বিচাৰ কাৰ পক্ষত (গল্প)

"বিচাৰ কাৰ পক্ষত"

গল্প

✍️শুকমণি নাথ।

হঠাৎ চকু পৰিল ৰমনীৰ যুগলৰ ওপৰত। মহা নগৰীৰ ছয় নং গলিটোত তাই‌ শাক পাচলিৰ বজাৰ কৰি আছে। লৰালৰিকৈ বস্তু কেইটাৰ পইচা দি তাই যুগলক অনুসৰণ কৰিলে। এক নিৰিবিলি ঠাই পাই তাই যুগলক মাত লগালে।

: হেল্লো মিষ্টাৰ আপোনাক দেখা দেখা লাগিছে ইয়াতে ঘৰ নেকি আপোনাৰ ?

: অ নহয় মাজে মাজে ইয়ালৈ আহোহে কিয় সুধিলা বা ?

: নাই মানে আপোনাক দেখি চিনাকী চিনাকী লাগিলে।

: অ হয় নেকি ? কথা পাতিলো যেতিয়া চিনাকীয়ে হলো আৰু দিয়া। (যুগলৰ লুতুৰা মনটোৱে যেন হৰিণাৰ মাংসৰ হে গোন্ধ পালে)।

: নিশ্চয় নিশ্চয়, (ৰমনীয়ে যুগলৰ কথাত সমৰ্থন জনালে)।

: বাৰু কোৱাচোন তুমি ক'ত থাকা কি কৰা ?

: ইয়াতেই থাকো, তেনেকৈ একো নকৰোঁ কাম বিচাৰি থাকো। যোনে যি কৰিব দিয়ে কৰি দিওঁ আৰু। (তাই যুগলৰ মুখলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰি কথা কেইষাৰ ক'লে)।

: অ হয় নেকি? মোৰ বাবেও কিবা কৰিবা ? (যুগলে আগ্ৰহেৰে সুধিলে)।

: নিশ্চয় কৰিম, কিয় নকৰিম। বাৰু কওঁক চোন আপোনাৰ ঘৰ ক'ত কি কৰে আপুনি ? (তাই এনেয়ে যুগলক সুধিলে)।

:মোৰ ঘৰ গাঁৱতে। মোৰ নিজা ফাৰ্ম আছে। চৰকাৰী চাকৰিও আছিল কিন্তু এৰি দিলোঁ। মোৰ টকা সম্পত্তিৰ অভাৱ নাই যে। চহৰত কাম এটা আছে, কেইদিমান ইয়াতে আছোঁ ভাৰা ৰূম লৈ। পাৰা যদি ৰুমলৈকে আহিবা তোমাৰ কামৰ বিষয়ে ভাবিম। (সি আভিজাত্য দেখুৱাই কথাখিনি তাইক ক'লে)

: নিশ্চয়, আপোনাৰ ঠিকনাটো দিয়ক। কোন সময়ত যাম বাৰু ?

: দিনত সময়ে নাপাওঁ…সন্ধিয়া পাৰিবা আহিবলৈ ? এইটো মোৰ ঠিকনা লোৱা। (কুটিল হাঁহি এটা মাৰি যুগলে কাৰ্ড এখন ৰমণীৰ হাতত দিলে)। বাৰু তেনেহলে মই এতিয়া গৈ থাকো। (যুগল নিজৰ গন্তব্যস্থললৈ গুচি যায়)।

অটৰ পৰা নামি ভাৰাটো দি ৰমনীয়ে যুগলে কাৰ্ডত দিয়া ঠিকনাৰ ৰূমটোলৈ খোজ ল'লে। ইফালে সিফালে চাই তাই নিশব্দে দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলে। যুগলে লাহেকৈ দৰ্জাখন খুলি তাইলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰিলে। ৰমণী সোমাই গ'ল ভিতৰলৈ। প্ৰায় আধা ঘণ্টামান সময়ৰ পিছৰ তাই ওলাই আহি চাৰিওফালে আকৌ এবাৰ চাই অট এখন ধৰি বস্তিৰ ৰূমত পালেহি। ঘৰত সোমোৱাৰ লগে লগে মাকে তাইক প্ৰশ্ন কৰিলে।

: ইমান দেৰি ক'ত আছিলি ত‌ই ? এইটো কিন্তু ভাল কৰা নাই তই।

: তই চিন্তা নকৰিবি মা, লগৰ ছোৱালীৰ লগতহে আছিলোঁ। আৰু লগৰ জনীৰ জৰুৰী কাম এটা হোৱাৰ বাবেহে আজি দেৰি হ'ল। ত‌ই চিন্তা কৰিব নালাগে। আৰু মোৰ বাবে ভাত বনাব নালগে বাহিৰতে খাই আহিছোঁ। (তাই মাকৰ চিন্তা হ'ব পাৰে বুলি ভাবি সহজ ভাবেই কথা কেইটা কৈ গাটো ধুবলৈ ওলাই গ'ল)। গাটো ধু্ই আহি ফিটা চাহ একাপ বনাই খাই লৈ তাই বিছনা খনতে বাগৰ দি ভাবিব ধৰিলে…"জীৱনত কি ভাবিছিলো আজি কি কৰিব লগীয়া হ'ল। পখিলাৰ দৰে উৰি ফুৰিছিলো। আপোন ভোলা হৈ জীয়াই আছিলোঁ সেই আমাৰ আপোন গাঁও খনত। মনোৰম প্ৰকৃতিৰে ভৰা গাঁওখনত মা দেউতা আৰু বা'ৰ সৈতে সুখেৰে খাই বৈ আছিলোঁ। কিন্তু আমাৰ জীৱনলৈ অমানিশা নামি আহিল সেই দিনাৰ পৰাই যি দিনা আমাৰ দেউতাৰ মৃত্যু হ'ল। মায়ে কাম কৰি পোৱা টকা কেইটাৰে ঘৰে চলাব নে আমাৰ পঢ়াৰ খৰচে কৰিব। উপায়ন্ত দিশহাৰা হৈ মায়ে লৈ পেলালে অজ্ঞাত ঘটনাৰ অভিমুখে এক সিদ্ধান্ত। পঢ়া শুনাৰ লগতে দৰমহা দিয়াৰ চুক্তিৰে বা'ক লোকৰ ঘৰত বন কৰা ছোৱালী হিচাপে থ'লে। তেতিয়া বা'ৰ বয়স আছিল দহ বছৰ আৰু মোৰ সাত বছৰ। মাক টকা অলপ দি বা'ক লৈ গ'ল। সিহঁতে বা'ক ঘৰলৈ আহিব নিদিয়া হ'ল। বা যি গ'ল গ'ল, আৰু কেতিয়াও ঘুৰি নাঁহিলে। এদিন শুনিলোঁ বা'য়ে কেৰাচিন তেল ঢালি আত্ম হত্যা কৰিলে। খবৰ টো শুনি মায়ে চকুৰে ঘুৱলি-কুঁৱলী দেখি পৰি যাবৰ উপক্ৰম হ'ল। কোনোমতে নিজকে চম্ভালি বা'ৰ জ্বলা মুখ খন চাবলৈকে আমি ধপলিয়াই তালৈ গলোঁ। কিন্তু মই জানো বা'য়ে আত্ম হত্যা কৰা নাই। মই বা'ৰ মৃত্যুৰ কেইদিমানৰ আগতে তাইক চাব গৈছিলো। তেতিয়া বায়ে মোক কৈছিল 'ইহঁতবোৰ ভাল মানু্হ নহয়। মোক বহুত অত্যাচাৰ কৰে। ৰাতি দিনে কামত লগায়। মালিকে সুবিধা পালেই মোক ভূল ধৰি মাৰপিট কৰে। মোৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰে। যি মন যায় তাকে কৰে। নিজৰ ভাগ্যকে ধীয়াই সকলো সহি আহিছোঁ। তই চিন্তা নকৰিবি সুবিধা পালেই ইয়াৰ পৰা পলাই যাম। মায়ে নিবলৈ আহিলে আগতে লোৱা পইচা বোৰ ইহঁতে বিচাৰিব কিন্তু মায়ে ক'ৰ পৰা দিব'। সেই চল্লিশ বছৰীয়া নৰখাদক টোৱে বা'ৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰিছিল। যন্ত্ৰনাত বা'ই মুখ টিপি মাথোঁ কান্দিছিল। উচুপি উচুপি মা মা, দেউতা আমাক কিয় এৰি গলা বুলি হিয়া উজাৰিছিল। ভগৱানক আক্ষেপ কৰি বায়ে কৈছিল, 'কিয় আমি মানু্হ হয়ো মানুহৰ হাততে বলি হবলগীয়া হৈছে। নে ছোৱালী হৈ জন্ম লোৱাই আমাৰ পাপ। কিয় আমি দুখীয়া হলোঁ বুলিয়েই বিনা দোষত নিৰ্যাতন সহিব লগা হয়। আমাৰো সপোন থাকে হেঁপা জাগে জীয়াই থাকিবৰ নিজৰ মতে। নালাগে আমাক আকাশৰ তৰা বিলাটি বাংলা ভোগ বিলাস। কামৰ বিনিময়ত এমুঠি খাব পালে নিজ ইচ্ছাৰে জীয়াই থাকিব পালেই আমাৰ যথেষ্ট। সেই কণটো আমি পোৱাৰ যোগ্য। কিন্তু তাৰপৰাও আমি বঞ্চিত কিয় ? হৰিণা বাঘৰ এবাৰেই বলি হয় আৰু চিৰ মুক্তি পায়। কিন্তু আমি বাৰে বাৰে বলি হওঁ মানু্হৰূপী নৰখাদকৰ হাতত নিজৰ সতীত্বত লোকৰ ঘৰত কাম কৰা ছোৱালী হিচাপে লোক নিন্দাত। কিন্তু এদিন নহয় এদিন কোনোবাই টো হ'লেও ইয়াৰ দণ্ড দিবই লাগিব। সেইদিনা বা'ৰ আধাপোৰা শটো ঘৰলৈ আনি অন্তিম ক্ৰিয়া শেষ কৰি সম্পৰ্কীয় খুৰা এজনৰ লগত আমি চহৰলৈ গুচি আহো। মায়ে ফেক্টৰী এটাত কাম কৰিবলৈ ল'লে। আজি সেই কাম কৰোঁতে বুকুখন কপিছিল হাতখনো কঁপিছিল কিন্তু মোৰ হাতত আন কোনো ৰাস্তা নাছিল এই চলিত বাস্তৱৰে। সেয়ে কথাৰে তাক ভুলালো চলনাময় চাৱনিৰে তাক বিছনাত শুবলৈ কলোঁ। তাৰ কাষতে বহি মোৰ লাহী হাতেৰে তাৰ গালত স্পৰ্শ কৰিলোঁ। তাৰ চকু দুটা মুদ খাই গ'ল। নিৰ্ভীকেৰে পকেতৰ পৰা ক্লোঁৰোফৰ্ম লগোৱা ৰুমালখন উলিয়াই তাৰ নাকত হেচি ধৰিলো। সি মোক গতা মাৰি পেলাব চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু সমস্ত শক্তিৰে মই তাক ধৰিয়ে থাকিলো। লাহে লাহে তাৰ শৰীৰটো নিঠৰ হৈ গ'ল। ককালত লুকুৱাই নিয়া চুৰী খনেৰে তাৰ ডিঙিটো ৰেপি দিলোঁ। মোৰ চকুৰ সন্মুখতে তাৰ প্ৰাণ বায়ু উৰি গ'ল। এখন নুট লিখি তাতেই পেলাই থৈ আহিলো যে, হয় মই আইন নিজৰ হাতত তুলি ললো। কিন্তু এই পবিত্ৰ ভাৰত ভূমিত মানু্হ হিচাপে ইয়াৰ জীয়াই থকাৰ কোনো অধিকাৰ নাই এই বলতকাৰী নৰখাদ কামাতুৰ পিপাসুটোৰ। তাই ভাবিলে...আজি মই তেৰ বছৰ অন্তত সেই বা'ৰ বলতকাৰী নৰখাদক যুগলৰ হত্যা কৰিলোঁ। সি জামিন লৈ আজি পৰ্য্যন্ত মুক্ত আকাশত ঘুৰি ফুৰিছিল। আইনে যদিওঁ মোক ধৰা পেলাই দণ্ড দিয়ে আজি মই কোনো কুণ্ঠাবোধ নকৰোঁ। আজি মই শান্তি পাইছোঁ। শান্তি পাইছে মোৰ বা'ৰ আত্মাই। পাপ এই জন্মত কৰিলে এই জন্মতে শাস্তিও পাবই লাগিব। আজি কোনটো অপৰাধক প্ৰাধান্য দিব আইনে…এজনী ফুলকুমলীয়া পখিলাৰ দৰে উৰি ফুৰা ছোৱালীক বলতকাৰী নৰপিশাচটোক নে পাপী নৰপিশাচটোক হত্যা কৰি সমাজৰ অপকৃষ্ট আৱৰ্জনা নিশেষ কৰিবলৈ নৱসুচনা কৰা হত্যাকাৰীক ! যি দৰিদ্ৰ যাৰ দেহত বল নাই সি দূৰ্বল নহয়। দূৰ্বল সেই জনহে। যাৰ সৎ সাহস নাই সততা নাই ।।

‌ *****