰি সময়বোৰত আহি শাস্ত্ৰৰ কথাকে গুণানুকীৰ্তন কৰি সময় বোৰ অতিবাহিত কৰে। তিনি মাহ মান হৈছে জয়ন্তৰ বিয়া খন হৈ যোৱাৰ। আজি কালি প্ৰায়ে মোৰ কলৈকো বিশেষ জৰুৰী নহ'লে যোৱাই নহয়। জয়ন্তৰ ঘৰলৈও কিজানি এই দুবছৰত তিনি চাৰিদিন মান হে যোৱা মোৰ মনত পৰে। এদিন মাঘৰ বিহুত সন্ধিয়া জয়ন্তই মোক ভাত খোৱাকৈ মাতে। মইও তাৰ নিমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰি তাৰ ঘৰলৈ গলোঁ। খোৱা আৰম্ভ কৰিছোঁ হে তেনেতে অদিতিয়ে মোক ক'য়,

: দেৱ, তুমিও বিয়া খন পাতি লোৱা যি কোনো এজনী ছোৱালী চাই। অন্ততঃ বুঢ়া মা-দেউতাৰে এই বুঢ়া বয়সত চোৱা-চিটা কৰাৰ এজনী মানুহ পাব। জয়ন্তই কিন্তু এই কথাত কোনো ভাগ নলৈ অন্যমনস্কৰ দৰে হৈ থাকিল। অদিতি জয়ন্তৰ পত্নী। সাধাৰণতে অদিতিৰ লগত মোৰ বেছি কথা পতা নহয়ে বিশেষ ভদ্ৰতাসূচক কথা কেইটাৰ বাদে। সেই দিনা কি ভাবি জানো তাই কথাষাৰ কলে…! অৱশ্যে কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য এটা নথকা নহয়। প্ৰায় তিনি বছৰৰ আগতেই বাইক দুৰ্ঘটনা এটাত মোৰ ভৰি এখন ভাঙিলে। উন্নত চিকিৎসাৰ বাৱে আমাৰ যথেষ্ট টকা সম্প্ৰতি নথকাৰ বাবে যেনেকৈ পাৰোঁ নিজ জিলাৰে চিভিল হস্পিটেল খনতে দেখুৱালো। গতিকে সম্পূৰ্ণৰূপে ভৰিখন ভাল নহ'ল। কোনো মতে নিজৰ দেহাটো টানি লৈ চলিব পৰাহে হৈ আছোঁ। মাজে মাজে ভৰিটোত বিষটো বেয়া কৈ ধৰে। তেতিয়াহে মোৰ ভাৱ হয় সঁচাকৈ এনে দুখৰ সময়ত নিজৰ বুলি এজনী থাকিব লাগে। এনে নহয় যে ভালৰ সময়ত কাকো নালাগে বেয়াৰ সময়ত লাগে। প্ৰকৃততে যন্ত্ৰণাত ভোগা জনে হে বুজে যে যিটো দৰব আৰু খাদ্যও ভাল কৰিব নোৱাৰে সেইটো কাৰোবাৰ অকনমান মৰম-আদৰ যত্নই কৰিব পাৰে...! বিশেষকৈ যি জনীক হৃদয়ৰ মাজত বহুৱাই ৰখা হয় সেইজনীৰ এশাৰী মাত অথবা ওচৰত থকা আস্থাৰ অনুভৱে দৰৱতকৈও দুগুণে কাম কৰে।

: তুমি ঠিকেই কৈছা অদিতি…কিন্তু ম‌ইহে ঠিক একো ভাবিব পৰা নাই কি কৰিম। গতিকে ম‌ই এনেকৈয়ে ভাল দিয়া। (মোৰ কথা শুনি অদিতিয়ে আৰু মোক একো কোৱাৰ ইচ্ছাবোধ নকৰিলে চাগে। তাই এবাৰ বিনয়তাৰে মোলৈ চাই পাকঘৰলৈ যাই গৈ।

: ৰিনিকী ক'ত গৈছিলা...?

জেউতি জেঠাইৰ মাত শুনিলোঁ। অত দেৰিৰ পৰা যে জেঠাই আমাৰ চোতালত থৈ দিয়া চকী খনত বহি আছিল মই গমেই পোৱা নাছিলোঁ। খবৰটো শুনি চিন্তা ক্লান্ত হৈ ঘটি যোৱা কথা বোৰ ভাবি ম‌ই ইমানেই বিভূৰ হৈ আছিলোঁ যে ক'ত কি হৈছে শুনাৰো যেন মোৰ শক্তি কন নাইকিয়া হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। ৰিনিকী মোৰ মাৰ নাম। খংটো অলপ বেছি যদিওঁ মা বৰ মৰমিয়াল। ঘৰৰ সকলো কাম-বন নিয়াৰিকৈ কৰিও মায়ে প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে মোৰ যত্ন লয়। মাৰ এই প্ৰেৰণাতেই আজি জীয়াই থাকিবলৈ সাহস পাই আহিছোঁ। তথাপিটো যেন হৃদয় খনে ক্ষণে ক্ষণে কাৰোবাৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে…! এক অদৃশ্য যন্ত্ৰণা কথাৰে বুজাব নোৱাৰা এক বেদনা।

: এ কি ক'ব…(বাৰান্দাতে থকা তামোলৰ বঁটাটো আৰু টুল খন লৈ মায়ে জেঠাই ওচৰতে বহি ক'বলৈ ধৰিলে)।

: কালিয়ে শিখা জনী আহিলে এপাকো তাইৰ ওচৰলৈ যাবলৈ সময়ে পোৱা নাছিলোঁ। এতিয়া যেনিবা ভাত কেইটা খাই বাচন বৰ্তনবোৰ ধুই সিহঁতৰ ঘৰতে অকমমান বঢ়িলো গৈ আৰু তাইকো চালোঁ খবৰো ললো। ছোৱালী জনী বৰ ভাল। ঘৰৰ মানুহে তাইক বিয়া দিয়াৰ কথা ভাবিছে বোলে। ল'ৰা এটাও চাইছে হেনো আৰু সোনকালেই তাইৰ বিয়াখনো পাতি পেলাব। মাৰ মুখতো তাইৰ বিষয়ৰ কথাকেইষাৰ শুনি অত দিনে বুজনি দি ৰখা হৃদয়খন দহি পোৰা যেন লাগিল। স্পন্দন ঘনে ঘনে বব ধৰিলে।

: খুৰী বহিছে নে...?

: অঁ, বহি আছোঁ অ, কেনি ওলালি দুয়োজনী লগ হৈ ?

: ফূৰ্ত্তি লাগিছে আমাৰ গাঁৱত বিয়া এখন হব যে সেই বাবে ঘুৰি ফুৰিছো।

: অঁ অঁ, ঘূৰি থাক।

কটা ঘাঁৱত যেন নিমখ হে এমুঠি ছটিয়াই দিলে তেনে মোৰ অনুভৱ হ'ল সিহঁতৰ কথা শুনি। ইহঁতৰ বাৰু অকনো কমেন্তচিন নাই নেকি! যি মন যায় তাকে যতে ততে কয় দিয়ে। বিয়াৰ কথা চলিছে হে বিয়াটো পতা নাই! এনে এক শ্ৰেণী মানুহো থাকে যি কাৰ ঘৰৰ ছোৱালী সৰুতে পলাই গ'ল। কাৰ ঘৰৰ ছোৱালী ঘৰতে বুঢ়ী হৈ আছে। কোনে অকলে ঘূৰি ফুৰে, কোন ভাল কোন বেয়া সোঁচৰি ফুৰা। আৰে, এবাৰ কিয় ভাবি নাচায় সকলোৰে যে এটা মন থাকে কল্পনা থাকে ব্যক্তিগত সমস্যা থাকে। সিহঁত আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে ৰহিলা আৰু জুনুকা বৌ। ভাৱি চাব গ'লে সিহঁতৰ মনবোৰো বেয়া নহয়। সিহঁত খোলা অন্তৰৰে। আচলতে সকলো মানুহে আনৰ ধৰণে থকাতকৈ নিজ স্বভাৱ প্ৰবৃত্তিত থাকিহে সুখী হয়। সেয়ে চাগে তেনেকৈ...। মোৰ যাতে ধৈৰ্য আৰু সহনৰ সীমা চিঙি গৈ মোৰ আৱেগবোৰ প্ৰত্যক্ষভাৱে উজাৰি নাহে শিখাৰ কথা কাণত পৰি, সেই ভাবি প্ৰতীক ৰুমৰ পৰা পিছফালৰ বাৰী লৈকে মবাইল টো ‌হাততে লৈ মই ওলাই গুচি যাও।

       পিছফালৰ কৰদৈ গছ জোপাতে আঁউজি আকৌ মই ভাবিবলৈ ধৰিলো…! ইমান সোনকালে কেনেকৈ তাই অকলেই ইমান ডাঙৰ সিদ্ধান্ত এটা ল'লে। অন্ততঃ মোকো সময় দিব লাগিছিল তাইক পাহৰি যোৱালৈ। অৱশ্যে পাহৰিব হয়তো কেতিয়াও নোৱাৰিম তাইক। নোৱাৰিম তাইৰ মৰমবোৰ। কিন্তু তাইৰ অবিহনে জীয়াই থাকিবলৈ শিকিবৰ টো সময় দিব লাগিছিল মোক। সন্মুখতে পকা কৰদৈ এটা সৰি পৰা দেখি ম‌ই লাহেকৈ কৰদৈ জোপাৰ ওপৰলৈ চাও। এজাক ভাটো চৰাইয়ে কৰদৈ জোপাত পৰি কৰদৈ খোৱাত লাগিছে। তাৰে এটা ভাটৌয়ে আনটো ভাটৌৰ কৰদৈ টো আজুৰি খাইছে। হয়তো সি বুজাব বিচাৰিছে যি শক্তিশালী সিয়েই এই সংসাৰৰ সমস্ত সুখৰ অধিকাৰী।

                                          *****

              ভগৱানৰ ৰচনাত…

                   হয়তো তোমাক ভালপোৱা টো

                         মোৰ জীৱনৰ এটি অংশ আছিল…💞

              🌿                🌿             🌿                               

              আৰু যি আহিবলগীয়া আছে…

                          সেয়া নিশ্চয় হ'ব জীয়াই থকা…!😔

                                          (দুই)

পুৱা শুই উঠো মানে চাৰে আঠটাই বাজিলে। মায়ে বাহি বনবোৰ কৰি গাটো ধোই গোঁসাই ঘৰত বন্তি গজ দি পাক ঘৰত সোমাইছেই। দেউতাও কেনিবা ওলাই গ'ল হবপাই। অনিচ্ছা সত্ত্বেও বিছনা খন পৰিপাতিকৈ পাৰি থৈ পিছফালে গৈ মটৰৰ চুইছ টো দি মুখ হাত খন ধোই ললো আৰু ডাইনিং ৰূমটোলৈ আহি গেছৰ টেবুলত থকা চচটোত চকু ফুৰালো। চচটোত একাপ মান চাহ ঢাকি থোৱা আছে। সম্ভৱ মা দেউতাই চাহ খাই আজৰিয়ে হ'ল। এই চাহ কাপ মোলৈ বঢ়োৱা চাহে হ'ব! আন দিনা হোৱা হ'লে ঠাণ্ডা চাহ কাপ পেলাই দি নতুনকৈ একাপ বনাই খালো হয়। বিশেষকৈ ঠাণ্ডা হোৱা চাহ মই গৰম কৰি খাই ভাল নাপাও। এবাৰ ঠাণ্ডা হোৱা চাহ গৰম কৰি খালে উপকাৰতকৈ অপকাৰহে বেছি হয় বোলে, কিছুমান আলোচনী পত্ৰিকাত ডাক্তৰৰ দিহাবোৰত তেনেকৈ পাওঁ। কিন্তু আজি ইমান বোৰ কৰি থাকিবলৈ মন নগ'ল। জাৰটোৰ পৰা পানী এগিলাচ বাকি খাই লৈ এনেয়ে ৰাস্তাৰ ফালে ওলাই গলো। ৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে স্বভাৱসিদ্ধভাবে শিখাহঁতৰ ঘৰৰ ফালে চকুহাল গ'ল।...নাই কাকো চকুত নপৰিল। এনেয়ে আৰু অকণমান দূৰ গৈ আকৌ ঘৰলৈকে উভতিলো। আহি থাকোঁতে শিখাহঁতৰ প্ৰায় পদূলি পাওঁ মানেই তাইয়ো ঘপকৈ মোৰ সন্মুখতেই ওলায়হি। আপোনা আপুনি দুই চকু মিলন হ'ল সুদীৰ্ঘ দুটা বছৰৰ পিছত। অজানিতে মোৰ অনুসন্ধিৎসু চকু হালে তাইৰ ভৰিৰ পৰা মুখলৈ কিবা উত্তৰৰ সন্ধানত ব্যাকুল হ'ব ধৰিলে। আগতকৈ বেছি ধুনীয়া জনীহে হৈছে তাই। মাথোঁ আগৰ সেই লাহী পাহি চেহেৰাটোহে নাই। তাই কিছু শকত হৈছে। গাল দুখনো ফুলি সেন্দূৰী ৰঙেৰে এজনী গহীন গম্ভীৰ দায়িত্বশীল গাভৰু জনী হৈ পৰিছে। শকত বুলি ক'লে আচলতে ইমান শুদ্ধ নহ'ব। কঁকাল সেই খামুচীয়াই। মাথোঁ গাটো কিছু সুঠাম হ'ল। উৰস্থল আগতকৈ বেছ পৰিস্ফুট হৈ পৰিছে। যিটো আমি উঠন বুকু বুলি গান বোৰত শুনিবলৈ পাই আহিছোঁ। হয়তো শকত হোৱাৰ বাবেই ! সকলো ঠিকেই আছে কিন্তু তাইৰ চকু হালেহে মোক চিন্তাত আউল লগাই দিলে। তাইৰ চকুৰ পতাই স্পষ্টকৈ কিবা ক্লেশ বহুল ভাৱনাৰ ছবি এখন দাঙি ধৰিছে। কিহৰ এই ভাৱনা কিহৰ এই দুখৰ ছবি ! তাইটো নিজ ইচ্ছাৰে মোক এৰাই চলিছে। বহুবাৰ তাইৰ লগত কথা পাতিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। ম'বাইলত মেচেজো কৰিছিলোঁ। বুজাবলৈ বুজিবলৈ বহু চেষ্টা কৰিছিলোঁ। কিন্তু তাই বাৰে বাবে মোক উপেক্ষা কৰিলে পৰিহাৰ কৰিলে। কি কাৰণে তাই মোক উপেক্ষা কৰিলে এৰাই চলিলে মই বুজিব‌ই নোৱাৰিলোঁ। চিন্তাৰ আউলৰ পৰা নিজকে উলিয়াই আনো মানে তাই উলটি ঘৰৰ ভিতৰত সোমাল গৈ। বুকুখন গমগমাই যাব ধৰিলে। উশাহো যেন ল'বলৈ মোৰ ইচ্ছা শক্তিকণ কমি গৈছে। খোজটো পেলাবলৈও যেন গাত শক্তি নোহোৱা হৈ গৈছে। বিষন্ন মনে ঘৰলৈ আহি বিছনা খনতে পৰি দিলোঁ। ম'বাইলটোও চাবলৈ মন নগ'ল। যিটোৰ সংগতে অতদিনে সময়বোৰ অতিবাহিত কৰি আহি আছোঁ। ম'বাইলটোৱেই যেন এতিয়া মোৰ একমাত্ৰ নিঃসঙ্গতাৰ সংগী।

                                                            *****

তুমি কিয় মৰম ললা

   যদিহে আতহি যোৱা

     নোলোৱাকৈ থাকিলে চোন হয়…🌾

বিষাদৰ ছায়া ঢালি

      মোৰে হৃদয় ভাঙি

         আজি হলো নিঠৰুৱা মই…🌾

তুমি কিয় মৰম দিলা

       যদিহে আতহি যোৱা

         নিদিয়াকৈ থাকিলে চোন হয়…🌾

সাঁচি থলো তোমাৰ ছবি

    মোৰে কোমল হিয়াতে আকি

             আজি কিদৰে মচিম মই…🌾

তুমি কিয় আশা দিলা

   জীৱন বাটৰ লগৰী হোৱা

      মিছা আশা নিদিলেও চোন হয়…🌾

অতীতৰ কথা বোৰ ভাবি

           হৃদয় কান্দিব উঠি

              আজি কিদৰে বুজাও মই…🌾

তুমি কিয় সপোন আঁকি

      মোৰে হিয়াত দিলা ঢালি

             নাথাকা যদি তুমি বৈ…🌾

তোমাৰ অবিহনে থাকি

    চকুলোৰে হৃদয় ঢাকি

      দিশহাৰা হলো আজি মই…🌾

 

                                                              (তিনি)

আবেলি গাটো ধোই লৈ মনটোকে অকণমান মুকলি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। পেটটোৱেই ভোকত কলমলাব ধৰিছে। ৰাতি পুৱাতে সেই পানী গিলাচ খোৱাৰ বাদে আৰু খুদকণো খাদ্য পেটত পৰা নাই। আজি ভাত বনোৱাও মাৰ অলপ দেৰিয়েই হৈছে নেকি ! মায়ে নো কি কৰি আছে এবাৰ মনটোত চাবলৈ মন গ'ল। সেয়ে পাক ঘৰলৈকে যোৱাৰ কথা ভাবিলো তেনেতে মায়ে আহি মোৰ সন্মুখতে মাত লগালে।

:ভাত বাঢ়ি থৈছোঁ খোৱা নাই যে ? ইমান মাতিলো কলৈ গৈছিলি নো ত‌ই ?

মায়ে হয়তো মই প্ৰতীক ৰুমৰ বিছনা খনতে পৰি থকা গমেই নাপালে। পাবনো কেনেকৈ, মইটো চিন্তাত ইমানেই বিভোৰ হৈ নিৰ্জ্জীৱ পদাৰ্থৰ দৰে সাৰসুৰ নোহোৱাকৈ পৰি আছিলোঁ যে কিজানি হৃদয়ত চলি থকা বতাহেও স্তব্ধ হৈ মোৰ মনৰ নীৰৱ বেদনাৰ উমান লবৰ জোপ লৈ আছিল। মায়ে কেতিয়ানো ভাত খাবলৈ মাতিলে মই গমকে নাপালোঁ। মাক একো উত্তৰ নিদি মালৈ মাথোঁ এবাৰ চাই মই ভাতৰ পাতত বহিলোঁ গৈ। মায়ে বুজি পায়, যদি মোৰ কিবা কাৰণত মন বেয়া হৈ থাকে প্ৰায়ে কিছু কথা উত্তৰ নিদিয়াকৈ চুপ হৈয়ে থাকো। মোৰ উত্তৰলৈ অপেক্ষা নকৰি মা পাছ ফালৰ বাৰী খনলৈ কিবা কামত গুচি যায়। মনটো কিবা দিনান্ত যেন হৈ থকাৰ বাবে ভাত কেইটাও মুখলৈ নিবলৈ ইচ্ছাবোধ নোহোৱা হ'বলৈ ধৰিছে তথাপি খোৱাটো নিতান্ত বুলি ভাবি কেইটামান খাই লৈ বাৰান্দাৰ চকী খনতে বহিলোহি। ভাবিলো, তাই বাৰু মোক কিয় এনেদৰে কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ কোনো কাৰণ নেদেখুৱাকৈ মোক এৰি আনৰ হোৱাৰ কথা ভাবিছে। এইটো তাইৰ অসহায়ত্ব নে মনৰ কল্পনাবোৰ সলনি হৈছে নে সলনি হৈছে মনৰ পৃথিৱীখনো ! আজি কাৰণটো সুধিবই লাগিব। কথাবোৰ জনাতো মোৰ জীৱনৰ বাবে নিতান্তই প্ৰয়োজন। সেই উদ্দেশ্যেৰে মই ম'বাইলটো হাততে লৈ এনেই কিবা এটা চাই চাই সিহঁতৰ পদুলিৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাৰ সিপাৰে ফিচাৰিটোৰ কিনাৰৰ সমান ঠাইকণৰ মাজতে থকা বকুল গছ জোপাৰ তললৈ (যত গৰমত বহি জিৰোৱা হয়, তাৰ চাং খনলৈ) বুলি খোজ ললো। আৰু তাইক এবাৰ দেখা পালেই তালৈ মাতিম কথাবোৰো সুধিম। কেতিয়াবা ভাৱো তাইচোন মই সোধা কোনো কথাৰে মোক সঁহাৰি নিদিলে ! সেয়ে মৃত্যুৰ আগেয়ে এখন আত্মজীৱনী উপন্যাসকে লিখি থৈ যাও নেকি ! তাই হয়টো কেতিয়াবা পঢ়িলে বুজিব পাৰিব কেনেকৈ তাইক পোৱা সঁচা ভালপোৱা বোৰ বুকুৰ মাজত লৈ তাইৰ অবিহনে প্ৰতিটো পল তাইৰে কথা ভাবি যন্ত্ৰণাত চটফটাই জীয়াই আছিলোঁ। ফিচাৰিটোৰ ওচৰত গৈ পাই চাং খনতে বহি ললো। মনলৈ ভাব আহিল…এই বকুল গছ জোপাই প্ৰথমে আমাৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী। যৌৱনৰ ৰঙীণ ৰঙীণ মৌ পৰশা আমাৰ সকলো মনৰ কথা ইয়াতেই বহি পতা হয়। আমাৰ সকলো কথাই এই বকুল গছে জানে। সঁচাই এই ঠাইকণ এটা সুন্দৰ পৰিৱেশেৰে গঢ়া। পূৱ ফালে প্ৰায় আঢ়ৈ কঠা মান আগুৰি এটা ফিচাৰি পানীৰে উপচি ভৰি আছে। ফিচাৰিটোৰ দক্ষিণ ফালৰ পাৰে পাৰে এডৰা বেতৰ গছ। বেতৰ মাজত থকা বহঁত জোপাত ফুলি আছে কপৌ কেতেকী ফুল থোপা থুপে। বহাগৰ গৰু বিহুৰ দিনাই তাই মোক কপৌ ফুল চিঙি আনি দিবলৈ তত নোহোৱা কৰিছিল সেই সৰু কালৰে পৰা। মোৰ মনত পৰে যেতিয়া তাইৰ যৌৱনে অৰ্ধ আকাশ চুইছিল আৰু কোনো এক বহাগৰ বিহুত তাইৰ ঘিলা সোপাত গুজি দিবলৈ বেতনী ফালি বহঁত জোপাৰ পৰা কপৌফুল এপাহি আনিছিলো আৰু মোৰ হাতখনত কাঁইটে বিন্ধাত তেজ ওলাইছিল তেতিয়া প্ৰথমে তাই গোন্ধোৱা বনৰ পাত অলপ আনি মোহাৰি লৈ মোৰ তেজ ওলোৱা ঠাইখিনিত সানি দিছিল। তাৰ পিছতহে তাই ফুলপাহ মোৰ হাতৰ পৰা লৈছিল। পূৱ ফালে থকা জেওৰা খনত সমানে বিস্তাৰিত হৈ গোলাপ ফুলবোৰ ফুলি আছে। ফুলবোৰ দেখিলে এনে লাগে যেন সিহঁতে হাঁহি হাঁহি সুগন্ধি শুভাময় কৰি কোনো প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ হৃদয়ৰ মৰম ভালপোৱা বাসনাবোৰ উজ্জীৱিত হে কৰিব। উত্তৰ ফালে ঘাটলৈ যোৱা ৰাস্তাটোৰ কাষতে দিয়া জেওৰা খনৰ ভিতৰ ফালে শাৰীকৈ শাৰীকৈ ৰোৱা আছে তামোলৰ গছ। পশ্চিম ফালে অৰ্থাৎ শিখাহঁতৰ পদূলিৰ পোনে পোনে থকা মুকলি ঠাই খিনিৰ মাজতে এই বকুল জোপা। এই বকুল জোপা থকা মাটি ডৰাত সমান মিহি মিহি ঘাঁহ বিশেষকৈ দুবৰি বনেৰে গোটেই ডৰা আগুৰি আছে। গ্ৰীষ্মকালীন আহিলে বকুলৰ ছাঁ লৈ এই বনৰ‌ ওপৰত যদি দেহাটো দীঘল দি দিয়া হয় আঃ..কি যে এক বিমল প্ৰশান্তিৰ অনুভৱ মনলৈ আহে। চাং খনৰ পৰা উঠি ম‌ই বকুল জোপাতে আলসুৱাকৈ দেহটো আঁউজাই লৈ ৰৈ ভাবিলো। যেতিযা জীৱনটোত দুখ কি সুখ কি বুজিবলৈ, শিকিবলৈ পোৱাই নাছিলোঁ তেতিয়াই মোৰ জীৱনলৈ আহিলে প্ৰেম..মোৰ শিখা। তায়ে মোৰ জীৱনলৈ লৈ আহিছিল প্ৰেমৰ সংজ্ঞা মাথোঁ সুখৰ সংজ্ঞা হৃদয়ৰ অনুভূতিবোৰ জগাই তোলা মৰম ভালপোৱা বুকু ভৰাই। আৰু এতিয়া এনে সময় আহিল..না সুখৰ সন্ধান পাইছো না দুখ সহিবলৈ মোৰ শক্তি যোগাব পাৰিছো। বকুল জোপাত পুষ্পিতা যেন হৈ পুষ্পিত ফুলবোৰত ডেও দি ৰঙতে নাচি থকা পুষ্পলিহ বোৰলৈ চাই সেই তাইৰ লগত কটোৱা কেৱল সুখ আনন্দৰে ভৰা দিনবোৰ লৈ মনত পেলাবলৈ ধৰিলো…!

                                                         *****

  বুজালেও নুবুজে মন মোৰ

কিয় ইমান অবুজন মোৰ মন

    অ' কিবা অবুজন ভাৱে

         তোমাকে বিছাৰে

     তোমাৰ কথা ভাবি মোৰ

        সময় যায় পলে পলে…🌿

কাক বিচাৰি মোৰ মন চঞ্চল হয়

    বুজাব নোৱাৰো ভাষাৰে কৈ

আছো মই ইবাটে ভাবিছোঁ সিবাটে

          হ'ব জানো পুৰণ মোৰ

            সেই আশাৰ কিৰণ…🌿

       বহু কথা ভাবিছোঁ

কামনা কৰিছোঁ তোমাকে লৈ

       নাজানো কোন হব

     সেই মোৰ আশাৰ দেৱী

   ৰৈ থাকিম মই সপোন সাৱটি

ৰৈ থাকিম মই সেই সপোন সাৱটি…🌿🌿

                                                               (চাৰি)

সেই দিনটো...!

তেতিয়া হয়তো মই চতুৰ্থ শ্ৰেণী পাছ কৰিছোঁ। সেইদিনা মোৰ কি যে ফূৰ্ত্তি লাগিছিল। আজিও সেই দিনটোৰ কথা মনত পৰিলে নিজকে কিবা কিবা লাগে...! এনে ফূর্ত্তি লাগিছিল কথাটো গম পায়, যেন মই যি বিচাৰিছিলো তাকেহে পালোঁ। এতিয়াৰ পৰা তাই সদায় ইয়াতে থাকিব। আমাৰ লগতে খেলিব ফুৰিব। এটা যেন কিবা ভৰসা হৈ গৈছিল মোৰ তাইৰ প্ৰতি।

চতৰ শেষৰে হব…!

পদূলিৰ বাওঁফালে থকা আজাৰ জোপাৰ তলৰ বননিতে জয়ন্তৰ লগত বহি আছোঁ। বহাগ আগমনৰ বাতৰি লৈ বসন্ত কালে আজাৰ ফুলবোৰত বেঙুনীয়া ৰহণ সানিছে৷ ফুলবোৰৰ হেঙুল শোভাষে তাতে বহাগ অহাৰ হেঁপাহে স্বাভাবিকতে সকলোৰে দেহ মন মতলীয়া কৰে। মোৰ চকু হালে চাৰিওফালে পৰ্যবেক্ষণ কৰি (হয়তো কিবা মনত ৰাখিবলৈ বা উল্লাসৰ সম্ভেদ বিচাৰি) যেনি তেনি দৌৰিব ধৰিলে। ঘৰটোলৈ সোমাই যোৱা দীঘলীয়া ৰাস্তাটোৰ দুয়ো কাষে চোতালৰ লৈকে নানা ধৰণৰ ৰঙৰ সৰু সৰু প্ৰজাতিৰ ফুল শাৰীকৈ ৰোই থোৱা আছে। আৰু দুই তিনি পাহি কৈ প্ৰতি জোপাতে ফুলি থকা ফুলবোৰে চাৰিওফালে এক মনোৰম সৌন্দৰ্যৰ জেউতি চৰাইছে। বৃহৎ আকৃতিৰ ঘৰটো পকাৰে বনোৱা। ঘৰৰ আচ্ছাদন খনো চাদ ঢালাই কৰা। ঘৰৰটোৰ মাজ ভাগত এটা ক'ৰ্ৰিডৰে সৈতে চাৰিটা আহল-বহল ৰুম। পিছফালে পাক ঘৰৰ লগতে এটা ৰূমত আহল-বহল মজিয়াত ডাইনিং টেবুল সজাই থোৱা আছে। ঘৰটোৰ আগ ভাগত এটা প্ৰতীক ৰুম।‌ চাৰিওফালে লোহাৰৰ গ্ৰিল লগোৱা আৰু এখন লোহাৰ গেটেৰে আবদ্ধ এখন বাৰান্দা। বাৰান্দা সোঁ মাজতে এখন টেবুল সৈতে কেইখন মান চকী সজাই থোৱা আছে। গ্ৰিলৰ পৰ্দাবোৰ চপাই বাৰান্দাৰ মাজৰ ওপৰত দি থোৱা ফেনখন চলাই লৈ বৰদেউতাই চকী এখনত বহি ৱালতে মাথাটো আঁউজাই চকু দুটা জপাই আছে। সম্ভৱ আবেলিৰ আজাৰ জোপাই পঠিওৱা শীতল বতাহ জাকৰ পৰশতে চকুহাল অজানিতে জাপখাই গৈছে। ঘৰৰ সন্মুখত এখন ডাঙৰ চোতাল। ঘৰৰ খটখটিৰ দুয়োপাৰে থকা প্লাষ্টিকৰ টাব কেইটাটো এপাহি দুপাহিকৈ ফুল ফুলি আছে। তাত নিয়মীয়াকৈ জয়ন্তৰ বায়েকে পানী দিয়ে। পিছফালে এখন ডাঙৰ তামোলৰ বাৰী। প্ৰায় বোৰ তামোলতে পান আৰু জালুকৰ গছ বগাই আছে যেন সিহঁত বোৰেও বুজি পায় নিজৰ আহাৰ নিজে যোগাৰ কৰি খালেও কল্পনাৰ জখলা ডালত বগাবলৈ আনৰ প্ৰায়োজন হয়েই। বাৰীৰ দাঁতিত দুজোপা জলফাই আৰু বগৰী গছ আছে। ঘৰৰ সোঁফালে থকা গোহালি ঘৰটোৰ কাষে কাষে চেনি, জাহাজী, মালভোগ কল শাৰী শাৰীকৈ ৰোৱা আছে। গোহালিৰ ওপৰতে আছে ধানৰ ভৰালটো। ভৰালটোলৈ উঠি যাবৰ বাবে এটা পকাৰে বনোৱা খটখটি আছে। গোহালিৰ পৰা বিশ মিটাৰ মান আঁতৰতে আমাৰ বাৰী খন লাগি আছে। পদুলিৰ সন্মুখতে চহৰমুখি হোৱা আমাৰ গাঁৱৰ ৰাস্তাটো। ঠিক পদূলিৰ ৰাস্তাটোৰ সিপাৰে অকণমান বাওঁফালে থকা ফিচাৰিটোৰ কিনাৰে নদীৰ ঘাটলৈ যোৱা সৰু (সৰু মানে ক্ৰছ নকৰাকৈয়ে ডাঙৰ গাড়ীও যাব পৰা) এটা ৰাস্তা আছে। ফিচাৰিৰ সিফালে অৰ্থাৎ ঘাটলৈ যোৱা ৰাস্তাটোৰ কিনাৰৰ পৰাই লাগি আছে জয়ন্তহঁত পথাৰখন। পথাৰত এৰাল দিয়া গৰুবোৰে ঘাঁহ খাই থকাৰ মাজতে ৰৈ ৰাস্তাৰে যোৱা মানুহ বোৰলৈ চায়। ভাৱে কিজানি সিহঁতৰ গিৰিহঁতে নিবলৈ আহিছে। এজনী কপালত বগা ফোঁট থকা মৰমিয়াল দামুৰিয়ে দূৰৰ পৰা বে বে কৰি মাকৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিছে। তায়ো চাগে বুজি উঠিছে যে জীৱনত বিশ্বাসযোগ্য, সুখত সুখী,  দুখত দুখি নিজৰ প্ৰাণৰ কথাও চিন্তা নকৰি আপোন জনক জীয়াই ৰাখিব বিচৰা, ভৰসা কৰিব পৰা সমন্ধই হৈছে নিজৰ মাক। পথাৰ খন যথেষ্ট বহল। এমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ যদি চিঞৰি মাতা হয় ৰিণিকি ৰিণিকিকৈহে শুনা পোৱা যায়। কিছুদূৰ গৈয়ে এখন খেল পথাৰ পোৱা যায়। তাত (খেল পথাৰ খনৰ পৰা অকণমান দূৰ গৈয়ে পোৱা মিচিং আৰু মিৰি সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বসতি কৰা গাঁৱৰ ল'ৰাহঁতৰ লগত মিলি) উৎসৱ-পাৱনত ক্ৰিকেট, ভলীবল, ফুটবলৰ টুৰ্ণামেণ্ট প্ৰতিযোগিতা পাতা হয়। কেতিয়াবা আমাৰ গাঁওখন জিকে কেতিয়াবা সিহঁতৰ। কেতিয়াবা সৰু-সুৰা দুয়োখন গাঁৱৰ ল'ৰাহঁতৰ মাজত দুই এটা ঘটনা হয় যদিওঁ প্ৰায় দুয়োখন গাওঁ মিলা প্ৰীতিৰে থাকে। সিহঁতৰ গাঁৱৰ সিপাৰে পথাৰৰ লগালগিকৈ (ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পৰা ফাটি অৰুণাচলৰ মাজেৰে বৈ অহা) এটি নদীৰ সুঁতিয়ে গাওঁখন চুই গৈছে। এই নদী খনৰ নাম শিংৰা নদী। বৰ্ষাকালত নদীখন পানীৰে উপচি পথাৰখন অতিক্ৰম কৰি আহি প্ৰতি বছৰে গাঁৱৰ গৰাবোৰ অলপ অলপকৈ খহাব ধৰিছে। কেইবা ঘৰো মানু্হক উঠি পিছুৱাই আহিবলৈ বাধ্য কৰাই পেলাইছে। (এতিয়া এই নদীখনেই আমাৰ অঞ্চলটোৰ নদীৰ দাঁতি কাষৰীয়া গাঁৱৰ জ্বলন্ত সমস্যা হৈ পৰিছে। নিউজ চেনেলৰ যোগেদি তথা স্থানীয় বিধায়ককো বহুবাৰ এই নদীৰ সমস্যাৰ কথা অৱগত কৰা হৈছে। চৰকাৰে নদী বান্ধৰ বাবে কিছু সাহায্য দিছে যদিওঁ এটা পকী মজবুত বান্ধৰ অবিহনে ইয়াৰ স্থায়ী সমস্যা সমাধান কেতিয়াও নহ'ব যেন পাওঁ)। ঘৰৰ বাওঁফালে প্ৰায় পঁয়ত্ৰিশ গজ মান আঁতৰৰ পৰাই চাহ বাগানখন আৰম্ভ হৈছে। প্ৰায় ত্ৰিশ বিঘা মানেই হ'ব পাৰে! বাগানৰ মাজে মাজে জোপোহা জোপোহা গছ। (ল'ৰালি কালছোৱাত আমি বেছি সময় এই বাগানৰ মাজে মাজেই খেল ধেমালি কৰি কটালো)।

পেট পেট…

গাড়ীৰ শব্দ এটা শুনি, 'ঐ আহি পালে, আহি পালে' বুলি জয়ন্তই আনন্দত চিঞৰিলে। দেখিলোঁ বগা সিহঁতৰ নতুন কাৰখন আহি পদূলিত সোমাইছে। আমি সিহঁত অহাৰ কথা ঘৰৰ মানুহৰ মুখত শুনি আগতীয়াকৈ পদূলিত অপেক্ষা কৰিয়েই আছিলোঁ। জয়ন্তৰ ককায়েকে বিয়াখন পাতি কৰ্মস্থলী ঘৰলৈ গুচি যোৱাৰ প্ৰায় দুবছৰৰ পিছত গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহিছে। গুৱাহাটী মহানগৰীৰ পৰা আমাৰ গাৱলৈ প্ৰায় ছশ কিলোমিটাৰ মানেই হ'ব। লক্ষীমপুৰ জিলাৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ সীমান্তবৰ্তী পাহাৰ খনৰ লগতে লাগি থকা আমাৰ পাহাৰ খনৰ কিছু নাতিদূৰত থকা শিখৰগৰা গাঁৱৰ কিনাৰৰ "সুন্দৰপুৰ" গাওঁ খনেই আমাৰ গাওঁ। সেইদিনা সপৰিয়ালে সিহঁত গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহিছে, মানে মানৱেন্দ হাজৰিকা আৰু পত্নী আৰতি বৌৰ কাষত দুবছৰীয়া কণমানি শিখা। আমাৰ ঘৰৰ সমীপতে জয়ন্তহঁতৰ ঘৰ। জয়ন্ত কণমানি শিখাৰ খুৰাক। শিখাৰ দেউতাকে চহৰত চাকৰি কৰে সেয়ে চাকৰিৰ সূত্ৰে চহৰতে থাকে। পিছত গম পালোঁ এইবাৰ শিখাহঁতক গাঁৱৰ ঘৰতে থৈ যাব বোলে। চহৰত দেউতাকে চৰকাৰী কোৱাৰ্টাৰত থাকে। শিখা এতিয়াৰ পৰা গাঁৱৰ ঘৰতে থাকিব। (আজি উপলব্ধি কৰিছোঁ যে 'ভৰসা দুজনৰ মাজত ভালপোৱা থাকিলেহে হয় এনে নহয়, ভৰসা নিজে সৃষ্টি কৰা এটা অভ্যাস হে, অভ্যাস যদি হেৰাই যায় ভৰসাও তাৰ পৰা নোহোৱা হৈ যায়)। শিখাহঁতৰ ঘৰৰ সকলোৱে আমাক নিজৰ ঘৰৰ মানুহৰ দৰেই ভাবে। শিখাৰ ককাক ঘনশ্যাম হাজৰিকা এজন স্বপ্ৰতিষ্ঠিত ব্যক্তি। তেখেতৰ দুজন ল'ৰা আৰু দুজনী ছোৱালী সন্তান। ডাঙৰ জন শিখাৰ দেউতাক। তাৰপিছত দুজনী ছোৱালী গৰিমা আৰু প্ৰিয়ংকা। সৰু ল'ৰাটো হ'ল জয়ন্তমল্লভ। সকলোৱে জয়ন্ত বুলিয়েই মাতে। (সি মোৰ ক্লাছমেট আছিল। কিশোৰ কালছোৱা প্ৰায় দুয়ো একেলগেই কটালো)। জয়ন্তত কৈ শিখাৰ দেউতাক পোন্ধৰ বছৰে ডাঙৰ। শিখাৰ দেউতাকে চহৰত থাকি পঢ়িছিল। বিএ পাছ কৰিয়েই চাকৰিটো পালে আৰু সোনকালে বিয়াখনো পাতি ল'লে। শিখাক তাইৰ আইতাকে লৈ আছে। তাইৰ মুখখন এবাৰ চাও বুলি লাহেকৈ আইতাকৰ ওচৰলৈ গৈ থিয় হৈ ৰ‌লো। আৰু তাইক কি বুলি মাতিম কি কম ভাবি বিবুদ্ধি হৈ চুচুক-চামাক কৰি তাইৰ হাত এখন ছুই দিওঁ। তাই নিজৰ হাতখন আতঁৰাই লৈ আইতাক সাৱটি ধৰে, হয়তো তাইৰ অবুজ কুমলীয়া মনেও বুজি উঠিছিল অচিনাকী জনৰ পৰা অলপ আঁতৰি থকাটোৱে ভাল। যিয়ে নহ‌ওঁক আজিৰ পৰা কণমানি এজনীক খেলাৰ সঙ্গী হিচাবে পাম বুলি মনতে এমোকোৰা হেঁপাহৰ ৰং লৈ পিছলৈ ঘুৰি ঘুৰি চাই ঘৰলৈ দৌৰ মাৰিলো।

 ‌‌                                                          ***** 

💞পুৱাৰ চেঁচা বতাহ জাকে

              উৰুৱালে মোৰে মন

                          বুজানে তুমি

                    মোৰে মন তোমাতে মগন…?🌾

জুৰি টিৰ সিপাৰে

 ‌‌       তোমাৰে গাওঁ খনি

             পদূলিতে চাওঁ ঘুৰি

                আছা ৰয় মোলৈ বুলি…,🌾

বিষাদেৰে আহো ঘুৰি

      তোমাৰ সপোন চকুত আঁকি

                 হিয়াতে গোপনে থলো

                       তোমাৰে ছবি সাঁচি…!!🌿

                                                                 (পা‍ঁচ)

দেওবাৰ বুলি ক'লেই আমাৰ ইয়াৰ সকলো মানুহ সূৰুযৰ চিকমিকনি ৰহণ হাঁহিৰ সম্ভাষণৰ লগে লগেই শোৱাপাটী এৰি সাপ্তাহিক কামবোৰ কৰিবলৈ ব্যস্ত হৈ পৰে। সাপ্তাহিক কাম বুলি ক'লে, এই ধৰক খেতিয়ক সকলে আগ দিনা চপাই থোৱা পথাৰত শস্যাৱৰ্তন ভাবে কৰি যোৱা শস্য, শাক পাচলি বোৰ বান্ধি কোঁচি বজাৰলৈ নিবলৈ তৈয়াৰ কৰা। আৰু চৰকাৰী কৰ্মচাৰী সকলে বন্ধৰ দিন বুলি গোটেই সপ্তাহটোৰ বাবে ঘৰৰ ৰন্ধন সামগ্ৰীবোৰ আনিবলৈ বুলি লগতে বজাৰ খনলৈ বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা নিজৰ নিজৰ বন্ধু বান্ধৱক লগ পোৱাৰ হেঁপাহ এটা লৈ উৎসুক হৈ সোনকাল শোৱাৰ পৰা উঠিবলৈ উত্তাল হৈ পৰে। তাতে বজাৰ খন আমাৰ গাঁৱৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ মানেই হ'ব। গতিকে বজাৰ সোনকালে নোপোৱা সকলে কেতিয়াবা বস্তুবোৰৰ মুল্য কমকৈ পাব লগিয়া হয়।

: অ, নাৰায়ণ বজাৰলৈ ওলালা নে, কি লৈছা নো ?

: হয় ককাইদেউ, এঁহ, খেতিৰে কিছু বস্তুকে লৈছো।

: অঁ, যোৱা বাৰু।

তেতিয়া মই শিখাহঁতৰ চোতালত শিখা আৰু জয়ন্তৰ লগত খেলি আছোঁ। নাৰায়ণ মোৰ দেউতা। বাৰান্দাতে বহি থকা শিখাৰ ককাকে বজাৰলৈ বুলি গৈ থকা মোৰ দেউতাক মাত লগালে। মোৰ দেউতা এজন সহজ সৰল সৎ ব্যক্তি। কৰ্ম‌ই ধৰ্ম বুলি ভাবে। সেয়ে কোনো কামতে দেউতা‌ই সৰু ডাঙৰ বুলি বাজ-বিচাৰ নকৰে। যি কামেই কৰে নিষ্ঠাৰে কৰে। আমাৰ মাটি বুলিবলৈ ঘৰ ভেঁটিটোৰ সৈতে খেতি পথাৰ অকণমানহে। তথাপি দেউতাই বিধে-বিধে শাক পাচলিৰ খেতি কৰি সেইবোৰ সপ্তাহত বিক্ৰী কৰি আমাৰ মৌলিক অভাৱ বোৰ পূৰ কৰি আছে। দেউতাই কোনো পৰিস্থিতিতে আনৰ ওচৰত হাত পাতা নাই। সদায় নিজৰ যি আছে তাতে সুখী হৈ থাকিব চেষ্টা কৰে। দেউতাৰ এই গুণৰ আদৰ্শৰ বাবেই মইও চাগে আন কোনো বস্তুৰ প্ৰতি আকাংক্ষা নকৰি সুখী হৈয়ে থাকো। শিখাহঁতৰ ঘৰৰ কাষতেই আমাৰ সৰু জুপুৰিটো। কাঠৰ খুটাৰে বাঁহৰ বেৰ দিয়া। ওপৰত মামৰে খাই টিনবোৰ ক'লা পৰিছে যদিও ঘৰটো কিন্তু বেছ পৰিষ্কাৰকৈ মা দেউতাই সজাই ৰাখে। দেউতাই সদায় মোক এটা কথাই অনুপ্ৰাণিত কৰিব বিচাৰে যেন পাওঁ, দেউতাই কয়, 'জা'ন দেৱ..মানুহৰ যি দৰে মনটো চাফা হ'ব লাগে ঠিক সেইদৰেই ঘৰ বোৰো চাফ চিকুণকৈ ৰাখিব লাগে। কাৰণ সুস্থ শৰীৰত সুস্থ মনৰ আৰু এই সুস্থ মনক সুস্থ পৰিৱেশেও নিয়ন্ত্ৰিত কৰে। যিটো সুখ তোমাক ধন টকা পইচায়ো  দিব নোৱাৰে। সেই সুখ এটা নিকা মন আৰু নিকা পৰিৱেশে হে দিব পাৰে। গতিকে আমাৰে নিজৰ মনৰ লগতে চাৰিওফালৰ পৰিবেশ সুস্থিৰ কৰি ৰখাটো প্ৰয়োজন। ঠিক সেইদৰে চৰকাৰৰো কিছু কথা বুজিব লগিয়া আছে, যে..দুখীয়াৰ পৰা অধিক কৰ লৈ কেতিয়াও এখন দেশ প্ৰগতিশীল হ'ব নোৱাৰে। দেশ প্ৰগতি হ'বলৈ হ'লে প্ৰথমে দুখীয়াৰ প্ৰগতি, কৃষকৰ প্ৰগতি, দৰিদ্ৰ নিৰ্মূল কৰিব লাগিব। কাৰণ, জনসাধাৰণ সবল মানে দেশ সবল। যিদৰে মন সবল হ'লে স্বাস্থ্য‌ও সবল হয়'। কেতিয়াবা মোৰ ভাৱ হয়, দেউতাই ইমান বোৰ কথা কেনেকৈ জানিলে ! আমি বোৰেটো এইবোৰ কথা ডাঙৰ শিক্ষিত মানুহৰ মুখতহে শুনিবলৈ পাইছোঁ। আৰু মোৰ দেউতাৰটো পঢ়া শুনাই নাছিল। মাৰ মুখত শুনা মতে দেউতাই প্ৰথম শ্ৰেণী লৈকে হে গৈছিল। তাৰ পিছত বোলে ঘৰতে নিজৰ নামটো লিখিবলৈ শিকিলে আৰু বানান কৰি কৰি মাথোঁ অসমীয়াৰ শব্দ বোৰ পঢ়িবলৈ শিকিলে। বোধ হয়, দেউতাই শাস্ত্ৰৰ আধ্যাত্মিক তত্ত্ব-জ্ঞানৰ পৰাই এইবোৰ কথা বুজিব পাৰিছে। কাৰণ দেউতাই কৰ্মৰ লগতে ধৰ্ম কৰাত কোনো দিনে হেলা কৰা নাছিল। সদাই দিনৰ দিনটো কঠোৰ কাম কৰিও দেউতাই সন্ধিয়া গোঁসাই ঘৰত সোমাই এক অধ্যায় হ'লেও শাস্ত্ৰ অধ্যায়ন কৰিছিল। আজি কালি নিতৌ ৰাতিপোৱা শুই উঠি মুখ হাতখন ধোই মায়ে দিয়া চাহকণ খাই স্কুলত দিয়া হোমৱৰ্কবোৰ কৰি লৈ মই এপাক শিখাক চাই আহো। তাৰ পিছতহে বাকী মোৰ কৰিব লগীয়া কামবোৰ কৰি স্কুললৈ যাবৰ প্ৰস্তুতি হ‌ওঁ। আৰু স্কুলৰ পৰা আহি কিবা এটা খাই লৈ প্ৰায় সিহঁতৰ লগতে খেলি থাকোঁ বুলি ক'লেও বেয়া নহ'ব।

          সন্ধিয়া হোৱাৰ আগে আগে মই শিখাহঁতৰ ঘৰৰ পৰা আহিয়েই আছিলোঁ। ঠিক তেতিয়াই মায়ে মোক মাতা শুনিলো, সম্ভৱ দেউতাই বজাৰৰ পৰা আহি পাইছে আৰু মোৰ খবৰ লৈছে। দেউতাই যৰে পৰা আহিলেও মোৰ খবৰ লয়। মোক ঘৰত নাপালে মোকো একো নুসোধেও, আৰু মাকো একো কথা নুশুনায়। আচলতে দেউতাৰ এইটো এটা অভ্যাসহে মোৰ খবৰ লোৱাৰ। বাহিৰে বাহিৰে দমকলত ভৰি হাত ধোই মই একেবাৰে পঢ়া টেবুলতে এনেয়ে বহিলো। সাধাৰণতে মাৰ লগত গোঁসাই ঘৰত বন্তি চাকি জ্বলাই আহিহে কিতাপ পঢ়িবলৈ ল‌ওঁ।

: দেৱ…

: ওম (মই ক‌ওঁ)।

গোঁসাই ঘৰত বন্তি জ্বলাবৰ বাবে চাকিটো জ্বলাই থাকোঁতে পাকঘৰৰ পৰা মায়ে মোক মাত দিছে। ঘৰৰ সকলোৱে মোক দেৱ বুলিয়েই মাতে। স্কুলত দিয়া নাম মোৰ শিৱেন্দদেৱ বৰুৱা। 

: দেৱ,

: কি (মই সৰুকৈ মাত দিয়াৰ বাবে মায়ে কিজানি নুশুনিলেই সেয়ে আকৌ মোক মাত লগায়)।

: দুদিনমানৰ পৰা তই যে পঢ়া শুনাত কম ধ্যান দিয়া

হৈছ, খালী অকল জয়ন্তহঁতৰ ঘৰতে খেলি থাক। এনে হ'লে জানো তই ডাঙৰ মানুহ হ'ব পাৰিবি ? বাপেৰে মইটো পঢ়া শুনা কৰিবলৈ সুবিধাই নহ'লে। ভাবিছিলো বহু কষ্টৰ 

মাজেৰে হ'লেও তোকে পঢ়াই-শুনাই আমাৰ মনৰ আশাবোৰ পূৰণ কৰিম। তয়ে টো আমাৰ সকলো। তইও যদি…। মই মাক একো নকলো। সাধাৰণতে মই প্ৰায় শান্ত প্ৰকৃতিৰ স্বভাৱতে থাকো। মনত হাজাৰটা প্ৰশ্ন থাকিলেও কাকো সহজতে নুসোধো। মনতে উত্তৰটো বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকো। কাৰণ দেউতাই কয়, 'নিজৰ মনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰবোৰ নিজেই উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে আৰু এটা সুস্থিৰ সমাধান কৰিব লাগে। আনে দিয়া সমাধান বোৰ নিজে বুজি নাপাবও পাৰা। কাৰণ সেইবোৰ আনৰ অনুভৱ। শুনিবলৈ ভাল বুজিবলৈ কঠিন হয়। তুমি মাত্ৰ এটা কথাই সদায় মনত ৰাখিবা, জীৱনত এনেবোৰ কাম কৰিবলৈ দ্বিধাবোধ নকৰিবা, যিবোৰৰ সপক্ষে যুক্তি আছে। আৰু সদায় শুদ্ধ বিচাৰ কৰি চলিবলৈ চেষ্টা কৰিবা। কাৰণ শুদ্ধ বিচাৰে গঢ়ে শুভ আচৰণ। তথাপিও কেতিয়াবা যদি কোনো উত্তৰ উলিয়াবলৈ নোৱাৰোঁ বা মোৰ সীমিত জ্ঞানেৰে ঢুকি নাপাওঁ, তেতিয়াই মোৰ মাথাত কিবা এটা যন্ত্ৰণাৰ অনুভৱ হয়। তেনে সময়ত মোৰ কাকোৱে মাতিবলৈ মন নাযায়। অলপতে খং উঠা যেন লাগে। কিন্তু মায়ে প্ৰতিটো কথাই মোক যিমান মৰমৰে বুজাইছিল, সিমানেই মায়ে বেয়া বুলি ভবা কথাত মোক বাধাও দিছিল। মই বুজি পাইছিলোঁ তেতিয়া, মায়ে মোৰ ভালৰ বাবেই মোক বুজনি দিয়ে হকা-বধা দিয়ে। তথাপি মোৰ স্বাধীনচিতীয়া মনোভাৱ কেন্দ্ৰিক মনে মানি ল'বলৈ টান পায়। হয়টো…সেই বাবেই কিছু লৰা-ছোৱালীয়ে জীৱনৰ সফলতা জখলাডালত বগাব নোৱাৰে গৈ...!

                          *****

প্ৰথমে আছিলা

     তুমি অকণমানি…

        চকুত নপৰিল মোৰ…🌾

কেতিয়ানো হ'লা বৰ এজনী…

        নাপালোঁ একোকে ওৰ…🌾

তোমাকে নেদেখিলে

        থাকিব নোৱাৰোঁ…

           মন মোৰ নপৰে জুৰ…🌾

তোমাকে দেখিলে

    কাষতে বিছাৰে…

       বুজালেও নুবোজে মন মোৰ…🌾

তুমি যে একেবাৰে

      সাগৰৰ সিপাৰে…

        লগ যে নাপাওঁ মই…🌾

সাঁতুৰি গ'লেও যে

   সাগৰে পেলাই দিয়ে…

     থাকি যাও ৰৈ দূৰত মই…🌾

সেই সাগৰৰ সিপাৰে

      তুমি নথকা হ'লে...

        ব'লে হেঁতেন মৰমৰ নৈ…🌾

তথাপি তুমালৈ ৰৈ থাকিম…

      এধানি মৰম পাবলৈ মই…🌾🌾

                                                                 (ছয়)

মিলনজ্যোতি হায়াৰ চেকেণ্ডেৰী পৰা চূড়ান্ত পৰীক্ষাত দ্বিতীয় বিভাগত  উত্তীৰ্ণ হৈ, প্ৰায় ঘৰৰ পৰা দহ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত থকা উত্তৰ পূৱ জ্ঞানজ্যোতি মহাবিদ্যালয় খনত ম‌ই কলা বিভাগৰ দ্বিতীয় বৰ্ষত পঢ়ি আছোঁ। অৱশ্যে মই হাইস্কুল প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাটো দ্বিতীয় বিভাগতেই উত্তীৰ্ণ হৈছিলো। কলেজলৈ চাইকেলেৰে অহা যোৱা কৰোঁ। লগৰ বোৰে মটৰ চাইকেল লৈয়ে যায়। মোৰো মনত হেঁপাহ জাগে মটৰ চাইকেল এখন লৈ কলেজ যোৱাৰ। পিছে আমাৰ ইমান সামৰ্থ নাই মটৰ চাইকেল এখন কিনিবলৈ। সেয়েহে তাক লৈ মন বেয়া কৰি নাথাকো। কাৰণ মোক দেউতাই মাজে মাজে ক'য়, 'দেৱ, মানুহে নোপোৱা খিনিক লৈ মন বেয়া কেতিয়াও কৰিব নালাগে। বৰঞ্চ নিজৰ যি আছে তাক লৈহে সুখী হ'ব লাগে। ভগৱানে সকলোকে সমানে নিদিয়ে। হয়তো ইয়াতো ভগৱানৰ লীলা আছে। ভগৱানে পৰীক্ষা লয় কাৰোবাক দি কাৰোবাক নিদি। আমি মাথোঁ ভগৱানৰ লীলা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰি তেওঁৰ ওপৰতে আস্থা আৰু বিশ্বাস ৰাখি নিজৰ কৰ্মবোৰ নিষ্ঠাৰে কৰি যাব লাগে'। লগৰ বোৰে মোকো সিহঁতৰ বাইকত উঠাই লৈ নোযোৱা নহয়। কিন্তু সিঁহতৰ বাইকত যাবলৈ মইহে অশান্তিহে পাওঁ। কাৰণ মই নিজ ইচ্ছামতে চলিহে ভাল পাওঁ। সিহঁতৰ লগত গ'লে সিহঁতৰ সময়মতে আহিব লগীয়া হয়। জয়ন্তও গুৱাহাটীলৈ পঢ়িবলৈ গুচি গ'ল। গৰিমা আৰু প্ৰিয়ংকা বিয়া হৈ যোৱা আজি দুবছৰে হ'ল। আজি কলেজ যাবলৈ নথকাত এনেয়ে চাইকেল খন লৈ মই গাঁৱৰ ফালে ওলাই গলো। গৈ থাকোঁতে বাটতে শিখাক দেখিলোঁ। তাই মোৰ ফালে চোৱাত মাত এষাৰ লগালোঁ…

: শিখা, আহিলা…

: অঁ, আহিলো, আপুনি কেনি যায় ?

: এ এনেয়ে অকণমান ওলাই যাও।

শিখাই গাঁৱৰে আমি পঢ়ি অহা ওচৰৰ বিদ্যাভূমি এম ই স্কুল খনত ষষ্ট শ্ৰেণীত পঢ়ি আছে। আজি শনিবাৰ হোৱাৰ বাবে স্কুল সোনকালে ছুটী দিলে। ভায়েক সুদ্বিপৰ লগত ৰাস্তাটোৰ দাঁতিতে থকা বগৰী জোপাৰ তলতে বগৰী খাই খাই তাই বহি আছে। ভায়েককো এইবাৰ প্ৰথম শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰাই দিছে।

: বগৰী খাব…? (মোৰ উত্তৰৰ অপেক্ষা নকৰি তাই স্কাৰ্টৰ পকেটৰ পৰা বগৰী কেইটামান ওলিয়াই মোৰ ফালে আগবঢ়ায় দিয়েই)।

: অঁ, খাম দিয়া…

: এয়া লওক…

ম‌ইও কোনো কথা নাভাবি চাইকেল খন ৰখাই বগৰী কেইটা লবলৈ হাত খন আগবঢ়ায় দিও। হঠাৎ মোৰ কি হৈ গ'ল জানো…! বগৰী কেইটা তাইৰ হাতৰ পৰা লওঁতে যেতিয়া তাইৰ চকুত মোৰ চকু পৰিলে আৰু তাইৰ হাতৰ পৰশত মনলৈ এক অজানা আত্ম‌তুষ্টিৰ শিহৰণ মোৰ দেহৰ সিৰে সিৰে বৈ গ'ল। গোটেই দেহতেই সিৰসিৰণিৰ অনুভৱ কৰিলোঁ। কাণ খনো যেন উষ্মাৰে গোৰ্গোৱাই গ'ল। যেন মই একোৱেই শুনা পোৱা নাই, পৃথিৱীৰ আন একোৱেই মোৰ চকুত পৰা নাই।

: সোনকালে লওক…

তাইৰ হাত খন মোৰ হাতৰ পৰা ধীৰে-শাঁতে টানি উলিয়াই আকৌ লওক বুলি কওতে হে মোৰ স‌ংজ্ঞা ঘূৰি আহিল। কিমান সময় যে তাইৰ হাত খন ধৰি আছিলোঁ ততেই ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। তাই বাৰু মোৰ এই পৰিবৰ্তন লক্ষ্য কৰিলে নেকি…! নাই কৰা কিজানি…! এতিয়াও তাই সৰু ছোৱালীয়েই হৈ আছে। তাইৰ এইবোৰ কথা বুজাৰ বয়স হোৱা নাই। তাইৰ হাতৰ পৰা বগৰী কেইটা লৈ লজ্জাৱনত ততালিকে আনফালে মুখখন ঘুৰালো।

     তাইৰ স্কুলত দিয়া নাম শিখাঞ্জনা। সকলোৱে তাইক শিখা বুলিয়েই মাতে। আজি সচাঁই তাইক মই বেলেগ এটা ৰূপত দেখা যেন পালো।‌ এনে লাগিল মেন এজনী সমাৰম্ভ পুষ্পৱতী যৌৱনাৱস্থা ৰূপৱতীহে। মুখত লাজ লাজ ভৰা মৃদু হাঁহিৰে সেন্দূৰীয়া গাল। চকুৰ পতাই তিৰবিৰাই কিবা ক'ব ক'ব লগা…যেন প্ৰেমাস্পদ জাগি উঠা এজনী নৱযৌৱনা গাভৰু হে। আৰু সেয়েহে গাভৰু দেখি মোৰ ডেকা মনত পছোৱা বতাহ এজাকহে যেন বলিবলৈ ধৰিছে। কথা বোৰ ভাবি নিজকে‌ অপৰাধী যেন হে লাগিল। যি জনী ছোৱালীয়ে অতদিনে মোক খুৰাকৰ লগৰ বুলি ভাবি আহিছে তাইক লৈ মই এইবোৰ কি অনুভৱ কৰিছোঁ। নিজৰ এই অন্তৰ্বিৰোধৰ বাবে হয়তো তাইৰ মুখা-মুখি হ'বলৈ কোনো দিনেই মোৰ সাহস নহ'ব।

 ‌‌                                                       *****

নিলা নিলা তুমি

        মোৰ মন পৰশি…🌾

দিলা দিলা মোৰ বুকুতে

                মৰমৰ চিনাকি…🌾

চকুলৈ ভাহি আহে

          তোমাৰেই ছবিটি…🌾

উৰে উৰে মন জানা 

       পাবৰে তোমাৰ সহাঁৰি…🌿

                                                               (সাত)

আজি সন্ধিয়া মই কলৈকো নগলো। মনটো কিবা খেলি মেলি খন লাগি আছিল। ভাবিব ধৰিলো, আমাৰ দৰে দুখীয়াৰ হৃদয় খনো যে কি আৰু…! বিবেকৰ অনুমতি নোলোৱাকৈয়ে কিছুমান দুৰ্লভ আকাংক্ষা,অনুভূতিৰ প্ৰতি মন মেলানি মাগে। কথাবোৰ ভাবি ভাবি ৰাতি বহু দেৰি লৈকে মোৰ টোপনিয়ে নাহিলে।

         আবেলি কলেজৰ পৰা আহি গাটো ধোই ললো। টেবুলত মায়ে জলপান কেইটামান সাজ্ কৰি থৈয়ে দিছিল। মোৰ আকৌ দিনত দুবাৰকৈ ভাত খাবলৈ অশান্তি হে লাগে। কিবা এলেহুৱা এলেহুৱা ভাব এটা আহে। এনেও আমি কিতাপত পঢ়িবলৈ পাইছোঁ‌য়েই মানুহে ৰাতিপুৱা বা দুপৰীয়াৰ ভিতৰত এবাৰহে পেট ভৰাই খাদ্য খাব লাগে। আবেলি আৰু ৰাতি লঘূ আহাৰহে ভোজন কৰা উচিত। কাৰণ স্বাস্থ্য ভালে ৰাখিবলৈ হ'লে আমি খোৱা খাদ্য বস্তু ভালকৈ হজম খোৱাটো একান্ত প্ৰয়োজন। আমি খুব পুষ্টিকৰ খাদ্য খালেও যদি ভালকৈ হজম নহয় তেন্তে শৰীৰে সেই পুষ্টিকৰ উপাদানবোৰ গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে। বদহজমে আমাৰ স্বাস্থ্য, মগজু আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ ওপৰত বেয়াকৈ প্ৰভাৱ পেলায়। আমি যেতিয়া ৰাতি টোপনি গৈ দেহাটোক বিশ্ৰাম দি পুনঃ অধিক কাৰ্য্যক্ষম কৰি তোলো, তেতিয়া লালটি গ্ৰন্থি, যকৃৎ আৰু অগ্ন্যাশয় পৰা পাচক ৰস নিঃসৰণৰ মাত্ৰ‌ও বেছি হয়। এই ৰসে খাদ্যৰ জটিল পদাৰ্থবোৰক সৰল উপাদানলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰে। গতিকে এনে সময়ত খোৱা আহাৰ সহজে হজম হয়। আহাৰ খোৱাৰ প্ৰণালী শাস্ত্ৰটো লিখা আছে বোলে মোক দেউতাই কৈছিল। জোৰাঘাটলৈকে যাওঁ বুলি চাইকেল খন ললোঁ। যাওঁতে বাটত শিখাহঁতৰ ঘৰৰ ফালে চালো। সিহঁতৰ পদূলিটো পাৰ নোহোৱালৈকে পেডল পাত লাহে লাহে, যাতে চাইকেল খন ৰৈ নাযায় সেই জুখেৰে মাৰিলো। নাই তাইক দেখা নাপালোঁ। কালি উদয় হোৱা অনুভৱটো ইমানকৈ

পাহৰিবৰ চেষ্টা কৰিছোঁ, নাই, পৰা নাই পাহৰিবলৈ। হঠাতে মোৰ মনত কিয় বেলেগ এখন পৃথিৱীৰ কল্পনা হ'বলৈ ধৰিছে ! তাইৰ প্ৰতি সচাঁই আগতকৈ বেলেগ এটা ভাবহে হ'বলৈ ধৰিছে নে কি বাৰু…! নভবাকৈ নিবিচাৰা কৈয়ে চোন হৃদয়ত স্বয়ম্ভু আগমন দেৱোপম সুখানুভূতি। 

: ওলাই আহিলা ভাইটি…?

: হয়‌ দাদা,

তিনি আলিটোতে হেমেনদাৰ দোকান খন। চমুকৈ হেমেনদাক উত্তৰটো দি, হেমেনদাৰ দোকানৰ পৰাই পাঁচ টকীয়া চকলেট এটা কিনি আকৌ চাইকেলত উঠিলো। দামত পাঁচ টকীয়া চকলেট হ'লেও কোনোবাই যে এই চকলেটটোলৈ হেঁপাহ কৰি থাকে সেইটোও আমি ভাবি চাবলগীয়া কথাই দিয়াকচোন। মই বিৰি,চিগাৰেট,চাদা বা নিচাজাতীয় দ্ৰব্য তেনেকৈ নাখাও। কেতিয়াবা নতুন কিবা এটা লগৰবোৰে খোৱা দেখিলে অকণমান খাই চাওঁ অৱশ্যে, তাত এনেনো কি গুণ থাকে বুলি। এইটো মই মোৰ জিজ্ঞাসা মন বুলিয়েই ভাবোঁ। জোৰাঘাট গৈ পোৱাৰ পাছত দীপিকাৰ ঘৰৰ পদূলিতে চাইকেলৰ পৰা ননমাকৈ এটা ভৰি মাটিত দি ৰৈ ভাবিলো…প্ৰথমে ঘাটৰ পৰা আহি লও, নে ইহঁতৰ ঘৰত সোমাও…!  প্ৰথমে ঘাটৰ পৰা আহি লোৱাটোকে সমীচিন বুলি ভাবিলো। ঘাটত পোৱাৰ লগেই লগেই এচাতি সেমেকা বতাহে মোক চুই গ'ল। নদী, নদীৰ পাৰে পাৰে থকা পথাৰ, কঁহুৱা, চৰণীয়া গৰু গাই, মাছৰোকা, বগলী, কণামুচৰি, পানী কাউৰী, মাছমৰীয়া সকল, তাতে মাজে মাজে প্ৰবাহিত হৈ থকা সেমেকা বতাহ, এনে পৰিৱেশত সচাঁই মনটো কিবা এটা ভাল লাগি থৌকিবাথৌ হৈ যায়। এই জোৰাঘাটৰো এটা অতীত আছে…। শিংৰা নদী খনৰ সিপাৰেও এখন মিচিং, দেউৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ ডাঙৰ গাওঁ আছে। অতীতত জোৰাঘাটত মিৰি সম্প্ৰদায়ৰ লোক পোন্ধৰ ঘৰ মানহে আছিল। দুয়োখন গাঁৱৰ মাজত প্ৰায় সম্পৰ্ক নথকাৰ দৰেই আছিল। নদীৰ সিপাৰে অৰ্থাৎ বকুল গাঁৱত, বৰ্তমান অৰুণাচলৰ চিয়াং জিলাত থকা মিয়ং আৰু দামৰ নামৰ দুই জাতিৰ পৰাই ফাটি অহা সোণোৱাল কছাৰী, মিচিং, দেউৰী, ৰাভা, খামতি লোকে বসতি কৰে। মিচিং সকল বড়ো-কছাৰীসকলৰ পিছতেই অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত দ্বিতীয় বৃহত্তম জনজাতি। ভৈয়ামত থকা মিচিংসকল সাধাৰণতে নৈৰ পাৰত চাংঘৰ সাজি গাওঁ পাতি বাস কৰে। অৱশ্যে এতিয়া দুই এঘৰৰ বাদে সেইবোৰ ঘৰ নাই, সকলোৱে আধুনিক ধৰণৰে ঘৰ বনাই লৈছে। এদিন বোলে, প্ৰতি বছৰে ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰটোত পতা আলি আঃয়ে লৃগাঙত গুমৰাগ-পাকচং নিত্য প্ৰদৰ্শন কৰা চাবলৈ এই জোৰাঘাট গাঁৱৰ দ্বিজেনে বকুল গাৱলৈ গৈছিল। তাত সি সেই গাঁৱৰ জিয়ৰী ৰূপহীৰ প্ৰেমত পৰে। সেই কথা ৰূপহীৰ ককায়েকহঁতে গম পালে আৰু তাইক মাৰধৰ কৰে। দ্বজেনৰ লগত লগ নহ'বলৈ তাইক সকিয়াই দিয়ে। পিছে ভালপোৱাই জানো কাৰোবাৰ হকা-বধা মানে। সিহঁতে লুকাই-চুৰকৈ এই ঘাটত লগ ধৰিবলৈ ল'লে। আৰু বহু ঘাত প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে এদিন সিহঁত দুয়ো এক হয়। তেতিয়াৰ পৰাই দুয়োখন গাঁৱৰ মাজত মিলা প্ৰীতি বাঢ়ে। পিছৰ পৰ্যায়ত দুয়োখন গাঁৱৰ লৰা-ছোৱালীৰ মাজত দুই চাৰিটাৰ বিয়া হয়। আৰু মিতিৰ সূত্ৰে সেই গাঁৱৰ চাৰি পাঁচঘৰ মানুহে এই গাঁৱতে মাটি কিনি স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লয়। এই নতুনকৈ অহা মানুহ বোৰে, দ্বিজেন আৰু ৰূপহীৰ এই ঘাটত মিলনৰ ফলস্বৰূপেই যে দুয়োখন গাঁৱৰ মাজত মিলা প্ৰীতি হ'ল তাৰ বাবেই মুখে মুখে এই ঘাটৰ নাম জোৰাঘাট প্ৰবচন হ'ল। ঘাটৰ পাৰতে গুনাৰাম, দুলেনহঁতৰ লগত বহি নদীত জগেশ্বৰ ককাইদেউৱে জালেৰে মাছ মাৰি থকা কিছু সময় চালো। চৰণীয়া গৰুবোৰো গৰখীয়াই ঘৰলৈ নিবলৈ বুলি ইফালে সিফালেৰ পৰা একেঠাইলৈ খেদি আনিছে। ময়ো সিহঁতৰ পৰা বিদায় লৈ দীপিকাৰ ঘৰলৈ বুলি ঘুৰি বাট ললো। পদূলিৰ মূৰতে দীপিকা ৰৈয়ে আছিল।

: ইমান দেৰি ঘাটতে বহি আছিলা নেকি…? (দীপিকাৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগেই তাই মোক প্ৰশ্ন কৰিলে)।

: অঁ ঘাটতে আছিলোঁ, পিছে দেৰিটো কৰা নাই।‌ (মই জানো তাই এনেয়ে মোক জোকাই চাইছেহে)।

: তুমি মানে মই যোৱা দেখি আছিলা…?

: ওম, দেখিছিলো টো…

: তেতিয়াহলে কিয় মোক মাত দিয়া নাছিলা...?

: ভাবিছিলোৱেই আগতীয়াকৈ সেই ফালৰ পৰা আহি সোমাবা বুলি…

: যদি নুসোমালো হয়…

: নুসোমালা হয় নেকি...?‌ (মুখ খন সামান্য বেকা কৰি তাই সুধিলে)।

: সোমালো হয়, কিয় নুসোমাম।

অভ্যাসগত তাইৰ হাত খন মোৰ ফালে আগ বঢ়াই দিলে। ইয়াৰ কাৰণটো হ'ল, মই সিহঁতৰ ঘৰলৈ আহিলে তাইলৈ চকলেট এটা অনাটো অভ্যাসে হৈ পৰিছে। দীপিকাৰ ককায়েক ৰাজীৱ মোৰ লগৰে। দীপিকা মোতকৈ দুবছৰৰ সৰু। তথাপি তাই মোক বন্ধুৰ দৰেই ব্যৱহাৰ কৰে। বন্ধুতকৈও মোৰ প্ৰতি তাইৰ বেলেগ এটা অনুভৱ নথকা নহয়, কিন্তু মই তেনে দৃষ্টিৰে তাইক কেতিয়াও চোৱা নাই। এজনী ভাল বান্ধবী হিচাপেহে ভাবি আহিছোঁ। সন্ধিয়া হবৰে ধৰিছে। তাই দিয়া চাহকণ খাই ঘৰলৈ বুলি উঠি তাইক মাত লগালোঁ।

: বেলি লহিয়ালেই যাওঁ দেই দীপিকা।

: যোৱাই নে…? আজিকালি ক'ৰবাত মন বহিছে যেন পাওঁ। অকণমান বহিবলৈও সময় নাথাকে তোমাৰ।

: নাই, এনেয়ে, পথাৰৰ পৰা গৰুও আনিবলৈ আছে যে।

: ওম, যোৱা তেনেহলে।

: ৰাজীৱ থাক, ম‌ই গৈ থাকো।

: অঁ যা, কালিলৈ ৰৈ থাকিবি মোৰ বাইকতে যাম কলেজলৈ। মোৰ এজেগাত সোমাব আছে।

: হ'ব দে।

ঘৰলৈ আহি পাই লৰালৰিকৈ গৰু কেইটা পথাৰৰ পৰা আনি গোহালিত বান্ধিলো। মুখ হাত ধোই ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই দেখিলো মা ঘৰত নাই দেখোন, ক'ত গ'ল এই সন্ধিয়াখন! ভাবিলো, বাৰীৰ পৰা জলকীয়া আনিবলৈ গৈছে চাগে, দিনত পাহৰিব‌ও পাৰে। তেনেতে মায়ে ঘৰৰ আগফালৰ দুৱাৰেদি ঘৰ সোমাইছেহি। মাক সুধিলো...

: ক'ত গৈছিলি নো ?

: তই গমেই পোৱা নাই নেকি ? শিখা ৰাজস্বলা হ'ল আজি পুৱাই, নিয়ম খিনি তাইক শিকাই কৰিবলগীয়া খিনি কৰি দি, তাই ৰূমত সোমাই আহিছোঁ। বেচেৰীয়ে এই কেইদিন কষ্টয়ে পাব আৰু, বৰ আলসুৱা যে। ম‌ই ভাবিলো…, তাই শান্তি হ'ল…, মানে তাই গাভৰু হল। অ...সেই বাবেই ৰাতি পুৱাৰে পৰা তাই বাহিৰলৈ এবাৰো ওলোৱা দেখা নাই ! মনে মনে নিজৰ ওপৰত গৌৰৱান্বিত ও  হলো…যে হয়তো তাইত কৈয়ো মোৰ যৌৱনে আগতীয়াকৈয়ে তাই গাভৰু হোৱাৰ উমান শিহৰণ কৰিব পাৰিলে।

                                                      *****

🌿মন আজি মোৰ ত্ৰাসিত

      হৃদয় হ'ল যে তোমাৰ দাসত্ব

ফুটুনে নুফুটু গোলাপৰ কলিটি

      মৌ-পিয়াই নুচুহে যায় যদি মৰহি…🌾

যিদিনা ফুলিব গোলাপৰ কলিটি

      ভোমোৰাই পৰশ যদি কৰে হৰলুকি

তাকে ভাবি মনত গুণা-গঁথা হেন্দোলনি

      বেচেৰা মৌ-পিয়াই এতিয়া কৰে বা কি…!🌿

                                                               (আঠ)

আজি পুৱা আন দিনাত কৈ সোনকালে উঠিলো। মনত ক'ব নোৱাৰাকৈ বেলেগ ধৰণৰ উল্লাসৰ বা বব ধৰিছে। ভাবিলো…সোনকালে গাটো ধুই আজৰি হৈ লও! দহ দিনেই হ'ল শিখাক এবাৰো দেখা পোৱা নাই। আজি তাইৰ তোলনি বিয়া পাতিছে। তোলনি বিয়াবোৰত তেনেকৈ মই নাযাওৱে। ম‌ই ভাবো এজনী ছোৱালীৰ যেতিয়া যৌৱন প্ৰাপ্তৰ ক্ষণ আহি পৰে বা প্ৰাকৃতিৰ স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰ  দ্বাৰা বালিকা এগৰাকী ঋতুস্ৰাৱ হয়, সেইটো বৰ জাকজমকতাৰে বিয়া‌ অনুষ্ঠিত কৰি বা কাৰোবাক দেখুৱাবলৈ, প্ৰদৰ্শনৰ প্ৰতিযোগিতা কৰাবলৈ বিচৰা টো মুঠতেই উচিত নহয়। কাৰণ এগৰাকী ছোৱালী ঋতুমতী হয় বাৰ বছৰৰ ওচৰে পাজৰে। তেনে অপৰিপক্ক কুমলীয়া অবুজন আয়ুসত গাভৰু হ'ল বুলি চিনাকি কৰাই দি আমিবোৰে মূৰ্খামীহে কৰা নাই নে বাৰু তাইৰ জীৱনক লৈ। অৱশ্যে প্ৰথম ঋতুমতি ছোৱালী জনীক গাঁৱৰ গোপিনী সকলে গৈ ঋতুমতী হোৱাৰ পিছত পালন কৰিবলগীয়া নিয়মবোৰ শিকাব লাগে। নিয়মখিনিৰ মাজত কিছুমান নিয়মৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি নথকা নহয়। লগতে যৌৱন প্ৰাপ্তিৰ পাছত ল'ব লগা সাৱধানতা বা পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা খিনি নিয়মৰ মাজেৰে কৰি যাবলৈ উপদেশ দিব লাগে। এজনী নাবালিকাৰ প্ৰথম ঋতুমতী হোৱাৰ প্ৰাকৃতিক কাৰণ আৰু তাৰ বাবে বিজ্ঞান সন্মতভাৱে ল’বলগা স্বাস্থ্য, খাদ্য, জিৰণি, সুৰক্ষা আদি প্ৰয়োজনীয় বিষয়সমূহ বিশেষকৈ নিজৰ পৰিয়াল আৰু সমাজৰ জেষ্ঠা মহিলাসকলৰ দ্বাৰা কিছু সাংকেতিক তথা প্ৰতীকী ব্যৱস্থাৰে বুজনি দিয়াটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়তা। সেয়ে এই বিয়াক যৌন শিক্ষাৰ আদি পাঠ বুলি কোনো কোনোৱে মত পোষণ কৰে। কিন্তু আজি তাইৰ বিয়াত নোযোৱাকৈ থাকিম নোৱাৰিম চাগে..! তাতে বিয়াত বাহিৰৰ দুই এটা কামো চাই দিব লগীয়া আছে।

      গাটো ধুই আহো মানে মায়ে মোক চাহকণ আনিয়েই দিলে। ভাত হোৱালৈ ৰৈ নাথাকো, এনেও বিয়া ঘৰত খাব লগীয়া হবই।

: দেৱ…এইফালে আহাচোন। (বৰদেউতাই আমাৰ বাৰীৰ ঢাপতে ৰৈ মোক মাত দিলে)।

: কওক বৰদেউতা, কিবা কাম আছিলে। (ময়ে আগবাঢ়ি গৈ বৰদেউতাক সুধিলো)।

: অঁ, তুমি বজাৰৰ পৰা গৈ আহি দিয়াচোন।

: হ'ব বৰদেউতা মই কাপোৰ যোৰ সলাই আহো, আপুনি গৈ থাকক, কি আনিব লাগিব কাগজ এখনতে লিখি দিব।

আগতীয়াকৈ কইনা জনী চোৱাৰ হেঁপাহ এটা বুকুতে লৈ, মই ওলাই গলো বজাৰলৈ বুলি। আমাৰ লক্ষীমপুৰ চহৰলৈ যোৱা পথটোৰ দহ কিলোমিটাৰ দূৰতে আছে সুনাৰীহাট বজাৰ খন। বজাৰ খন দৈনিক‌ বহে যদিও দেওবাৰেহে বহুলভাৱে বহে। সেই দিনা দূৰ দূৰণিৰ পৰা বজাৰলৈ বেপাৰী সকল আহে। মানুহৰো বহু ভিৰ হয়। বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা গৰুবোৰ বেছা-কিনা হয় এই বজাৰ খনতে। চহৰ পৰাও বহু বেপাৰীয়ে ইয়াত কেঁচা চবজি,ফল-মূল ক্র‌য় কৰিবলৈ আহে। মুঠতে গাঁৱৰ খেতিয়কে বেচা-কিনা কৰিবলৈ এখন ভাল বজাৰ পায়।

     বৰদেউতাই আনিবলৈ দিয়া বস্তু বোৰ ভিতৰত থৈ ৰভা তলিলৈ ওলাই আহো। আহি বাৰান্দাৰ ওচৰত পাইছোঁহি হে তেনেতে শিখাৰ মাকে জলপান খাবলৈ বুলি আকৌ ভিতৰলৈ ঘুৰালে। ভোকো লাগিছিল, গতিকে খাই লোৱাটোকে ভাল হ'ব বুলি ভাবি ভিতৰলৈ সোমাই গলো শিখাৰ মাকৰ পাছে পাছে।

   খোৱা-বোৱা শেষ কৰি ৰভা তলত সৰু ল'ৰা দুজনৰ মাজতে খালী হৈ থকা চকী খনতে বহি ললো। মোৰ কিছু আঁতৰত সন্মুখৰ ফালে শিখাক নোৱাই-ধোৱাই নতুন চাদৰ-মেখেলা পিন্ধাই কইনা সাজেৰে সজাই-পৰাই বহাই থৈছে। মোৰ ফালে পিঠি কৰি তাই বহি থকাৰ বাবে তাইৰ মুখ খন দেখা পোৱাৰ সুবিধাকণ হোৱা নাই। সাজোন-কাচোনত তাইৰ মুখ খন চাবলৈ বৰকৈ হেঁপাহ এটাই মনৰ মাজত তোলপাৰ কৰি আছে। গাঁৱৰ গোপিনী সকলে বিয়ানাম জুৰি আছে। তাই এবাৰো পিছলৈ ঘুৰি চোৱাৰ আশা নেদেখি মই ঘৰলৈ বুলি খোজ আগবঢ়ালোঁ। এনেও মহিলা সমাজত বহি থাকিবৰ মোৰ আকৌ লাজটোৱে বেছি হে বেৰি ধৰে।

: দেৱ, ৰবা…(মাতটো শিখাৰ ওচৰৰ পৰাই অহাযেন লাগিল)।

ঘুৰি চাই দেখিলোঁ শিখাৰ ওচৰতে বহি থকা দ্বিপিকাই মোক মাত লগাইছে। অথনিৰে পৰা বহি থকা দ্বিপিকাক মোৰ চকুতেই পৰা নাছিল। হয়তো তায়ো মোক এতিয়াহে দেখা পালে। দ্বিপিকাৰ মুখত মোৰ নামটো শুনাৰ লগে লগেই শিখাই মোৰ ফালে ঘুৰি চালে। ম‌য়ো তাইলৈ চাওঁ-নাচাওঁ কৈ লাজুক ভাবে চালোঁ। তাই কিবা অপ্ৰস্তুত যেন হৈ চকু আনফালে মনস্থ কৰি আকৌ আগৰ দৰে বহি থাকিল। দ্বিপিকা মোৰ ওচৰলৈ উঠি আহিলে।

: যোৱা গৈ নেকি ?

: অঁ, যাওঁ বুলিয়েই…ভাবিছোঁ।

: নবহা..?

: নবহো, কিবা লাজহে লাগে ইয়াত বহি থাকিবলৈ।

: বৰ লাজ টো…,যোৱা তেনেহলে। যাওতে সোমাই যাম বাৰু তোমাৰ ঘৰত।

: অঁ, সোমাবা।

দ্বীপিকাই আমাৰ ফালে আহিলে আমাৰ ঘৰত নুসোমোকৈ নাথাকে। তাই যিমান জৰুৰী হৈ থাকিলেও এখন্তেক হ'লেও আমাৰ ঘৰত বহিয়েই যায়। দ্বিপিকা গৈ আগৰ ঠাইত বহাত, শিখাই মোৰ ফালে আকৌ এবাৰ ঘুৰি চাই লৈ আগফালে মুখ ঘুৰালে। সজাই-পৰাই পাটৰ চাদৰ-মেখেলা যোৰে তাইক একেবাৰে পূৰ্ণযৌৱনা গাভৰু জনীয়ে লাগিছে। তাতে তাই বহু ধুনীয়াও। লাহীকৈ ওখ,বগা বৰণৰ,কঁকাললৈকে ঘন ক'লা দীঘল চুলিৰে তাইক বয়সত কৈ বেছ গাভৰু জনীহে যেন দেখাইছে। তাইৰ এই মোহনীয়া ৰূপ দেখা পাই মোৰ চোন তাইলৈ মৰমবোৰ আৰু দুগুণেহে চৰিছে। কিন্তু কি হ'ব ! মনৰ এই দুৰ্বাৰ অনুভৱবোৰ তাইক জানো ক'ব পাৰিম ! নিশ্চয় নোৱাৰিম। এয়া যে তাইক কোৱাৰ তাইৰ বয়স হোৱা নাই। আৰু ম‌ই নিজে কি সেয়াটো পাৰিব নোৱাৰোঁ। বাওনা হৈ চন্দ্ৰ লৈ হাত মেলিব পাৰি জানো…! তাইৰ কথাকে ভাবি ভাবি খোজ ললো ঘৰলৈ বুলি…।

                                                         *****                                                            

🥀বহাগৰ ৰঙালী ৰঙে, কপৌ ভাটৌ মাধৈমালতী তল সৰা আমোল-মোল শেৱালি ফুলৰ শোভাষে চাৰিও দিশ অতি বিতোপন হৈ পৰিছে। তাতে দেহ মন উথলি উঠা ঢোল, পেপা, গগনা হিয়া জুৰোৱা সুমধুৰ বাঁহীৰ সুৰে চেনাই দেহাজানৰ মনবোৰ কেনিবা উৰা মাৰিছে মনৰ হিয়ামণিৰ কথা ভাবি। মোৰো একেই দশা। বিহু কেইদিন চোন ভোক পিয়াহ বোৰ কেনিবা হেৰাই গ'ল। ঢোলত চাপৰ মাৰি মনৰ পখী উৰি গ'ল কেনিবা প্ৰিয়াকে লগত লৈ…

কাজল কাজল তোমাৰ চকু যোৰি

           মনলৈ আহে মোৰ ঘুৰি ঘুৰি

                খামুচীয়া লাহি কঁকাল তোমাৰ

             ‌       চাপৰত ভাঙে নাচ মোৰে ঢোলৰ…🥀

                 মৰম মৰম তোমাৰ নয়ন যোৰি

             আৱেগৰ লহৰ বৈ তোমালৈ বুলি

          বিহুতে শুনিলো তোমাৰ ঢোলৰে চাপৰ

 মন পালে উলাহঁত তোমাৰে কাষৰ…🥀

                     অ...আঁতৰি নাজাবা মোকে এৰি

                 বিৰহত কান্দিব হৃদয় নিশা উচূপি

          থাকিমে তোমালৈ ৰৈ

        এধানি মৰম পাবলৈ

   ঐ জান বিৰহঁত দহিব বুকু মোৰ

তুমি যে কলিজাৰে জোৰ…🥀

  তৰা তৰা দুৰ আকাশৰ তৰা

     তৰাৰে হাঁহিতে আকাশ উজ্জলে জানা

        তুমিও আছা মোৰ হৃদয় জোৰি

           তোমাৰ মৰমে হয় মোৰ জীৱন ৰাগিণী…🥀

নিলা নিলা দূৰ আকাশ নিলা

       ‌‌ বেলিৰ পোহৰে জোন জিলিকে জানা

               ‌তুমিও হবা মোৰ হৃদয়ৰ বেলি

                    তোমাৰ মৰমে সজাম ম‌ই ঘৰ এখনি…🥀

                        অ...দহিব পুৰিব মোৰো অন্তৰ জানা

                      চকুলো নিগৰিব কৰি তোমাৰ ভাৱনা

                আছো মাথো তোমালৈ ৰৈ

            বুকু ভৰা মৰম দিবলৈ

       ঐ জান ভাৱনাই দহিব সপোন বোৰ

তুমি যে হিয়াৰে মণি মোৰ…🥀

 ‌                                                                 (ন)

আজি একত্ৰিছ মে…! মনটো কিবা উগুলথুগুল লাগি আছে কি হ'ব কি নহ'ব। এনেই তাই বাৰু পঢ়া শুনাত ভালেই। আজি শিখাৰ মেট্ৰিকৰ ৰিজাল্ট দিব। আমি সকলোৱে নটা বজালৈ অপেক্ষা কৰি আছোঁ। দুৰু দুৰু ভয় ভাব এটাহে আহিছে দেখোন। কি যে আৰু…,তাই পৰীক্ষা দিছে, যদি ভয় ভাব আহিব লাগে; তাইৰ হে আহিব লাগে। মোৰ বাৰু কি হৈছে…! নে আজি কালি মোৰ মনটোৱে তাইৰ দুখ, সুখ, তাইৰ আনন্দ সকলো সমস্যা মোৰ নিজৰে বুলি ভাবিব লৈছে। নহ'লে নো আন কি কাৰণত নদীৰ ঢৌ দেখি পুখুৰী ও নাচি উঠে। নদীৰ পানী আৰু পুখুৰীৰ পানী এক হ'লে জানো কোনোবাই পাৰিব পৃথক কৰিব। মোৰো যেন অনুভৱবোৰ তেনে হ'বলৈ ধৰিছে।

     শুই উঠাৰে পৰা ম‌ই এবাৰো শিখাক দেখা পোৱা নাই। মোৰ মনটোত বাৰে বাৰে তাই কি কৰি আছে, ৰিজাল্ট টোক লৈ তা‌ই বা কি ভাবি আছে জানিবলৈ মন গৈ আছে। সেয়ে সিহঁতৰ চোতাললৈ গৈ এনেয়ে তাই শুনাকৈ ভায়েকক মাত এষাৰ লগালো।

: সোণমইনা পঢ়ি আছা নে ?

সি বাৰান্দাৰ টেবুল খনতে পঢ়ি আছে। ঘৰৰ সকলোৰে মৰমৰ সেইহেতু তাক সকলোৱে সোণমইনা বুলি মাতে। দেখিবলৈও বগা তুলতুলীয়া গাল দুখনেৰে একেবাৰে মৰমিয়ালটো। সকলোৱে মৰমত তাৰ গালত চুমা এটা খাই অথবা আলফুলে গালত চিকুট এটা মাৰি দিয়ে। সেইটো অশান্তিৰ বাবেই সি কোনোবা তাৰ ওচৰলৈ গ'লেই আগতীয়াকৈ তাৰ মুখ খন হাতেৰে ঢাকি ধৰিব বিচাৰে। আমাৰ ঘৰৰ বাৰীৰ মাজেৰেও শিখাহঁতৰ চোতালত ওলাব পৰাকৈ সৰু লুংলুঙীয়া বাট এটা আছে। আমি সচৰাচৰত ইঘৰৰ পৰা সিঘৰলৈ যাব লগীয়া হ'লে সেই বাটেই অহা যোৱা কৰোঁ। মইও সেই বাটেৰেই গৈ তাক চোতালৰ পৰাই মাত্ৰ মাতষাৰ দি, সিহঁতৰ পদূলিৰে দি ওলাই আকৌ ঘৰলৈ আহো। মই ঘৰ আহি পাওঁ মানে তাই আমাৰ চোতালত ৰৈয়ে আছিল, নে জাস্ত তাই আহি পাই ৰৈছে ঠিক ধৰিব নোৱাৰিলোঁ।

: কি হ'ল...নবহাকৈয়ে গুচি আহিলে দেখোন ?

: এনেয়ে…(বিশেষ গুৰুত্ব নেদেখুৱাই তাইৰ চকুলৈ চাই তেনেকৈ কলো। তাইৰ চকুত কিবা এটা ক'ব বা জানিবৰ ইচ্ছা থকাৰ চিন স্পষ্ট ফুটি উঠিছে যদিও তাইৰ স্বাভিমানী মনটোৱে নুসোধিলে নক‌ও হৈ আন ফালে চাবলৈ ধৰিলে)।

সচাঁকৈ তাইৰ সুধীৰতা মিতাচাৰীতাক মানিব লগিয়া। 

: আজি তোমাৰ ৰিজাল্ট কি হ'ব বুলি ভাবিছা ?

: জানো…!

: অ, কি জানো বোলে; তুমিহে পৰীক্ষা দিছা তুমি নাজানিলে কি হ'ব।

: ভা..লেই হ'ব।

: অঁ, সেইটো কবলৈও ইমান চিন্তা কৰিব লাগে। (ম‌ই গহীন কৈয়ে কলো)।

: আহা, নটা বাজিবৰে হ'ল ৰিজাল্ট টো চাই দিওঁ।

তাই বাৰান্দাৰ চকী খনতে বহিলে গৈ। ম'বাইলটো ৰূমৰ পৰা আনি লৈ মইও তাইৰ সন্মুখৰ চকী খনতে বহি ললোঁ। ভাবিব ধৰিলো…তাইৰ ৰিজাল্টটো পোৱাৰ পিছতেই সুবিধা এটা চাই অতদিনে বুকুৰ মাজত লুকুৱাই ৰখা কথাটো, অনুভৱবোৰ তাইক ক'ব লাগিব। প্ৰস্তাৱো কৰিম ভালপোৱাৰ।‌ মানুহে কয় নহয়; সময়ৰ কথা, সময়ৰ কাম সময়ত নকৰিলে পিছত সেই সুবিধা নাহিবও পাৰে। পিছে ভয় লাগে যদিহে মোৰ প্ৰস্তাৱ তাই নাকচ কৰে। তেতিয়া মোৰ কি হ'ব বাৰু ! মইটো তেতিয়াৰ পৰাই গোপনে তাইক হৃদয়ত বহুৱাই ললোৱে। নাই তাই সেইটো কৰিব নোৱাৰে। মই লক্ষ্য কৰি আহিছোঁ তাইও মোৰ লগত কথা পাতি ভাল পায়। মোৰ লগত সময় কটাই ভাল পায়। তাইৰ যিকোনো সমস্যাৰ সমাধান মোক সোধে, মোকে কয়। এয়া জানো বিশ্বাস ভালপোৱা নহয় ! ফলাফল ওলাল তাইৰ…গণিত, বিজ্ঞান আৰু অসমীয়াত লেটাৰ সহ ষ্টাৰ মাৰ্ক পাই প্ৰথম বিভাগত পাছ কৰিলে। মই ৰিজাল্ট টো কোৱাৰ লগে লগেই উন্মাদৰ দৰে তাই বহাৰ পৰা উঠি আহি এক প্ৰকাৰে আজোৰি নিয়াৰ দৰেই মোৰ হাতখনত থকা ম'বাইলটো থপিয়াই নিয়ে। আৰু চকু থৰ কৰি ৰিজাল্ট শীট খনত নিজৰ নাম, ৰোল নাম্বাৰটো চাই আশ্বস্ত হ'বলৈ চেষ্টা কৰিলে। এক অন্তৰ্নিহিত আনন্দ তাইৰ চকুত ফুটি উঠিছিল; সেইটো মোৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল।

: শুভেচ্ছা শিখা, ভাল ৰিজাল্ট এটা দিয়াৰ বাবে…। (ময়ো অতিকৈ সুখী হৈছিলো। আনন্দৰ যেন পাৰ ভাঙি যাব ধৰিছিল, হয়তো তাইত কৈও বেছি)।

: এয়া আপোনাৰ বাবেই। (এই কৃতকাৰ্যতা মূল্যায়নৰ আঁৰত তাই কিয় মোক ৰাখিলে। মোৰ অলপ বুজিবৰে জটিল হ'ল। নে মাথোঁ কৃতজ্ঞতাৰ অভিবাদন স্বৰূপে হে তেনেকৈ কৈছে)।

: মই কেনেকৈ…? এয়া মাথোঁ তুমি কষ্ট কৰি পঢ়াৰ ফল।

: সেইটো হয়, কিন্তু সকলো সময়তে আপুনি মোক দিয়া

পৰামৰ্শ সাহস আৰু গুৰুত্বৰো বহুত বেছি অৱদান আছে। (অৱশ্যে তাই কোৱাটো নোহোৱা নহয়। মইটো সকলো প্ৰকাৰে তাইক সহযোগ দিবলৈ সদায়ে প্ৰস্তুত থাকো। তাইৰ প্ৰতিটো সমস্যা যেন মোৰ সমস্যা হ'ব তেনে ভাবেই আহে। মোৰ মনত পৰে…তাইৰ পৰীক্ষা চলি আছে, মাজত দুদিন বিৰতি। তাৰ পাছত গণিতৰ পৰীক্ষা হ'ব। কি কাৰণত জানো তাইৰ বোলে ভিতৰি ভিতৰি ভীষণ জ্বৰ যেন অনুভৱ হৈছে, বমি বমি ভাব এটাও হৈছে। মনটো একেবাৰে‌ সেমেকা। বিষন্ন ভাবেৰে তাই মোৰ ওচৰলৈ আহে। তেতিয়া মই বাহিৰৰ বিছনা খনতে ম'বাইলটো চাই এনেই পৰি আছোঁ। তাই মোৰ বিছনাৰ কাষতে থকা চকী খনত বহে। তাইৰ বিষন্ন মুখ খন দেখিয়েই মই বুজিব পাৰিলো যে তাইৰ কিবা হৈছে। তাইক কি হৈছেনো, এনেকৈ মন মাৰি কিয় আছা বুলি সোধিলো। তাই তাইৰ অনুভৱটো মোক ক'লে। তাইক মই কলো, চিন্তা নকৰিবা ভাল হৈ যাব। ঘৰত মাক কোৱা, ফাৰ্মাচীৰ পৰা টেবলেট আনি দিব বা ম‌ই হ'লেও আনি দিব পাৰিম। তাই ক'লে, নাই নালাগে। ঘৰত ম‌ই কাকোৱে কোৱা নাই। আৰু আপুনিও আনি দিব নালাগে, নিজে ভাল হৈ যাব। ম‌ই অকণমান দেৰি ইয়াতে বহি থাকিব বিচাৰিছোঁ। ঘৰত ভাইটিয়ে হুলস্থূল কৰি থাকে। ম‌ইও আৰু তাইক একো নকলো। পৰীক্ষাৰ সময়, গতিকে তাই কোনো প্ৰকাৰে যাতে দুঃচিন্তাত নপৰক তাকেহে বিছাৰিলো। এনেও তাই মোৰ কাষত সময় কটোৱা টো মই মনে প্ৰাণে বিচাৰোঁয়ে)।

তাইৰ কৃতকাৰ্যতাত মোৰ গুৰুত্বৰ কথা যেতিয়া তাইৰ মুখে শুনিবলৈ পালো, মোৰ নিজকে তাইৰ বাবে ম‌ই যেন কিবা বিশেষ তেনে লাগিল।

: সেইটো টো মই কৰিবই লাগিব। (মোৰ সৰুকৈ মুখত ওলাই আহিল, তায়ো শুনিলে।

: যাও দেই, আমাৰ ঘৰলৈ আহিব। (তাই অলপ লৰালৰি কৰিলে যাবলৈ)।

: অ শুনা, তোমাক কথা এটা কম ভাবিছোঁ...।

: কওঁক…

: ইয়াত নহয় বেলেগ এটা পৰিৱেশত হে ক'ব পাৰি…।

: তেতিয়া হলে কালিলৈ ওলাব; সেই নতুন কৈ বনোৱা বিষ্ণু

মন্দিৰটোৰ লৈ যাম।

: ঠিক আছে।

দেখা পোৱা লৈকে তাই গৈ থকা মই চাই আছোঁ। মোৰ মনটোত এটা আনন্দৰ ৰোমান্তিক লহৰ উঠিবলৈ ধৰিছে। বাৰীৰ ঢাপটোৰ ওচৰ পাই, তাই এবাৰ ডিঙি ঘূৰাই মোলৈ কেৰাহিকৈ চাই গুছি গ'ল। সঁচাই শিখা জনী বহুত ডাঙৰ হ'ল; এতিয়া মোৰ মনৰ কথাবোৰ তাইক নিশ্চয় ক'ব পাৰিম…।

                                                          *****

🌹তুমি আছিলা মোৰ বোকোচাত ওমলি

         ওঁঠত দিছিলা মিঠা চুমা এটি…🥀

সাৰ পাই দেখো তুমি যে কাষত নাই

           সপোনত হাঁহোৱালা

            দিঠকত কন্দুৱালা

      এয়াই নহয় নে ভালপোৱা…!🥀

                                                                   (দহ)

আজি যেন মোৰ জীৱনৰ সবাতোকৈ গুৰুত্ব আৰু এটি ৰঙীণ জীৱনৰ পাতনি মেলিবলৈ গৈ আছে। হয়তো এনে এটি সুখানুভূতি জীৱনৰ অংশত ভৰি দি সুখাভিলাষী নোহোৱা কোনো ব্যক্তি নোলাব‌ই কিজানি ! যি সময় ছোৱাই মানুহৰ জীৱনত অত্যন্ত সুখ সন্তুষ্টি প্ৰদান কৰে বা মিঠা ৰোমন্থনৰ অংশ হিচাপে বুকুত চিৰ যুগমীয়া হৈ ৰৈ যায়। মই তাই অহা লৈ ৰৈ আছোঁ। মনৰ কথাবোৰ তাইক ক'বলৈ বৰকৈ মনটো দোলা দি নাচি আছে। কিন্তু কালি তাই এনেয়ে ক'লে নেকি বাৰু মন্দিৰলৈকে যাম বুলি ! নাই তাই এনেই যি-তি কথা নকয়; সেইটো মোৰ তাইৰ ওপৰত দৃঢ় বিশ্বাস আছে। বিএ পাছ কৰা মোৰ তিনি বছৰৰে হ'ল। চাকৰি এটা পাবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব। তাই যদি মোৰ প্ৰস্তাৱটো গ্ৰহণ কৰে; তেন্তে তাইক এটা ভাল জীৱন দিবলৈ চেষ্টা কৰিম। লাগিলে যিমান পৰিশ্ৰম কৰিব লগীয়া হ'লেও কৰিম। কাৰণ তাইৰ সুখতে মই সুখী হ'ম। তাইৰ মুখত যদি সদায় সুখৰহে ছবি দেখিবলৈ পাওঁ, মোৰ সমস্ত দুখ, কষ্ট উৰি যাব তাইৰ সুখেৰে ভৰা মুখখনি চাই চাই। কিন্তু আজি কালি ইমান সহজ নহয় চৰকাৰী চাকৰি এটা পোৱাৰ। অৱশ্যে বৰ্তমানৰ চৰকাৰ খন কিছু ভাল দেখিছোঁ; কিবা এটা আশা থাকে। নেতা জন বৰ ভাল, পৰহিতৈষী, কৰ্মপটু লগতে বাকপটুও। মই ভাবোঁ এনে গুণসম্পন্ন নেতাই সদায় দেশ প্ৰগতি কৰা আৰু প্ৰজাৰ কথা চিন্তা কৰে। নহ'লে সৰহীয়া কৈ খেতিকে কৰিব লাগিব। নিজৰ খেতি মাটি নাথাকিলেও; আনৰ পাই যাম বাৰু !

: আহক, (শিখাই মাকৰ স্কুটী খন লৈ আমাৰ পদূলিতে ৰখাই মোক মাতিছে)।

ধুনীয়াকৈ সাজি-কাচি আহিছে তাই। ঘন নীলা ৰঙৰ এটা জীনচ্ পেণ্টৰ সৈতে সুমথিৰা আৰু বগা মিশ্ৰিত এটা কুৰ্ত্তা পৰিধান কৰিছে। এখন চুৰ্ণী ত্ৰিভুজাকৃতিৰে ভাজ কৰি ধুনীয়াকৈ বক্ষস্থল ঢাকি পিঠিৰ ফাললৈ পেলাই থৈছে। দুইখন কাণৰ কাষেৰে ক্লিপ মাৰি ওপৰলৈ চুলিখিনি চেপি পিঠিত পেলাই থোৱা তাইৰ মেলা চুলি খিনিৰে চকু ছাট মাৰা অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্য‌ আৰু চকু টিপ টিপ চাৱনিৰে মোৰ চকু, মন বিচলিত কৰি দিলে। আৰু যেন সকলো পাহৰি মোৰ ডেকা মনটোত উথলি উঠিছে প্ৰেমৰ ৰাগিনী, এক অভিলাষী।

: মই চলাম নে তুমি ? (তাইৰ ওচৰ পাই পলকতে তাই চকুলৈ চাই দ্বিধাগ্ৰস্ত অনুভৱ কৰি তেনেকৈ ক‌ও)। 

: আপুনি য়ে…(ওঁঠৰ কোণত মিচিকিয়া হাঁহি এটি লৈ সামান্য দুয়ো ওঁঠ জপাও নজপাও কৈ ওঁঠখন বেকা কৰি, তেনেকৈ কৈ, তাই স্কুটীখনৰ পৰা নামি দিলে)।

মই তাইৰ পৰা স্কুটীখন লৈ ষ্টাৰ্ট দিলো। মোৰ কান্ধত হাত এখন দি তাই স্কটীত বহি ল'লে। ধীৰ গতিৰে আমি গৈ আছোঁ। সৰুৰেপৰাই টো তাইক মোৰ কাষত পায়ে আছোঁ। কোনো সংকোচ নকৰাকৈয়ে প্ৰয়োজনীয় কথাবোৰ ইটোৱে-সিটোক ক‌ও। তথাপি আজি কাষৰত পোৱা অনুভৱটো আগতকৈ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত। আগতে অনুভৱবোৰ আছিল আপোনতা, দায়িত্ববোধ, মঙ্গলকামী। আৰু আজি চোন অনুভৱবোৰ বন্ধুত্বসুলভ, প্ৰেমাস্পদ, সমভাগী, সমানতা, সম‌ অধিকাৰৰ। মৌনতাৰে দুয়ো প্ৰায় দেৰকিলোমিটাৰ গৈ বিষ্ণু মন্দিৰটো পালোঁ। মন্দিৰত দুয়ো সেৱা এটা কৰি সন্মুখৰ বৰ জৰিগছ জোপাৰ তললৈ গলো।

: বহা,

: ওম,

জৰিগছ জোপাৰ তলত থকা পকাৰ আৰামী চকীখনত তাইক বহিবলৈ কৈ ময়ো বহি ললো। তাই পৰিৱেশ টোৰ চাৰিওফালে চাবলৈ ধৰিলে। তাই মুখত উৎসুক ভাব ফুটি উঠিছে। তাই এবাৰ মোৰ ফালে এবাৰ আনফালে চাই মোৰ সামান্য কাষতে বহিল। তাইক সুধিবলগীয়া কথাটোৰ পৰিণাম কি হ'ব ভাবি, বুকুত হৈ থকা উত্তেজনা ভাবটো শান্ত কৰিবৰ বাবে ঠাই খনৰ চাৰিওফালে মই চকু ফুৰালো। এই বিষ্ণু মন্দিৰটোৰ কাষেৰে এটা সৰু ৰাস্তা। যিটো আমাৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাটোৰে আহি, পাহাৰৰ শিখৰ পৰা অহা ডাঙৰ ৰস্তাটোত সংযোগ হৈছে। মন্দিৰৰ সন্মুখৰ মুকলি ঠাইকণ মিহি বনেৰে আবৃত; যেন এখন দলিচাহে পাৰি থৈছে। মন্দিৰটোৰ বাওঁফালে পোন্ধৰ গজমান দূৰত এটা বৰ ডাঙৰ দীঘল পুখুৰী আছে। পুখুৰী পাৰে পাৰে নিদিষ্ট দূৰত্বত জোপোহা জোপোহা কদম আৰু কৃষ্ণচূড়া গছ। গছবোৰৰ মাজে মাজে নাৰিকল গছ। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে সৰু বৰ নানা তৰহৰ ফুলেৰে শোভাময় হৈ আছে। মুঠতে গোলাপ, তগৰ, বকুলৰ সুগন্ধিয়ে সকলোৰে মন প্লাবিত কৰিব পৰা এটা মধুৰতা পৰিৱেশ। মৌ-পিয়া চৰাই আৰু ভিন্ন ৰঙীণ পখিলাই এপাহ ফুলৰ পৰা আন পাহ ফুলত পৰি নাচি, যেন এক প্ৰেমৰ মায়া জালহে ৰচিছে। মন্দিৰৰ সন্মুখৰ বননিৰ কাষতেই এই বিয়াগোম জৰিগছ জোপা। এই জৰিগছ জোপাৰ কাষেৰে পাহাৰৰ পৰা অহা টাউন অভিমূখী এটা পথ। এই পথটোৰ সিপাৰে কিছু দূৰত আছে এটা জুৰি। জুৰিৰ সিপাৰে আছে এটা টিলা। টিলাটোৰ পৰাই লাগি আছে আমাৰ পাহাৰ খন। পাহাৰৰ পৰা মাজে মাজে‌ কেতিয়াবা বনৰীয়া হাতী এজাক মান আহি কাতি আঘোণ মহীয়া পথাৰৰ ধান খায়। এই গাঁৱৰ মানুহবোৰে অতি মিলা-প্ৰীতিৰে ৰাতি ধান বোৰ ৰখে। অতীতত বোলে এই মন্দিৰৰ মাটি খিনিত যি ঘৰ মানুহে বাস কৰিছিল সেই মানুহ ঘৰে কু‌ঁৱা খন্দন কৰোঁতেই ইয়াত লক্ষ্মী আৰু বিষ্ণুৰ মূৰ্ত্তি ওলাইছিল। আৰু তেতিয়াই চৰকাৰে সেইবোৰ সংৰক্ষণৰ হেতু ইয়াতে এই বিশাল মন্দিৰটো বনালে।

: কি চাইছে…? (তাই মোৰ চকুলৈ চাই সুধিলে। হয়তো তাই মোক বহু সময়ৰ পৰাই লক্ষ্য কৰি আছিল। ম‌ইহে ওচৰতে যে কোনোবা বহি আছে সেইটো পাহৰিয়েই গৈছিলো)।

: অ, এনেয়ে, প্ৰকৃতি খন চাইছো, কি মনোমোহা আমাৰ এই মন্দিৰৰ চাৰিওফাল ন।

তাইৰ মাতত হে প্ৰকৃতিৰ মনোৰম প্ৰেমত হাবো-ডুবোঁ হৈ থকা মোৰ তন্দ্ৰা ভাঙিল। তাইৰ চকুত চকু থবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। উশাহটো যেন মাজে মাজে ৰৈ যাব তেনে লাগিল ! মুখেৰেও যেন একোকে ক'ব নোৱাৰা হৈ পৰিছো। মাথোঁ তাইৰ চকুলৈ এপলক চাই চকু আনফালে ঘুৰালো।

: আমনি লাগিছে যদি যাও গৈ বলক। (তাই অলপ খং অভিমানৰ সুৰতেই ক'লে)।

: এহ, নাই লগা‌, আহিছোহে…বহিম, কথা পাতিম বুলি।

: তেনেহলে কিয় মনে মনে আছে ? (হয়তো তাই মোৰ এনে নীৰস নিৰৱ আচৰণত অতিষ্ঠ‌ই হৈছে)।

: ভাবিছোঁ, তোমাক কথাটো কেনেকৈ কম। তুমি বা কি ভাৱা।

: কি ভাবিম ! কওঁক আকৌ। (তাই কথাটো জানিবলৈ আগ্ৰহী যেন লাগি বুকুৰ দুৰু দুৰু কম্পনটো অলপ শাঁত পৰিল)।

: মানে…,তুমি বেয়া নাপাবা মোৰ অনুভৱটোহে ক'বলৈ ওলাইছো। তুমি যি কোৱা সেইটোৱেই হ'ব। লাগিলে ম‌ই তোমাক আৰু এনেকুৱা কথা কেতিয়াও নক‌ওঁ।

: কিবা ক'ব আছে যদি ফট্ কৰে ক‌ওক, নহ'লে ব'লক। (তাইৰ পোনপটীয়া কথা শুনি অলপ ভয় ভাব এটাহে আহিল। তথাপি ক'বটো লাগিব‌ই, এয়া যে মোৰ জীৱনৰ অতিকে গুৰুত্ব)।

: অঁ, শুনা…সেই তুমি গাভৰু হোৱাৰে পৰা তোমাক মই মনে মনে ভাল পাই আহিছোঁ। তুমি সৰু হৈ থকাৰ বাবেই মই অতদিনে কোৱা নাছিলোঁ। আৰু কিজানি মোৰ অনুভৱবোৰ তোমাৰ অনুভৱে বুজি নাপাই মোক ভুল বুজিব পাৰা, লগতে তোমাৰ পঢ়াত খেলিমেলি হ'ব পাৰে বুলি ভাবিয়েই…..তুমিও মোক পোৱা নেকি ?

: ওম, (তাই তলমূৱাকৈ লাজেৰে ভাল পাওঁ বুলি সহাঁৰি দিয়াত মোৰ আনন্দত যেন আকাশ ছোব হ'ল)।

: সঁচা, কেতিয়াৰ পৰা ?

: সেই বগৰী দিওঁতে…মোৰ হাতখন যে ধৰিছিলে...। (তাই লাজে লাজে কথাষাৰ কৈ এবাৰ ভৰিৰ মাটিলৈ, এবাৰ মোলৈ কেৰাহিকৈ চাই মৃদু ভাবে তাইৰ তলৰ বাওঁ ওঁঠৰ বাওঁ চুকটো দাঁতৰ মাজত হেঁচি ধৰিলে)। 

তাইৰ কথা শুনি পৃথিৱীৰ যে আটাইতকৈ সুখী মানুহজন ময়ে হয়; তেনে লাগিল। মোৰ মনলৈ ভাব আহিল…সংগোপনে অতদিনে পুহি ৰখা বুকুৰ মৰম বোৰে যেন তাইক বুকুৰ মাজত এবাৰ সাৱটি ধৰিম। আলফুলে তাইৰ কপালত পৰি থকা চুলি কেইডাল আঁতৰাই আঁকি দিম এটি মিঠা চুমা। লাহে লাহে তাইৰ হাত খন মোৰ হাতত ললোঁ। তাই মোৰ চকুলৈ চালে। এবাৰ তললৈ, এবাৰ মোৰ চকুলৈ চাই, তিৰবিৰাই থকা তাইৰ চকুযোৰে যেন মোক কিবা ক'ব বিচাৰে।

: তোমাৰ মা-দেউতাই যদি আমাৰ সম্পৰ্কটো স্বীকাৰ নকৰে…? (মই যেন সুখৰ মাজতো দুখৰ অস্তিত্ব নাপাহৰি তেনে কথা সুধি পেলালো)।

: সেইবোৰ পিছৰ কথা…,আপোনাক যে মোৰ হৃদয়ে

ভালপালে সেইটোহে মোৰ বাবে গভীৰ কথা। আৰু এইটো মই সদাই…প্ৰতিক্ষণতে মনত ৰাখিম। (কথাষাৰ তাই মোৰ হাতৰ মাজত, তাইৰ হাতখন ৰাখিয়েই আবেগিক হৈ, মোৰ চকুলৈ চাই ক'লে)।

: যদি তোমাক আনৰ লগত বিয়া দিয়ে…? (মই তাইৰ উত্তৰত দৃঢ় হ'বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ)।

: কিয় হ'ম…যদি মোৰ হৃদয়ত, মোৰ মন, আত্মা সৰ্ব্বতে…মোৰ শৰীৰৰ ৰোমে ৰোমে কাৰোবাক অনুভৱ কৰোঁ…কাৰোবাৰ অস্তিত্ব থাকে তেনে ক্ষেত্ৰত বাহিৰত দেখুৱাই আনৰ লগত সংসাৰ কৰা মানে…অন্তৰ দহনত জ্বলি জ্বলি জীয়াই থকা। আৰু তেনে এটা জীৱন মোৰ বাবে কেতিয়াও কাম্য নহয়। তাইৰ অনুভূতিক জ্ঞান দেখি মই নিৰৱ হৈ ৰলোঁ…। কিছু মুহূৰ্ত তাই চকুলৈ চাই কলো।

: যাওঁ বলা…বহু সময়ে হ'ল।

: ওম,

বেলিও ডুবো ডুবো হ'ল। পশ্চিম আকাশৰ অস্তমিত হ'বলৈ ধৰা ৰঙা বেলিটিয়ে ও যেন এবাৰ ভুমুকিয়াই শুভেচ্ছা জনাইছে, প্ৰেমভাবৰঞ্জিত এহাল ডেকা-গাভৰুৰ মিলন দেখি…!

 ‌‌                                                        *****

নুফুলে শেৱালি জানা

          শৰতে আহি যদি

              নিদিয়ে মনৰে বতৰা…🥀

নুজুৰায় মোৰে হিয়া

     উমি উমি জ্বলি থকা

        নাপাওঁ যদি তোমাকে এবাৰ দেখা…🥀

মৰুভূমি হ'ব জানা

     বসুমতী হিয়া ভাঙি

          নবয় যদি বুকুতে বৃষ্টি…🥀

আহিব আশাৰ বতৰা লৈ

       মেঘৰ যে আঁৰে আঁৰে

                মৰ আঁউসী ফালি

                     পূৰ্ণিমাৰ জোনে…🥀

তুমিও আহিবা মোলৈ 

      মৰমৰ আঁচল ভৰাই

         ঢালি দিবা হিয়া জুৰোৱা কৈ…🥀

পাহৰি যোৱা যদি এদিন তুমি

      মোকে ব্যৰ্থ প্ৰেমিক সাজি

                মাথোঁ কলিজাতে বৈ ৰব

                           মোৰ কবিতাৰে নদী…🥀

                                                                (এঘাৰ)

শিখা আৰু মোৰ মৰমৰ নদী খন চাওঁতে চাওঁতে ভৰ যৌৱনা হ'ল। জান, জুৰি, নদ, নদী আৰু তাত বিচ্ছুৰিত হৈ থকা মোহান্বিত সকলোৱে যিদৰে ক্ৰমান্বয়ে বৈ গৈ বিশাল জলাধাৰ লোহিতৰ বুকুত পৰি নিশ্চিতি হয়; ঠিক আমাৰো মৰম, ভালপোৱা, ৰোমাঞ্চ, খং, অভিমানেৰে প্ৰেম পূৰ্ণচন্দ্ৰ হবৰে হ'ল। তাই এইবাৰ বিএছচি ৰ শেহান্তৰ ষান্মাসিকত। বয়সে মোৰ ত্ৰিশ ছোবৰে হ'ল। মা জনীও বুঢ়ী হৈ আহিছে। ভাবিলো…তাইৰ ৰিজাল্টৰ পিছতেই আমাৰ জীৱনৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ মেলা, বিয়া খন ঈশ্বৰে কৃপা কৰিলে পাতি পেলাব লাগিব ! কিমাননো আৰু কিবা এটা কৰি ল‌ও বুলি ভাবি থাকিম ! তাইকো কথাটো কাণ ছোৱাব লাগিব। তাইবা কি ক'ব…! তাইচোন সেই মই ভালপোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়াৰ ছমাহ মানৰ পাছতে যি এবাৰেই বিয়া হ'বলৈ মন গৈছে বুলি কৈছিল। তাই মোক দূৰলৈ ক'ৰবাত যাওগৈ বলক বুলিও কৈছিল। মই তাইক কৈছিলো, দূৰত গৈ আমি কেনেকৈ চলিব পাৰিম। আজিকালি টো জানাই, গাঁৱৰ বাদে চহৰত ভাল চাকৰি এটা নহ'লে চলিবলৈ কিমান টান। তেতিয়া তাই কৈছিল, চিন্তা নকৰিব মইও কাম কৰিম নহয়। জীয়াই থাকিবলৈ এমুঠি খাবৰ পালেই হ'ল। সম্পদে জানো সুখ দিব পাৰে; হিয়াৰ মিলনেহে আচল সুখ। আৰু গোটেই জীৱন আপোনাৰ হিয়াৰ মৰম লৈয়ে মই সুখী হৈ থাকিম। কিন্তু ম‌ই তাইৰ মাক-বাপেক আৰু মোৰ মা-দেউতাৰ কথা ভাবিয়েই তাইক একো হয়ভয় নিদিলো। তথাপি মোৰ মনটো টো তাইক একেবাৰে নিজৰ কৰি কাষতে পোৱাৰ অভিলাষ এটা নোহোৱাকৈ থকা নাছিল। হৈছিল, হ'বৰে দিয়কচোন। কাৰণ আমি মানু্হহে। আমাৰ হৃদয়খন টো মৰম-ভালপোৱা, আৱেগ-অনুভূতিৰে ভৰা। কথাবোৰ ভাৱি ভাৱি, কিস্তিত লোৱা মটৰ চাইকেলেৰে চহৰলৈ গৈ আছোঁ। তেনেতে ঘপকৈ তিনিআলিটোৰ সন্মুখতেই ওলোৱা ট্ৰাক গাড়ী খনত খুন্দা মাৰিলো। মটৰ চাইকেল খনৰ পৰা মই উফৰি, ৰাস্তাৰ দাঁতিতে থকা ডাঙৰ শিলটোৰ ওপৰত, বাওঁ ভৰিটো তল কৰি পৰি গলো…। লগে লগে ভৰিখনৰ গাঁঠি টো ফুটাৰ দৰে শব্দ এটা শুনিলো…। মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰি গ'ল…। যন্ত্ৰণাত চকুৱে ধুঁৱলি-কুঁৱলি দেখিলোঁ…। ভাবিবলৈ একোৱেই আহৰি নাপালোঁ…। নিজেই নিজৰ যন্ত্ৰণাধ্বনি শুনিবলৈ পালোঁ…। অকণমান যন্ত্ৰণা ক্ষম্ পাবলৈ, শান্তি লবলৈ তাতে মাথা টো পেলাই শোই দিলো…।

 ‌‌                                                         *****                                                       

আপোন মানুহ টো বহুতেই হ'ব পাৰে

    কিন্তু গুৰুত্ব সেই সকলক হে দিয়া হয়

        যাৰ প্ৰতি কিবা এটা অনুভৱ থাকে…🥀

সপোন টো আছিলেই

  বিলীন হ'ব তোমাৰ হিয়াতে

    কিন্তু বাস্তৱে সোঁৱৰাই চোন আজি মোক

      লিখা আছে মাথোঁ নিশ্চিত বিলীন

         এদিন চিতাৰ মাজতে…🌻

                                                                (বাৰ)

বাও‍ঁ হাতখনত কাৰোবাৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলোঁ। মখমলৰ উত্তাপিত উমৰ দৰে হাত‌ এখনে মোৰ হাতৰ তলুৱাত মৃদু ভাবে ঘৰ্ষণ কৰি থকা যেন লাগিছে। আকৌ মাজে মাজে হাতখনে লাহেকৈ মোৰ হাতখন চেপা মাৰি মাৰি ধৰিছে। হাতখন যে কোনো মহিলা মানুহৰ হয় সেইটো মোৰ ভালদৰেই স্পৰ্শবোধ হৈছে। চকু দুটা জোৰকৈ মেলিব চেষ্টা কৰিছোঁ। আন্ধাৰৰ মাজতে বিন্দু বিন্দু হালধীয়া কিৰণ দেখিবলৈ পাইছোঁ। ক্ৰমান্বয়ে চকু দুটা মেলি পূৰ্ণ চেতনা ঘূৰাই পাই দেখিলো, মই চিটি হস্পিটেল খনৰ অস্থি চিকিৎসাৰ, ৰুগীয়া ৰূমৰ বিছনা এখনত শোই আছোঁ। কাষতে শিখাই বহি চলচলীয়া নয়নৰে মোলৈ চাই আছে। উঠিবলৈ চেষ্টা কৰি দেখিলো বাওঁ ভৰিটোত প্লাষ্টাৰ কৰা আছে।

: নুঠিব, শুই থাকক…। (তাই অশ্ৰুসজল চকুৰে মোলৈ একেথৰে চাই মোৰ হাতৰ তলুৱাত হেঁচোকা এটা দি ক'লে)।

তাইৰ ভাঙি পৰা হিয়া আৰু সজল চকু যুৰি দেখি, নিজৰ ভৰিৰ অসহ্য যন্ত্ৰণাৰ কথাও নাভাবি তাইৰ কথাহে ভাবিলো…। বেচেৰীয়ে চাগে বহুত ভয় খাইছে ! কি কৰিম, কি নকৰিব, কি কম একোৱেই ভাবি পোৱা নাই চাগে ! তাই মোৰ বাবে আনৰ আগতো এনেদৰে চকুলো টুকিব বুলি ভবাই নাছিলোঁ ! মোৰ এই যন্ত্ৰণাদায়ক, ভগ্নমনা অৱস্থাত টো তালৈ মোৰ, তাইৰ হৃদয় বিদাৰণ অৱস্থা দেখি পুতৌহে জাগিল। ভাবিলোঁ…তাইৰ এই আতুৰ অৱস্থাত মোৰ বাদে কোনেও শান্ত্বনা দিব নোৱাৰিব ! তাইক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ।

: চিন্তা নকৰিবা, মোৰ ভাল হৈ যাব। ইমান এটা বেছি একো হোৱা নাই। তোমাৰ বাবেই আজি ভগৱানে মোক বচালে। নহ'লে কিজানি চিধাই শিলত মাথাটো পৰি ফাটিয়ে গ'ল হয়। তুমিয়েই মোৰ জীৱনৰ ভাগ্য ৰেখা। তুমি যেতিয়ালৈকে মোৰ হৈ থাকিবা; মোক কোনো মৃত্যুৱে গ্ৰাস কৰিব নোৱাৰিব।

: যেতিয়া লৈকে মানে…? (এনে দুখ, যন্ত্ৰণাৰ সময়তো তাই মোক আৱেগৰ খঙেৰে কথাৰ মাজতে প্ৰশ্ন কৰি, মোৰ হাতৰ পৰা তাইৰ হাতখন আতৰাই লৈ যায়)।

: নহয় মানে…আঃ…(বুকুখনত খামুচি ধৰা বিষটোৰ বাবে মুখেৰে বেদনাদায়ক শব্দ এটা ওলাই আহে)।

তাই কাতৰে লগে লগে মোৰ চকুলৈ চায় যদিও মোক একো প্ৰতিক্ৰিয়া নিদিলে।

: মই ক'ব বিচাৰিছোঁ…তুমি মোৰ জীৱনত থকা লৈকে…

: নাথাকি কলৈ যাম ? (তাইক যেন মোৰ কথাই আৰু গভীৰ দুখহে দিলে সেইটো মই বুজি উঠিলো)।

: হ'ব দিয়া, সেইবোৰ এতিয়া বাদ দিয়া। আমাৰ দুয়োৰে সঁচা ভালপোৱা আৰু ভগৱানৰ আশীৰ্বাদৰ বাবেহে বাচিলো।

তাই হকহকাই কান্দি উঠে…….আৰু কয়,

: আমাৰহে কিয় এনে কপাল দিলে ভগৱানে। মোৰ সকলো থাকিও আপোনাক পাবলৈ কঠিন হ'ব আৰু আপোনাৰ চাৰিওফালে অভাৱী কৰি দিওঁ থকাকণো কাঢ়ি নিবলৈ খুজিছে ভগৱানে।

: তুমি বেছি চিন্তা কৰিছা, সকলো ঠিক হৈ যাব এদিন। ভগৱানেই সৃষ্টি কৰিব সমস্যাৰ আৰু ভগৱানেই কৰিব তাৰ সমাধান। তুমি চাবা এদিন। 

তাইৰ কান্দোন আৰু মৰমৰ আৱেগৰ ভৰা খং অভিমানৰ কথাবোৰ, ওচৰৰ বেডত থকা মানুহেও লক্ষ্য কৰিছে। সিহঁতৰো চাগে আমাৰ বেদনাই অন্তৰ-স্পৰ্শী কৰি আমালৈ পুতৌ জাগিছে।

: এতিয়া কেনে অনুভৱ দেৱ ? (জয়ন্ত‌ই মোৰ ৱাৰ্ড লৈ সোমাই আহি মোক সোধে)।

: ভালেই, পিছে তই কেতিয়া আহিলি জয়ন্ত ?

: তোৰ এক্সিডেণ্টৰ কথাটো সেই ট্ৰাক ড্ৰাইভাৰ জনে প্ৰথমে মোলৈয়ে ফোন কৰি কৈছিল। মই লগে লগেই তোৰ এক্সিডেণ্ট হোৱা ঠাইলৈকে গলো। আৰু তোক আনি ইয়াতে এডমিত কৰিলোঁ। শিখাকো কথাটো কোৱাত তাই মোৰ লগতেই গুছি আহিলে। ইয়াত কৰিব লগীয়া সকলো খিনি কৰি, তোৰ মাক আনিবলৈ মই গুছি গলোঁ। তইহে বোলে ট্ৰাক খনত খুন্দা মাৰিলি ?

: হয় কথাটো…তাৰ গাত অকণো দোষ নাই; মোৰেই কিবা

এটা হ'ল। জয়ন্ত…তই মোৰ বহুত ভাল বন্ধু। তোৰ এই উপকাৰৰ কথা ম‌ই কেতিয়াও নাপাহৰো। আমাৰ বন্ধুত্ব যাতে কেতিয়াও ছেদ নহয় তাৰবাবে মই যথোচিত চেষ্টা কৰিম।

: নাই দেৱ, তেনে কোনো কথা নাই। মই তোৰ বন্ধু, মই মোৰ মাত্ৰ বন্ধুত্বৰ দায়িত্ব হে পালন কৰিছোঁ। ইয়াত ত‌ই মোৰ ওচৰত কোনো ক্ষেত্ৰতে ঋণী নহয়।

মাক মোৰ ওচৰত থৈ সিহঁত গ'ল গৈ। যাওতে শিখাই দুৱাৰদলি লৈকে ঘূৰি ঘূৰি মোলৈ চাই গ'ল। মই বুজি পাইছো…তাই মোক এনে অৱস্থাত এৰি যাবলৈ মুঠেই মানসিক প্ৰস্তুত নাই। তথাপিও…তাই বুজিছে চাগে…ভগৱানে যি দিছে বা যি পৰিস্থিতিত জীৱন কটাবলগীয়া লগিয়া হৈছে, তাক লৈ কেতিয়াও আক্ষেপ বা ক্ষোভ কৰা উচিত নহয়…!

                                                          *****

যেতিয়ালৈকে আশা থাকে… তেতিয়ালৈকে সম্পৰ্ক এটা কেতিয়াও শেষ হৈ যাব নোৱাৰে…🥀

ৰাধা কৃষ্ণৰ অমৰ যুগলপ্ৰেমে বুজাই…প্ৰেমেই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ

                        প্ৰেমৰ স্থান প্ৰয়োজন বোৰত নহয় হৃদয়ত হে..যাৰ অন্ত নাই

                                        সেয়ে দুয়ো বিচ্ছিন্ন হৈয়ো সদা অভিন্ন হৈ আছিল হৃদয়ত…🥀

 ‌‌                                                                  (তেৰ)

আজি সাত দিনৰ মূৰত ডাক্তৰে মোক ৰিলিজ দিছে। এই সাত দিন মা আৰু শিখাৰ মোৰ বাবে বহুত কষ্ট পাবলগীয়া হ'ল। ভাবিলে বেয়াই লাগে তাইৰ বাবে। সদায় কলেজলৈ আহি বাহিৰে বাহিৰে মোৰ ওচৰলৈকৈ আহে তাই। দিনটো মোৰ লগতে থাকি ঘৰলৈ যায় গৈ। তাইৰ এইকেইদিন মুঠেই পঢ়া শুনা হোৱা নাই। পৰীক্ষাৰো ওচৰ চাপিছে তাইৰ। মোৰো উপায় নাই। হাস্পতালৰ আহ-বাহ মায়ে ইমান বুজি নাপায়। মায়ে‌ও তাই অহালৈ হে বাট চাই থাকে। আৰু পঢ়াত মন বহিব নো কেনেকৈ যদিহে মনৰে স্থিৰতা নাথাকে। অহৰহ যদি মনলৈ দুঃসহ চিন্তা এটা আহি থাকে।

     প্ৰায় তিনি মাহ পেং লৈহে মোৰ চলিব লগীয়া হৈছিল। শিখাই একান্ত ভাবে মোৰ শুশ্ৰূষাত লাগি গ'ল। ৰাতি শোৱাৰ সময়খিনিৰ বাদে তাইৰ বাকী সময়বোৰ মোৰ ওচৰলৈ অহা-যোৱা কৰি থাকোঁতেই যায়। মোৰ প্ৰায় সকলো কামেই তায়ে কৰি দিয়ে। তাইৰ এই কষ্ট স্বীকাৰ, মৰম চেনেহ ভালপোৱা বোৰৰ বাবে মই চিৰ জীৱন তাইৰ ওচৰত ঋণী হৈ থাকিম; সেই অনুভৱ হয় মোৰ। লাগিলে অনাগত জীৱনত যদি তাই মোৰ মনত অধিক দুখো দিয়ে, তথাপি তাইৰ এই সুহৃদ কষ্ট ত্যাগৰ প্ৰতিদান স্বৰূপে মই তাইৰ সকলো দুখ নিমিষতে মাফ কৰি দিম আৰু সদায় তাই হয় ৰব মোৰ প্ৰাণাধিক হৈ। তাইৰ মাকে তাইক মোৰ লগত এনেদৰে লাগি থকাটো যে বেয়া পাইছে, সেইটো তাইক আওপকীয়াকৈ বুজাইছে। হয়তো মাকে লক্ষ্য কৰিছে, বুজিব পাৰিছে আমাৰ সমন্ধ পুৰণি প্ৰতিবেশী সমন্ধতকৈ অন্য ফাললৈ ঢাল খাইছে। কিন্তু সেইবোৰ তাই কাণ কৰা নাই। হয়তো তাই আনৰ কথাত কৈ ম‌ই সোনকালে সুস্থ হোৱাটো হে চিন্তা কৰিছে। তাই মোৰ কাষত থকা আস্থাৰ মনোবল আৰু তাইৰ আদৰ, যত্ন, মৰম দাবীৰ (অ, তাই কিন্তু খঙৰ বা মোক কিবা এটা ভয় খুৱাই ৰাখিব বিচৰা ধৰনৰ চাৱনি এটা দি হে কথা পাতে) বাবেই আজি খোজ কাঢ়িবলৈ পৰা হলো। শিখাৰ পৰীক্ষাও গৈ গ'ল। সিমান এটা ভাল হোৱা নাই বোলে। হবনো কেনেকৈ, যি অকল পৰীক্ষা কেইদিন পঢ়িহে তাই পৰীক্ষা দিছে। তথাপি পাছ কৰাৰ আশা এটা আছে বোলে। কেতিয়াবা মোৰ নিজৰ ওপৰতে গ্লানি আহে। তাইৰ জীৱনৰ ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ছোৱা তাই মোৰ বাবে নষ্ট কৰিব লগীয়া হ'ল। ভৰিটো আগতকৈ বহুখিনি সুস্থ অনুভৱ কৰাত মনটো কিবা এটা ভাল লাগি, প্ৰতীক ৰুমৰ বিছনাখনতে ভাবি ভাবি শুই আছো আমাৰ আহিবলগীয়া দিনবোৰৰ সমস্যাবোৰ কেনেকৈ সমাধান কৰিব পৰা যাব। আমাৰ সমন্ধক লৈ ডাঙৰ এটা সমস্যাৰ সন্মুখীন হ'ব লাগিব তেনে এটা সম্ভাৱনাই মোৰ মনটো জুৰুলা কৰি আছে। সমস্যা টো হব‌ই !  কাৰণ মোৰ দৰে টোকোনা, তাতে ৰুগীয়া এটা লৈ কোন মাক বাপেকে নিজৰ ছোৱালী জনী কোন সতে দুখৰ গহ্বৰ লৈ ঠেলি দিব পাৰিব। ঈশ্বৰেহে জানে আৰু কি হ'বলৈ গৈ আছে…!

মা পাছফালৰ বাৰীতে কিবা এটা কৰি আছে। দেউতাও বজাৰলৈ গ'ল। শিখা আহি বিছনাখনৰ মূৰৰ শিতানতে বহিল। তাইৰ মুখলৈ চাওঁ। মনটো বিষন্নতাৰে ভৰা দেখোন। তাই লাহেকৈ মোৰ চুলিৰ মাজত তাইৰ আঙুলি কেইটা বুলাই লিৰিকি লিৰিকি মোক কয়…,

: দেউতা পৰসিলৈ আহিব। মা, ভাইটি আৰু মোকো লৈ যাব বোলে। দেউতাই চহৰতে ফ্লেট এটা কিনিছে।

: তুমি কি ভাবিছা…?

: ভাবিছোঁ…অলপ দিন থাকো গৈ তাতে। নহ'লে মা দেউতাই মনত দুখ পাব পাৰে। আজিকালি মাৰ কথাবোৰো অলপ বেলেগ ধৰণৰ হৈছে; মই যেন কিবা সিহঁক আঘাত দিছোঁ।

: ঠিকেই ভাবিছা…কিন্তু তোমাৰ অবিহনে দিনবোৰ কটাবলৈ মোৰ বহু কষ্ট হ'ব জানা ! সেই সৰু কালৰে পৰাই তোমাৰ লগত কটোৱা মোৰ অভ্যাসে হৈ‌ গ'ল। আৰু‌…এটা অভ্যাস গঢ়াৰ পিছত তাক সলাবলৈ বহু কঠিন হ'ব জানা। মই সকলো সময়তে তোমাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰোঁ। অজানিতেই তোমাৰে মাত শুনা যেন লাগে। প্ৰয়োজনৰ সময়ত তুমি যে নিজেই আহি ওলাবা তেনে আগ্ৰহ এটা সদায়ে লগত থাকে। আৰু তুমি ম‌ই ভবাৰ সময়তে প্ৰায় ওলোৱাহিও। স্বতঃপ্ৰবৃত্ত ভাবে তুমি আহি আছা বুলি ভৰি দুখনে মোক পদূলিলৈ লৈ যায়। আৰু যেতিয়া তোমাক দেখা নাপাওঁ মোৰ মনটো নিজে নিজেই সেমেকি উঠে। তেনে ক্ষেত্ৰত…

: চিন্তা কৰিব নালাগে, মাজে মাজে আহিয়ে থাকিম। সদায়

ভিডিঅ'কলো কৰিম। আৰু আমাৰ শৰীৰ দুটা হে আঁতৰত থাকিব, আত্মাত টো সদায় লগতে থাকিব।

: তুমি যি ভাল দেখা‌…। মই নো আৰু কি কম। (তায়ো আৰু মোক একো নকলে। মাথোঁ নিৰৱ হৈ মোলৈ চাই থাকিল। হয়তো তাইৰো মোক এৰি থৈ যাবলৈ ওলোৱা বেদনাৰ বাবে মুখত ক'বলৈ ভাষাৰ অভাৱ হৈ পৰিল)।

      শিখাৰ দেউতাক আহিল। এৰাতি থাকিয়েই পিছদিনা যাবলৈ ওলাল। চুটি নাই লোৱা বোলে। মাথোঁ সিহঁতক নিবলৈ এদিনৰ বাবে আহিছিল। তাই কাপোৰ কানি পিন্ধি আজৰি হৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিল। মই একো ভাবিবই পৰা নাই তাইক কি কম, কি কৰিম, তাইক কেনেকৈ বিদায় দিম। তাইৰ পৰা আঁতৰত থাকিব লগিয়া হ'ব এই কথাৰ বেদনা টোৱে মোৰ মনটো মৰহাবলৈ ধৰিছে। বুকু খনো ধপধপব ধৰিছে।

: ওলালো যাবলৈ…থাকিব ভাল কৈ। (তাইৰ চকুৱে বিষাদেৰে তিৰবিৰাই থকাৰ দৰে কৰি মোলৈ চাই আছে। কিজানি তাই মোৰ বিষাদৰ ভৰ জুখিব বিচাৰিছে)।

: কি কম নো তোমাক…ধৰিবই পৰা নাই।

: চিন্তা নকৰিব খবৰ লৈ থাকিম সদায়।

: কথা এটা কওঁ, মনত ৰাখিবা…?

: ওম,

: মই যদি কেতিয়াবা অভিমান কৰি তোমাৰ লগত কথা 

নপতাকে থাকো; তাৰ অৰ্থ এইটো নাভাবিবা যে মই সুখী

আছোঁ।

: নহ'ব, নপতাকৈ নাথাকিব। (তাই প্ৰায় খং উঠাৰ দৰেই ক'লে)

আৰু…তাই মৰমেৰে মোক সাৱটি লৈ গালত দিলে এটা চুমা আঁকি…,অশ্ৰু নিগৰা আৱেগ ঢাকি মইও দিলোঁ এটা চুমা যাচি্।

                                                          *****

কেতিয়াবা কাৰোবাক ভাল লগা হয়

কেতিয়াবা আকৰ্ষণ

আৰু কেতিয়াবা ভালপোৱা…সচাঁ প্ৰেম…🥀

ভাল লগা বা আকৰ্ষণ হেৰাই গ'লে

হৃদয়ত বিশেষ ক্ৰিয়া নহয়

এদিন আছিল আজি নাই…🥀

কিন্তু ভালপোৱা হেৰাই গ'লে

হৃদয়ত বেদনা, কষ্ট, মনলৈ

অতীতৰ স্মৃতি, মৰমবোৰ

কটোৱা দুখ, সুখৰ মূহুৰ্ত বোৰ আহিব…🥀

সময়ে সময়ে হৃদয় উচুপিব

মনত পৰি যেন বুকুৰ কোনোবা

এঠাইৰ পৰা কিবা খহি পৰি

খালী হৈ গ'ল, হেৰাই গ'ল

যাক হেৰুৱাৰ ইচ্ছা কেতিয়াও নাছিল…🥀

                                                       (চৈধ্য)

ঘূৰ ঘূৰ…ৰ ৰ...

বকুল গছ জোপাত আঁউজি অতীতৰ কথাবোৰ ৰোমন্থন কৰি থাকোঁতে যে, ক'ত দেৰি হ'ল একো উৱাদিহে নাপালো। সন্ধিয়া হ'বৰে হ'ল। পশ্চিম আকাশত ৰক্তবৰ্ণ আধা লুকুৱা বেলিটো মাৰ্ যাও যাও। সিও চাগে দিনটোত আমাৰ দৰে মানুহৰ দুখ, কষ্টবোৰ চাওঁতে চাওঁতে দুখৰ সমবেদনা লৈ, ভাগৰুৱা হৈ জিৰণি ল'বলৈ লৰালৰি কৰিছে। পথাৰৰ পৰা অনা গৰু বিলাকক, শিখাহঁতৰ ঘৰৰ লগুৱা হৰ ককাইদেৱে ডবিয়া মাতষাৰ শুনিহে মোৰ গাত চেতনা আহিল। এই হৰ ককাইদেউৱেও যে ক'ত আমাৰ ৰং ধেমালিৰ মাজত সহযোগ কৰি আমাৰ আনন্দৰ জেউতি যোগাইছিল, আজিও সেইবোৰ মনত পৰিলে বুকু খন হুম হুমাই যায়।

: দেৱ বোপা, কিবা ভাবি আছা ?

: অ, নাই ককাইদেউ এনেই…

হৰ ককাইদেউৱে মোৰ বিষণ্ণ মুখলৈ এবাৰ চাই আৰু একো কথা নাপাতি গৰুবোৰ লৈ শিখাহঁতৰ ঘৰলৈ সোমাই যায়। হৰ ককাইদেউৱেও মোৰ বিষাদ ভৰা মুখ খন দেখি ভাবিছে চাগে, 'দুখীয়াৰ জীৱন এনেকুৱাই, ভগৱানে নিদিলে আমি একোৱেই আঁজুৰি অনাৰ ক্ষমতা নাই'। মইও আৰু তাত ৰৈ নাথাকি ঘৰলৈকে যাও বুলি খোজ ললো। আহোঁতে এবাৰ শিখাৰ ঘৰৰ ফাললৈ চালো। নাই, নেদেখিলো তাইক এবাৰো।…মোৰ ভৱিষ্যত জীৱন কি হ'ব, ক'ত থাকিব একো নাজানো কিন্তু এই হৰ ককাইদেউ ও সদায় মোৰ জীৱনৰ স্মৰণিকা হৈ ৰব। বেচেৰাটো অতি দুখীয়া যদিওঁ বৰ হাঁহি ধেমালি, ফূৰ্ত্তি কৰি থকা মানু্হ। ককাইদেউৰ ছোৱালী দুজনী। বিয়া দিয়া হৈ গ'ল। মাজে মাজে দুয়ো জনী আহি থাকে। সহায় সাৰথি ও কৰে বাপেক-মাকক। ঘৈনীয়েক জনী তেনেই আজলী। কোনোবাই ধেমালিতে কিবা মিছা কলেও সঁচা বুলিয়েই ভাবি থয়। নিজে একো গমিয়ে নাচায়।

এদিন শিখাৰ লগত হৰ ককাইদেউৰ বাৰীখনত থকা বগৰী জোপাৰ বগৰী খাবলৈ গলোঁ। তাইয়ে মোক লগ ধৰিছিল। সেইদিনা তাইৰ কলেজ বন্ধ আছিল। তাইক খং উঠাই ওফন্দামুৱা মুখখন চাবলৈ মই এনেয়ে কলো...

: বগৰী দেখোন তোমালোকৰ ঘৰতো আছে, ইয়ালৈ কিয়…? (মোৰো কিন্তু তাইৰ লগত তালৈ গৈহে ভাল লাগে)।

: যা, তেতিয়াহলে আমাৰ তাতে খা গৈ। আহিবই নালাগিছিল লগ ধৰোঁতে। তোৰ চাগে আন কোনোবা আছে ? (তাই অভিমানত মুখখন ওন্দোলাই মোক খং দেখুৱাই ক'লে। তাইৰ খংটো অলপতে উঠে যদিও মই জানো এয়া তাইৰ খন্তেকীয়াহে)।

: আনক ৰাখিবলৈ হৃদয়ত ঠায়ে নাই দেখোন; সমস্ততে তুমিয়েই বিয়পি আছা।

: মিছা ক'ব নালাগে। (তাইৰ যেন খংটো আৰু হে বাঢ়িল)।

: মিছা কেতিয়াও নকওঁ তোমাক; আনকি আনকো।

হয়তো মই যে সদায় সচাঁৰ আশ্ৰয়ত চলো সেইটো তায়ো জানে। তথাপি তাই কিয় জানো সদায় সন্দেহজনক কথাৰে মোক প্ৰশ্ন কৰে। কেতিয়াবা খঙো উঠে তাইলৈ। হলেও তাইক মৰমে মাতিহে মোৰ ভাল লাগে। কিবা সৰু অবুজন ছোৱালী লেখীয়া লাগে তাইক মোৰ। মই ভাবোঁ, মোৰ প্ৰতি বহু মৰম থকাৰ বাবেই তাই এনে ব্যৱহাৰ কৰে। খং উঠিলে তাই মোক কেতিয়াবা তই বুলিও কয়, যদিও মোৰ বেয়া নালাগে। মৰম ভালপোৱা থকাৰ বাবেই যদি অধিকাৰ খটুৱাই মইও তাইক কিবা টানকৈ ক'ব পাৰোঁ; তেতিয়া তাইয়ো টো মোক কোৱাৰ সমানে অধিকাৰ থাকে। মই ভাবিলোঁ…মোৰ মুখৰ দুষ্টালি মিচিকিয়া হাঁহিটো দেখি তাইৰ আৰু খং উঠিব, আৰু মোক কিবা-কিবি ক'ব। সেয়েহে তাইৰ সন্মুখৰ পৰা ম‌ই মুখ খন আনফালে ঘূৰাই হৰ ককাইদেউক মাতিলো…হৰ ককাইদেউ…বগৰী খাবলৈ আহিছো আমি। তাইৰ যেতিয়া খং উঠে তাইক কেনেকৈ মন ভাল লগাব লাগে সেয়া মই ভাল দৰেই জানো। তাই মুখেৰে নকলেও তাইৰ মন পঢ়িবলৈ মোৰ অলপো সময় নালাগে। তাই যদি কেতিয়াবা কিবা কথাত লাগি মোক বাৰে বাৰে একেটা কথাকে শুনাই থাকে আৰু তেতিয়া মইও যদি বাৰে বাৰে উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰো, তাই সেইটো কেতিয়াও মানি নলয় আৰু তেনে ক্ষেত্ৰত একো সমাধান হোৱাৰো আশা নাথাকে। সেয়ে মই এবাৰেই উত্তৰটো দি তাইৰ ভাল লগা আন এটা কথালৈ গুচি যাও। আৰু তাই এজনী সৰু ছোৱালীৰ দৰেই স্বভাৱিকতে সকলো পাহৰি পেলায়। হৰ ককাইদেউৱে আমি বগৰী খাবলৈ আহিছোঁ বুলি জানিব পাৰি লৰালৰিকৈ আহি, বগৰী পাৰি দিবলৈ গছ জোপাত উঠিল। এই বগৰী জোপা অলপ শেহতীয়াকৈ পকে। কেঁচা বোৰৰ মাজে মাজে ক'ৰবাত ক'ৰবাতহে দুটা এটা পকা আছে। তাৰে মাজৰ পৰা বগৰী বাছি বাছি হৰ ককাইদেউৱে আমাক চিঙি দি আছে। তাই বগৰী বোৰ বুটলি মাথোঁ মোৰ গালৈ দলিয়াবলৈহে ধৰিলে। হৰ ককাইদেউৱে পাৰি দিয়া বগৰী বোৰ এনেদৰে অনাদৰ কৰাৰ বাবে বেয়া পাব বুলি‌ মোৰ চিন্তাহে লাগিল। আৰু উপায় এটা ভাবি হৰ ককাইদেউক কলো, হ'ব ককাইদেউ আৰু নালাগে পাৰিবলৈ। কিন্তু হৰ ককাইদেউৱে মোৰ কথাবোৰ নুশুনাৰ ভাও ধৰি বগৰী

পাৰি দিয়ে থাকিল। হৰ ককাইদেউৱে ও চাগে আমাৰ প্ৰেমৰ কথা বুজিব পাৰিছে। মনে মনে ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা ও জনাইছে চাগে… 'হে প্ৰভু, এই দৰিদ্ৰ দুৰ্ভগীয়া লৰাটোক কৃপা কৰিবা, ইহঁতৰ এই সুখবোৰ যেন চিৰ যুগমীয়া কৰি ৰাখিবা'।

: ক'ত আছিলিনো অত পৰে ? চাহ কণ বনাই ৰূমত চালো মানু্হ-দুনুহ নাই।

মাৰ মাতষাৰ নুশুনা হ'লে কিজানি পদূলি পাৰে হলো হয়। মোলৈয়ে চাগে বাট চাই মা পদূলিত ৰৈ আছিল‌। মাক একো উত্তৰ নিদিলো। মাথোঁ মাৰ মুখলৈ এবাৰ চাই চিধাই হাত ভৰি ধুবলৈ পিছফাল লৈকে গুচি গলো।

                                                  *****

চকুৰ আঁতৰ হ'ব বিচাৰিছা কথাটো বুজিলো, চকুৰ আঁতৰ হোৱাৰ পিছত আমি আকৌ অচিনাকীৰ দৰে হৈ যাম, চিনাকি হৈ ৰব মাথোঁ…আমাৰ স্মৃতিবোৰ হে…🥀

হয়তো তুমি এইবাৰ সিদ্ধান্ত লৈয়ে পেলাইছা…নতুনক আকোঁৱালি লোৱাৰ, কথাটো ভাবি বুকু খন বিষাই যোৱা যেন লাগিছে, তথাপি তোমাক বেয়া পোৱা নাই, কাৰণ দুদিনীয়া এই জীৱনটোত যত সুখ পোৱা…তাকেই আপোন কৰি সুখী হৈ জীয়াই থাকা…🥀

আৰু ম‌ই…তেতিয়া ম‌ই জীয়াই থাকিবলৈ শিকিছিলো এটা আশা লৈ…যে এদিন তুমি আহিবা, আৰু এতিয়া মই জীয়াই থাকিবলৈ শিকিবৰ চেষ্টা কৰিছোঁ এটা বিশ্বাস লৈ…যে তুমি আৰু মোৰ কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰা…🥀

মই টো বেয়া হৈয়ে থাকি গলো, নিজকে সলনি কৰিবও নোৱাৰিলোঁ…তোমাৰ বাবে, তোমাক সুখীও কৰিব নোৱাৰিলোঁ…তুমি বিচৰাৰ দৰে, নহলো কাহানিও উপযুক্ত…তোমাৰ বাবে, শূণ্যৰ পৰা আৰম্ভ হৈ শূণ্যতে ৰৈ গলো…তোমাৰ ওচৰত, এতিয়া মাথোঁ তুমি জানা প্ৰকৃততে কি পালা…মোৰ ওচৰত, ৰাখিছা ক'ত মোক…তোমাৰ হৃদয়ত…স্মৃতিত…নে বিষাদত…🥀

                                                            (পোন্ধৰ)

নিজৰ মনতে কথাবোৰ পাগুলি থাকিলৈ ধৰিলে উত্তৰ বিচাৰি বিচাৰি…! আজি তিনি দিনে হ'ল তাই আহি পোৱাৰ। কিন্তু এবাৰো আমাৰ ঘৰলৈ অহা নাই। এনেকৈয়ে পৰিবৰ্তন হয় নেকি…চকুৰ আঁতৰ হ'লে মন ! নে এনে কথাও থাকিব পাৰে নেকি…যি কথা ক'ব নোৱাৰি বা ক'বলৈ কোনো উত্তৰ নাই, ভাষা নাই ! নে ওৰে যৌৱন পাৰ কৰিলো তোমাৰ আকৰ্ষণ আৰু প্ৰয়োজনীয়তা খিনিকে ভালপোৱা বুলি ভাবি থাকি। মই ভাবিছিলো সকলোতকৈ কেৱল ম‌য়ে তোমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ। কিন্তু বাস্তৱত বুজালা…মোৰ বাদে আন সকলোবোৰ হে তোমাৰ বাবে যুক্তিপূৰ্ণ। যি ভালপোৱাই এৰি গুচি যাব পাৰে, পাহৰি থাকিব পাৰে, আচলতে সেই ভালপোৱাৰ কোনো অৰ্থ থাকে জানো, কোনো মূল্য‌ই থাকে জানো। প্ৰকৃতাৰ্থত সেয়া ভালপোৱা হ'ব নোৱাৰে সেয়া হয়তো ভুলবশত হোৱা সম্পৰ্ক বা সময়ত ভাল লগাহে। কোনো কথা নাই…নিস্বাৰ্থ ভালপোৱাই ত্যাগ কৰিব পাৰে, নিজকে শেষ কৰিব পাৰে, কিন্তু সেই ভালপোৱাৰ অবিহনে জীৱন সজাব হয়তো সকলোৱে নোৱাৰে। সেয়া হয়তো এক শক্তিয়ে যাৰ বাবে বহুতৰে জীৱন শেষ হৈ যায় অনিচ্ছায়ে। নাজানো…সচাই মোৰ ক'ত ভুল হ'ল…নে ভুল ভগৱানৰ হে মোক এই কণ্টকময়, দুৰ্ভিক্ষ পথত জন্ম দিয়াৰ। নে আজিৰ দৰে বিচ্ছেদ বেদনাৰ অনুভৱ আগতেই কৰিব নোৱাৰি তোমাক ধৰি ৰখাৰ আপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টা নকৰাৰ। নে অজানিতে ভুল হৈ বিচ্ছেদ হ'ল তোমাৰ বা আমাৰ ভালৰ বাবে। জানো মাথোঁ তোমাক হেৰুৱালো মানে এটুকুৰা হিৰা হেৰুৱালো যাৰ তুলনা অন্যন্যা আছিল।

     আবেলি পৰত শিখাহঁতৰ ঘৰলৈ মোৰ মাৰ গৈছিল। সন্ধিয়া হবৰে হৈছে আৰু। মাৰ লগতে তায়ো আমাৰ ঘৰলৈ আহিছে। স্বইচ্ছাৰে নে মায়ে মাতি অনাৰ বাবেহে আহিছে ঠিক ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। বাৰান্দাতে মই বহি আছোঁ। মোৰ ফালে এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তাই ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মায়ে তাইক চাহ টেবুলৰ ওচৰতে বহিবলৈ দি, চাহ বনাবলৈ ললে। মায়ে চাহ বনাই থকাৰ পৰাই তাইক গুৱাহাটীৰ নানা কথাবোৰ সুধি আছে। তায়ো যথোচিত উত্তৰ দি গ'ল মাক। কিন্তু মই তাইক আগৰ দৰে সেই প্ৰাণচঞ্চল কণ্ঠৰে কথা পতা নুশুনিলোঁ; কিবা যেন আন কথাই তাইৰ মন আগুৰি মনলৈ বিষণ্ণতা আনি আছে। মায়ে চাহ কণ তাইক বাকি দি, একাপ চাহ মোকো বাৰান্দাতেই দি গলহি।

: অলপ সময় বহাদেই তুমি। মই ভাত কেইটা বঢ়াও, একেবাৰে খায়ে যাবা। (মায়ে তাইক কোৱা শুনিলো)।

: নালাগে নালাগে খুৰী আইতা, এইমাত্ৰ জলপান খায়ে আহিছোঁ দেখোন। (শিখাই মাক বাধা দি ক'লে)।

: ইচ্, নহ'ব দেই, ইমান দিনৰ মূৰত আহিছাঁ খায়ে যাব লাগিব। কিমান মনত পৰি থাকে তোমালৈ!

তাই আৰু একো নকলে। চাহ কণ খাই বাহিৰত কাপ-প্লেট যোৰ ধুই আনি তাই টেবুলত থ'লে। তাই আমাৰ ঘৰত চাহ, ভাত যিয়েই নাখাওক বাচন-বৰ্ত্তন বোৰ ধোবলৈ মালৈ অকণো ৰৈ নাথাকে। পাৰিলে সকলো নিজেই ধুই দিয়ে। কেতিয়াবা ঘৰটোও সাৰি মেলি দিয়ে। মায়ে তাইক কৰিবলৈ হাক দিয়ে কিন্তু তাই কৰেই। মই ভাবিছিলো, তাই ধোবলৈ মোৰ কাপটোও নিবহি। কিন্তু, নাই নাহিল। মনটোত কিবা নিজকে মূল্যহীন লাগিলে তাইৰ এনে আচৰণে। মায়ে লৰালৰিকৈ ভাতকেইটা বনাও বুলি পাক ঘৰলৈ গ'ল। মই ভাবিলো, এইয়ে সুবিধা তাইৰ লগত কথা পতাৰ। প্ৰথমে তাইক সহজ কৰি ল'ব লাগিব। কাৰণ আগতে কিবা কথাত কেতিয়াবা বেয়া পাই তাই খং কৰি মোৰ লগত কথা নাপাতি যদি মোৰ পৰা আঁতৰি থাকে। তেতিয়া মই সুবিধা এটা চাই তাইৰ পিছফালৰ পৰা কঁকালত সাৱটি লাহেকৈ বাহুটোত ধৰি মোৰ ফালে মুখ খন ঘূৰাই লৈ তাইৰ কপাতত চুমা এটা দিলেই তাই ও খং অকণ দেখুৱাই মোৰ কপালত চুমা এটা যাচি দি আঁতৰি যায়। আৰু আকৌ আমি গতানুগতিক হৈ যাও। তাই চকীখনৰ পৰা উঠি খিৰিকী খনৰ ওচৰতে ৰৈ বাহিৰলৈ কিবা চাই আছে। মই ডাইনিং টেবুলৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ চেলু এটা কৰি তাইৰ কঁকালত আগৰ দৰেই সাৱটি  ধৰিলোঁ। কপালত চুমা এটাও দিলোঁ। আঃ…কি অসীম অনন্ত সুখৰ অনুভৱ এটা কৰিছোঁ…এই দুবছৰৰ অন্তত তাইৰ অঙ্গাঙ্গি সান্নিধ্য পাই। পিছে মই ভবাৰ দৰে আজি একোৱেই নহ'ল। তাই এৰাও নেৰাও কৰি মোৰ হাত খন লাহেকৈ এৰুৱাই দিলে। আৰু তাৰ পৰা আঁতৰি বাৰান্দালৈ গৈ চকী খনতে বহিল। মোৰ নিজৰ ওপৰতে বৰকৈ গ্লানি আহিল। মই ইমান নীচ, দুৰ্বল নে ! তাইৰ ওচৰত মোৰ ভালপোৱাৰ কোনো মূল্য নাই বুলি জানিও তাইৰ কাষলৈ যাবৰ, কথা পাতিবৰ চেষ্টা কৰিছোঁ। নাই, মই কথাবোৰ স্পষ্ট ৰূপত জানিবই লাগিব। মইও বাৰান্দাৰ লৈকে গলো। তাই ম'বাইলটো হাতত লৈ পদুলিলৈ চাই আছে। মই গৈ বাৰান্দাৰ শোটা টোতে আঁউজি তাইৰ মুখলৈ পোনপটীয়াকৈয়ে চালো। আৰু সুধিলো…

: কোৱা…? (তাই একো উত্তৰ নিদিলে)।

: কোৱা আক…?

: কি ক'ব লাগে ?

: তুমি মোক এৰাৰ…? (তাই আকৌ নীৰৱ)।

: কোৱা আক…?

: সকলো কথা মুখেৰে ক'লে হে হয় নেকি ? আপুনি যি

বুজিছে সেয়াই।

: মই একো বুজা নাই…তুমি বুজাই দিয়া ?

: নিজেই নিজৰটো ভাবি চাওঁক।

: কি নিজৰ টো…,মই কি এনে ভুল কৰিলোঁ; যাৰ বাবে তুমি মোক এৰি দিব লগীয়া হ'ল ? মই নিজৰটো আগত চাইহে কাৰোবাক প্ৰশ্ন কৰোঁ। যদি মোৰে‌ ভুল বুলি বুজি পাওঁ, তেতিয়া মই লগে লগেই স্বীকাৰ কৰোঁ। অৱশ্যে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা নকৰিব পাৰোঁ। কাৰণ মই ভাবো, ভুলটো বুজি পোৱাৰ পিছত স্বীকাৰ কৰিলেই যথেষ্ট। যাৰ ইচ্ছা থাকে সি ক্ষমা নুখোজাকৈয়ে মাফ কৰি দিব। আৰু যাৰ ইচ্ছা নাথাকে সি হাজাৰ ক্ষমা খুজিলেও নকৰে। আৰু যদিওঁ ভুল কৰিলোঁ হয়, তেতিয়াও তুমি মোক এৰি দিয়াৰ যুক্তি নাথাকে। কোৱা শুনো এটা ভাল সম্পৰ্ক এটা ভুলৰ বাবেই শেষ হৈ যায়।  কিন্তু মই কওঁ, সম্পৰ্ক ভুলৰ বাবে শেষ নহয়; শেষ হয় কোনো স্বাৰ্থৰ বাবেহে। আৰু আমাৰ সেই ভালপোৱা মৰম চেনেহ বোৰৰ কোনো মূল্য নাছিল ? দুয়ো দুয়োৰে বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি, একেলগে সদায় সুখে-দুখে থাকিম বুলি কোৱা কথাৰ কোনো মূল্য নাছিল ? নে তুমি নিজৰ টো বুলি…মোৰ এই ভৰিৰ কথাকে ক'ব খুজিছা নেকি ?

: সেইটো কেতিয়াও নহয়।  মই ইমান নীচ চিন্তাধাৰাৰ ছোৱালী নহয়।

: জানো ম‌ই, সেই বাবেই তোমাৰ পৰা আচল কাৰণটো জানিব বিচাৰিছোঁ।

: আৰম্ভনিতে টো সকলো ঠিকেই থাকে, সকলো ভালে লাগে কিবা নতুনত্ব পোৱাৰ বাবে। লাহে লাহে জীৱনৰ জটিলতা বোৰ বুজি উঠা হয়, জীৱনটোক বুজি পোৱা হয়, আমি কি কৰিব লাগে নালাগে। মোৰ মা, দেউতাই কেতিয়াও সুখী হ'ব নোৱাৰিব। সিহঁতৰ অমতত ম‌ই আপোনালৈ গুছি আহিলে। মই ভালদৰেই বুজি উঠিছো, মই কেতিয়াও আপোনালৈ বিয়া হ'ব নোৱাৰিম। আৰু এই দুবছৰে সময় দিলোয়েই আপোনাক, মোৰ অবিহনেও জীয়াই থাকিবলৈ শিকিবৰ।

: এয়াই তোমাৰ শেষ কথা…? (তাই নীৰৱ)।

: কোৱা, এয়াই তোমাৰ শেষ কথা ?

: ওম,.....

চকু চলচলীয়া হৈ তাই পিছফাললৈ বুলি গুচি হ'ল। কিজানি বৈ আহিব ধৰা বিষাদৰ চকু পানীৰে মোৰ দৰে লুকাই লুকাই নৈ বোঁৱাবলৈ।

       ভাবিব ধৰিলোঁ…ভালপোৱাই যদি পূৰ্ণতা দিবই নোৱাৰে; মোৰ দৰে দুৰ্ভগীয়া ল'ৰাৰ জীৱনলৈ তেনে

ভালপোৱা কিয় আহে ! ভগৱানকো দুখিবলৈ মন নগ'ল। কাৰণ আমি যিমানেই ভগৱানৰ পৰিকল্পনা, মহিমা বুজিব নোৱাৰি দুখৰ সাগৰত হাবাথুৰি খাই, বৰ্তমানত যি আছে তাতে সুখী নহয়, অতীত আৰু ভৱিষ্যতত সাঁতুৰি থাকো, কিন্তু শেষত তেওঁৰ ৰচনা কৰি থোৱা যৱনিকাতেই লীন হ'বলগীয়া হয়। জীৱনে আজি মোক শিকাই দিলে…এখন হৃদয়ে আন এখন হৃদয় পাব পাৰে…কিন্তু মানুহ পাবলৈ হলে ধন সম্পত্তি হোৱাটো বহুতে জৰুৰী ! হে প্ৰভু, এতিয়া মই এনে এটা অৱস্থাত ৰলোহি…না মৰিব ইচ্ছা…না জীয়াই থকাৰ সাহস আছে ! ভয় লাগে যদি মই মৰি যাওঁ…তাইৰ হৃদয়ে মোৰ অভাৱ অনুভৱ কৰিব। আৰু জীৱিতত যদি তাই আনৰ হৈ যায় মোৰ এই হৃদয়ে সহিব নোৱাৰিব ! ক্ৰমে ক্ৰমে বিষাদৰ ছাঁয়া বোৰে মোক বেছিহে গ্ৰাস কৰিব ধৰিছে চোন। অন্তৰ দহনৰ বেদনাই মন বিষণ্ণ কৰি তুলিছে। জীৱনৰ একোৱেই সমিধান বিচাৰি পোৱা নাই…কি কৰোঁ…কলৈ গ'লে অকণমান শান্তি পাম। এতিয়া যেন অকণমান হৃদয়ে শান্তি নাপালে কলিজাত ধপধপাই থকা প্ৰাণ বায়ু ওলাই যাব ! নাই বকুলৰ তললৈকে যাও। বকুল গছৰ শীতল বতাহ হে কিজানি মোক শান্তি দিব পাৰিব। বকুলেই দিব মোক জীৱনৰ সমিধান !

    বকুলৰ তললৈ বুলিয়েই ওলাই গলো। বকুলৰ তল পোৱাৰ লগে লগেই শীতল বতাহৰ প্ৰৱাহে মোৰ অৱকাশ দেহাটোলৈ নিদ্ৰাশীল ভাব এটা লৈ আহিল। আৰু…আহ্...আহ্…

সৰু দুবৰি বন ডালত মোৰ দুৰ্বল ভৰিৰ আঙুলি টোৱে উজটি খোৱাত হামখুৰি খাই চিধাই বকুল গছত মোৰ তালুৱে খুন্দা মাৰিলে। লগে লগে মুখেৰে যন্ত্ৰণাদায়ক শব্দ ওলাই আহিল। চকুৱে ধুঁৱলি-কুঁৱলি দেখিলো…,ভৰি দুখনে দেহাটোৰ ভৰ ল'ব নোৱাৰা হৈ চাৰিও ফালে অন্ধকাৰাচ্ছন্ন দেখি বাগৰি পৰিলোঁ। তাইৰ ছবি চকুলৈ ভাঁহি আহিল…,মুখত অস্পষ্ট মাত...শি...খা…,মাৰ মুখখনো মনলৈ আহিলে…,দেউতাৰ কথাও এবাৰ…,ওপৰলৈ চাই ভগৱানক স্মৰণ কৰিলো…হে প্ৰভু, মোক ক্ষমা কৰিবা…,তোমাৰ মহিমা অপাৰ…,নুবুজো তোমাৰ লীলা…,শিখাৰ মনত দুখ আহিবলৈ কেতিয়াও নিদিবা…! আহ্...আহ্…আহ্, হে প্ৰভু..................!!

চোতালত মটৰ চাইকেলৰ হৰ্ন শুনি সাৰ পালোঁ। ভাবিব ধৰিলো…পুৱতি নিশা দেখা মোৰ এই সপোনটো সঁচাই...এক অনিৰ্ব্বচনীয় বিষাদৰ কাহিনী।

প্ৰিয় পঢ়ুৱৈ বন্ধু সকল...সেই ঘটনাৰ পিছত মোৰ কি হ'ল, শিখাই কি কৰিলে জানিবলৈ হ'লে…আকৌ এবাৰ মই নিদ্ৰা দেৱীৰ কোলালৈ যাব লাগিব..! 'জীৱন এক সপোন'...জীৱন চলি আছে আৰু চলি থাকিব। তেনেকৈ সুখ, দুখেও আমাৰ লগত খেলা কৰি থাকিব। সুখবোৰ উপভোগ কৰি দুখবোৰ কলিজাত গোট খাব। তাৰ পাছত আকৌ ক'ব লাগিব মনৰ আৱেগ, বেদনাবোৰ। সপোন…,যি আমি নিদ্ৰা অৱস্থাত বাস্তৱত কৰা, হোৱা বা কল্পনা কৰাবোৰ অথবা অঘটনীয়, অকল্পনীয়বোৰৰ লগত সন্মুখীন হোৱা হয়। ঠিক জীৱনটো ও এক সপোন…,আমাৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত অতীত হৈ গ'লেই সপোন হৈ যায়…,যাক কেতিয়াও ঘূৰাই পোৱা নাযায়। মাথোঁ পাৰ্থক্য এটাই…নিদ্ৰাত সপোন ভাঙিবলৈ চকু মেলিব লাগিব আৰু জীৱনৰ সপোন ভাঙিবলৈ চকু মুদিব লাগিব…..!!

                                                  *******

প্ৰিয় সতীৰ্থ বৃন্দ,

যত্‍‍কিঞ্চিত জ্ঞানেৰে লিখিত মোৰ আন এখন উপন্যাস "উৰুখা পঁজাত এদিন" আপোনা সবলৈ আগবঢ়াবলৈ চেষ্টা কৰিম। আশা কৰোঁ অবাঞ্ছিত ভাবে হৈ যোৱা ক্ৰুটী মাৰ্জ্জনা কৰি এটি সুপৰামৰ্শৰে উৎসাহিত কৰিব।

"উৰুখা পঁজাত এদিন"

  ধাৰাবাহিক উপন্যাস 

        ইয়াত পাব…

বিভিন্ন সংঘাতৰ মাজেৰে কাঞ্চন আৰু চন্দনৰ প্ৰেম💖…, আঢ্যবন্তৰ শোষণ ,দুৰ্নীতি, ষড়যন্ত্ৰ👿…, প্ৰেম বিচ্ছেদ💔…, অৱশেষত প্ৰেম মিলন💞…, তথাপি অসম্পূৰ্ণ কৈ জীৱন পৰিসমাপ্তি😭…।।

আকৌ ভগৱানে লৈ আহে এক নতুন কাঞ্চন আৰু চন্দনৰ পুনৰ জনম…অৰ্চিতা আৰু অনুৰাগৰ ৰূপত👫…, এটি সপোনৰ আধাৰত পূৰ্ব জন্মৰ তথ্য সংগ্ৰহ🌳…, বিভিন্ন সংঘাত, সংযোগৰ যোগেৰে অৰ্চিতা আৰু অনুৰাগৰ প্ৰেম💖…, পূৰ্ব জন্মৰ আধৰুৱা কাম পৰিপূৰ্ণ💯…, আকৌ প্ৰেম বিষাদ💔…।।

অৰ্চিতা আৰু অনুৰাগৰ কি ‌হ'ব শেষ পৰিণতি…? এই জন্ম টো সিহঁতৰ প্ৰেম💖 আধৰুৱা অভিলাষ🌺 পৰিপূৰ্ণ হবনে…? সকলো জানিবলৈ হ'লে ধাৰাবাহিকভাৱে সম্পূৰ্ণ কৈ পঢ়ি যাব…"উৰুখা প্ৰজাত এদিন" ।।